Edge of Sanity (1989)

Anthony Perkins hasn't been himself lately, zo zegt de filmposter. Dat valt dus wel mee. Perkins is namelijk gewoon Perkins. De rol die hij in Psycho vervult en daarna in vele andere films, doet hij hier nogmaals. Zijn karakter is anders. Zijn rol niet.

De film is de zoveelste adaptie van het verhaal van Jekyll and Hyde. Enigszins opgesierd met wat Jack the Ripper elementen. Die toevoeging klinkt mischien spectaculair of spannend en dat is juist. Zo klinkt het inderdaad. Schijn bedriegt. In werkelijkheid maakt het de film helemaal niet boeiender of meer enerverend. De film is eigenlijk behoorlijk saai.

De oorzaak zit 'm vooral in het overbekende Jekyll en Hyde thema. Daar is niets nieuws onder de zon. Geen vernieuwende verhaallijn of verrassende invalshoek te bekennen. De vermenging met elementen uit Jack the Ripper lijkt heel even die verrassende invalshoek te worden, maar die invalshoek voegt behalve wat bloederigheid niet veel toe. Geen thrills of intrigerende extra laag in het verhaal of in het karakter in ieder geval.

De film doet erg aan een toneelstuk denken. Overdrijving in spraak en mimiek, de bloederige effecten en de nepperig aangeklede decors lijken zo uit het theater te zijn gestapt en maken dat handeling en actie gechargeerd, onecht en soms bijna lachwekkend overkomen. De bombastische muzikale ondersteuning op de spannende momenten draagt ongewild bij aan dit effect.

In een toneelstuk is karakterontwikkeling vaak een sterk punt. Dat element wordt hier vergeten. Wat begint als een platte bende, evolueert niet en eindigt plat. Ook op dit vlak geen verheffing.

Saaie film.

Een vermenging met elementen uit Jack the Ripper met het verhaal van Jekyll and Hyde lijkt op het eerste zicht een leuk horrorfilmpje te gaan worden. Zeker als daar ook nog wat vrouwelijk schoon rondloopt die te maken krijgen met Anthony Perkins die tijdens zijn verandering gewoon wat bebloede ooghoeken heeft en zich als agressieve seksmaniak kan uitleven. Dat laatste wordt nog vrij braafjes weergegeven en zijn verandering is eerder belachelijk. Toch weet de eerste scènes de kijker nog te boeien door de aanpak en de vrouwelijks slachtoffers waarbij sommige naakt te zien zijn. Vooral de kill op het eerste mooie slachtoffer wordt sfeervol weergegeven in een zeer grote ruimte waarbij helaas alleen haar achterwerk naakt te bewonderen valt. Nadien volgt nog een kill op een sexy welgevormde prostituee die ook op een sfeervolle manier bij duiven wordt gedood. Sarah Maur Thorp als Susannah komt meermaals naakt voor in deze film, maar die wist mij niet zo aan te spreken. Er volgen nadien nog wat kills, maar geen enkele weet die twee scènes te benaderen. Meestal heel vluchtig gefilmd en qua gore vrij matig. Wel jammer dat Glynis Barber als zijn mooie vrouw Elisabeth Jekyll vrij braafjes op de achtergrond blijft en alleen naar het einde toe wat invulling krijgt. Makke uitwerking naar het einde toe. 4/10