Sweet Sixteen (2002)

Goed, zo'n verhaal hebben we inderdaad al eens eerder gezien, maar de realistische doch gevoelige manier van filmen sprak me wel aan.

Aparte variant van het Schotse accent trouwens, wat werd gesproken.

Prima sociaal drama zoals je van de regisseur verwacht. Geloofwaardig en gevoelig. Nergens heel opvallend of heel nieuw maar gewoon erg goed.

3.5*

Vond het ook weer een zeer aardige Ken Loach film. Die Martin Compston en William Ruane doen het heel goed. Samen met Gary Maitland liet Loach ze ook spelen als Celtic voetbalsupporters in Tickets. 3.5n sterren

Deze dialecten maken Sweet sixteen mede tot de goede film die hij geworden is. Het zorgt ervoor dat het realistisch overkomt. Stel je voor dat de personages bekakt Engels zouden spreken, dan is er toch niemand die het achterliggende verhaal gelooft?

Mijn mening:

Ik heb deze film ook op school gezien en ik ben er de leerkrachten enorm dankbaar voor. Dit zijn immers films die ik normal nooit zou bekijken, maar achteraf was ik erg blij dat ik er (verplicht) naar toe ging.

Een film als deze laat je stilstaan bij het feit dat je erg gelukkig mag zijn dat je in een stabiele omgeving geboren wordt en opgroeit.

Zeker een aanrader, al is het niet de ideale film die je wilt zien als je een hele week gewerkt hebt en even wilt ontspannen.

Het mooiste van deze film vind ik toch het schotse accentje. Van dat soort talen kan ik niet genoeg horen. Het verhaal deed me denken aan de film Knallhart die ik een tijdje terug zag. Die vond ik net iets overtuigender dan deze film, maar desondanks is ook deze de moeite waard. Goed geacteerd, wat in de meeste britse films die ik gezien heb eigenlijk zo is. Ook goed gecaste rollen en meestal kwam het realistisch over.

A fòckin’ gu-reet fùlm, init? Geweldig, dat Schotse accent en het record aantal fuck’s!!! En dat de film uiteindelijk voor minderjarige kijkers ongeschikt werd bevonden vanwege tweemaal het woord: ‘cunt’!

In ieder geval een prima film om slang-scheldwoorden te leren. De acteurs komen authentiek over en overtuigen in hun rol (zelfs dat kleuterzoontje Callum van de zus acteert (?) goed!).

Mooi dramatisch einde ook!

Ken Loach daalt diep af op de ladder van de sociale klasse, maar dit is uiteraard geen beletsel voor hem om er een schitterende film van te maken, zonder zucht naar sensatie maar onthutsend en ook ontroerend.

Merkwaardig is ook - en dit is niet de eerste keer - dat Loach het doet zonder stars.

Zestien jaar is doorgaans een leuke leeftijd... behalve wanneer je tussen marginalen opgroeit zoals Liam. Zijn moeder zit in de gevangenis, zijn stiefvader dealt drugs en zijn grootvader is een gemene vent. Loach maakt het allemaal niet te zwaar, zonder de realiteit uit de ogen te verliezen. Liam heeft twee gezichten, het lieve gezicht van het kind in hem wanneer hij een luxueuze flat aan zijn moeder geeft en anderzijds de brutaliteit van de volwassen crimineel die hij op het einde is. Goede film met een interessant personage en die de sociale roots van criminaliteit exploreert, maar zonder echte hoogtepunten.

Loach is een meester in het maken van films over mensen, die tegen de stroom in er iets van proberen te maken en daar uiteindelijk niet of maar gedeeltelijk in slagen. Deze film over de zelfkant van Glasgow past ook in dat rijtje. Als tegenhanger voor de sombere sfeer had wat mij betreft de relatie tussen Liam en Suzanne (de vriendin van zijn zus) wat meer uitgewerkt mogen worden.

Interessant thema, goed acteerwerk en een fijn Schots sfeertje. Hou wel van dit soort Mike Leigh-achtige films over Engelse of Schotse lagere milieu's. De uitzichtloosheid van Liam is erg goed neergezet. Je merkt dat het in de kern geen kwaaie jongen is, en dat hij ook alleen maar werkt met wat hem wordt aangereikt. Best een interessante rol.

Toch vind ik de film net geen topper, het is allemaal wel aangrijpend, maar toch blijf je het met enige afstand bekijken. Vond het plotje met Pinball en die Tony uiteindelijk ook niet helemaal uitgewerkt.

3,5* - 4*

Ken Loach staat dan misschien wel bekend om zijn affiniteit met de (a)sociaal lagere volksbuurtjes in Engeland, toch slaagt ie er keer op keer in om hun kleine eenvoudige hartjes tot leven te brengen. En daar zit voor mij de kracht van zijn films. Sweet Sixteen is daar geen uitzondering op. Je hebt gewoon geen keus dan zeer intens mee te leven met de personages. Respect!

Een film van Ken Loach. Een film over de onderkant van de samenleving en over gebroken verhoudingen. Expliciet en compromisloos geënsceneerd met personages die geen blad voor de mond nemen. Liam heet de hoofdpersoon. Een tiener nog. Een outcast die ergens aan de rand van de maatschappij bivakkeert. Hij probeert zijn uiteengevallen familie weer bij elkaar te brengen.

Loach maakt voor de invulling van zijn personages overwegend gebruik van amateurs. Dat feit pakt goed uit. Hoewel het acteerwerk misschien niet altijd even fraai gemodelleerd is, verleent hun aanwezigheid de personages een bepaalde rauwe frisheid en authenticiteit. Het troosteloze leven in het voorstedelijke Glasgow komt goed naar voren. Het sociale milieu en individueel gedrag zijn nauw met elkaar verweven. Het leidt ertoe dat iemand als Liam niet de luxe heeft om morele afwegingen te maken bij de keuzes die hij maakt om zijn doel te bereiken en meer algemeen om in het hardvochtige milieu te overleven.

De film presenteert een rits personen die geconfronteerd worden met een unfair systeem waarvan ze in meer of mindere mate afhankelijk zijn. Het milieu waarin ze leven heeft hen in zijn greep. Soms betekent dat een vlucht in de criminaliteit. Soms een vlucht in drugs en drank. Loach laat gedesillusioneerde, wanhopige en kansloze personages zien die zijn gevangen in een systeem dat de behoeften en verlangens van de armere klasse marginaliseert of zelfs negeert. De vrije wil blijkt een mythisch gegeven dat in deze film op harde grenzen stuit. Ontsnappen aan het milieu is amper mogelijk en heeft in ieder geval een hele hoge prijs. Aan het eind van de film rest misschien een miniem bergje hoop voor Liam om met zijn ervaringen een andere weg in te slaan. De kijker mag het zelf invullen. De film laat het open.

Sweet Sixteen is rauwe film. Een deprimerende film. Maar bovenal is het een indrukwekkende film.