Jack Goes Boating (2010)

Middelmatig regiedebuut van Hoffman, over een viertal beschadigde mensen die de draad van hun leven weer op willen pakken. Er wordt degelijk gespeeld en de ongemakkelijke conversaties zijn overtuigend, maar de personages blijven wat aan de vage en ongeloofwaardige kant. Ook werkt de emotionele climax niet echt goed. Gebaseerd op een toneelstuk, en dat zie je. Het komt allemaal niet echt tot leven.

Seymour Hoffman is toch wel één van de acteur die ik hoog in aanzien heb, omdat hij met z'n acteren op vrijwel iedere film zijn positieve stempel weet te drukken.
Nu heeft hij besloten om naast acteren ook zelf een film te regisseren en ik kan vooralsnog niet zeggen dat dit een goede keus is geweest.

De film beschrijf het (liefdes)leven van Jack en zijn vriend collega Clyde. Jack is zijn hele leven al vrijgezel en wordt in contact gebracht met de labiele Connie. Tegelijkertijd worstelt Clyde met het overspelige verleden van zijn vriendin en de oplopende spanningen in hun relatie hierdoor.

Alle ingrediënten lijken aanwezig (goede cast, redelijk verhaal en deprimerende setting) maar weten samen geen geheel te vormen. Het oogt in negatieve zin ongemakkelijk en het verhaal gaat van links naar rechts zonder echt een rode draad aan te houden. De film wil de personages met te veel problemen opzadelen waardoor het ongeloofwaardig wordt. In tegenstelling tot de genre-omschrijving hier van 'Romantiek/Komedie' is de film beter te omschrijven als een drama en mist het de broodnodige zwarte humor waarvoor Seymour Hoffman de aangewezen persoon zou zijn.

Erg deprimerende film die meer probeert te zijn dan die in werkelijkheid is.

2.5*

Aardig, klein filmpje over daten, relaties, het huwelijk en het leven an sich. Philip Seymour Hoffman speelt schitterend als onzekere en ietwat vreemde man, en zijn date Connie (Amy Ryan) doet het ook prima. Soms heb je een tikkeltje plaatsvervangende schaamte, maar het is aandoenlijk om te zien hoe hij zijn best doet om haar te laten zien dat hij haar leuk vindt. Erg zichtbare chemie ook tussen de twee. Enkele mooie scènes, één ervan is de scène waarbij Jack zijn ziel bloot legt en duidelijk emotioneel wordt. Het voelt 'echt' en natuurlijk aan. Je ziet hem een groei doormaken en dat is mooi in beeld gebracht. PSH geeft zijn personage echtheid mee door hem net iets minder 'standaard' te maken. Hij hoeft niet aantrekkelijk te zijn, want je kunt nu je ogen al niet van hem af houden en hij heeft duidelijk aantrekkingskracht.

Het trage tempo is niet storend, maar wanneer het iets vlotter zou zijn, was dit nog beter geweest. Het verhaal is niet vernieuwend, maar wel op een verfrissende manier overgebracht door middel van uitstekend acteerwerk. Het is niet speciaal, maar wel een fijne kijkervaring.

Standaard regie debuut van acteur Philip Seymour Hoffman de film is zeker niet slecht maar mist tempo en is erg deprimerend.

Amy Ryan is trouwens perfect als Connie.

Heerlijk somber drama met een beetje humor.

Ben fan van Hoffman, en de combinatie met Amy werkt goed in deze film. 2 "wereldvreemden" , 4 "vrienden" in een zoektocht naar relaties.

Heb een lekker filmavondje gehad!

Aardig maar niet echt verrassend regiedebuut van PSH. Zoals hier al gezegd typisch zo'n filmpje waarin hij zelf al tal van keren heeft gespeeld, maar dan niet meteen het meest memorabele. Niettemin een charmante schets van 2 onzekere mensen die het proberen in de liefde. Bij momenten weet Hoffman een bijzonder sfeertje op het doek te toveren en op de soundtrack staan een paar mooie liedjes.

3*

Komisch nootje.

Als je een van 's werelds beste acteurs bent wil je vast je horizon verbreden. Het regiedebuut van Hoffman is geslaagd, doch wordt nergens voorzien van echte hoogtepunten. Toch is het knap hoe hij de kijker langzaam deelgenoot maakt van vier interessante karakters, die het beste met elkaar voor hebben maar dit niet altijd even goed weten te brengen. Het komische nootje aan dit romantische drama is bij vlagen zeer prettig, evenals de mooie soundtrack.

Goed.

Best aardig filmpje, hoewel een beetje raar. Ik zat me regelmatig af te vragen waarom sommige personages zo deden zoals ze deden.

Maar Hoffman is altijd geniaal en ook zijn tegenspeelster die ik alleen kende uit The Wire deed het prima. En een meer dan fijne soundtrack met een Fleet Foxes evergreen als afsluiter.

Mijn favoriete acteur PSH acteert uitstekend, net als de overige drie. Het verhaal keek grotendeels ook prettig weg.

De film is aardig, al kon ik de humor (volgens de dvd-hoes "hilarious" en "many funny moments") maar nauwelijks ontdekken. En de humoristische momentjes die ik wél kon ontdekken vond ik te flauw (dat met die casettespeler bijvoorbeeld). Ook de gigantische ruzie tussen Clyde en Lucy aan het eind van de film verpestte voor mij de sfeer in de film en liet een nare smaak achter.

Qua regie vond ik het niet om over naar huis te schrijven.

2,5/3*

Niet onaardig.

Het verhaal is eigenlijk heel simpel daar is niets moeilijks aan.

Philip Seymour Hofman speelde zijn rol meer dan prima. Vond zelf de rol van Clyde

ook prima ingevuld door John Ortiz.

Daphne Rubin-Vega kwam in een scene nog goed voor de dag in haar lingerie dat zag

er niet verkeerd uit.

Mooi om te zien dat ze iemand helpen aan een persoon maar hun eigen huwelijk naar de

klote loopt.

De laatste scene met het etentje vond ik voortreffelijk.

Al met al niet onaardig maar geen hoogstaande film.

Vreemde film. Kan aan mij liggen, maar ik vond de scènes en dialogen regelmatig stroef lopen en niet erg lekker wegkijken. Niet op een manier die gerechtvaardigd zou zijn binnen de film, maar gewoon zwak, onduidelijk.

Maar het meest jammere is eigenlijk dat er zo gefocust is op dat vervelende stel, terwijl het zo'n mooie lieve film zou kunnen zijn over vooral Jack en Connie. De paar momentjes tussen hen die we zien zijn makkelijk de hoogtepunten van de film. De rest is eigenlijk saai, stroef, en voelt ontzettend irrelevant. Zeker dat vervelende etentje met die escalatie is geen doorkomen aan.

Philip Seymour Hoffman maakt het - zoals altijd - het kijken waard, maar voor de rest verdient dit voor mij geen voldoende.

2,5*

Trage film over Jack [Philip Seymour Hoffman] en Connie [Amy Ryan], twee eenzame mensen die moeite hebben om meer dan platonisch contact te leggen. De film beschrijft hoe ze - heel langzaam maar zeker - naar elkaar toe groeien, terwijl de relatie tussen hun wederzijdse vrienden Clyde [John Ortiz] en Lucy [Daphne Rubin-Vega] steeds meer onder spanning komt te staan.

Eén van de grote problemen van deze film is dat de twee centrale karakters zo gesloten en, eerlijk gezegd, zo vreemd zijn, dat het moeilijk is om je met ze te identificeren. Het is in verschillende recensies vergeleken met Marty (1955), maar het kan daar absoluut niet aan tippen. Een gebrek aan tempo, een gebrek aan warmte en een overvloed aan poëtisch gefilmde muzikale intermezzo's helpen iedere kans om ook maar in de buurt te komen van dat meesterwerk volledig om zeep. Duurt nog geen anderhalf uur, maar dit is een lange zit.