Yip Man 2 (2010)

Flauw vervolg.

Dat ligt hem vooral aan het clichématige verhaaltje dat deels een herhalingsoefening blijkt te zijn. Of beter gezegd, een slap aftreksel. De acteerprestaties zijn ditmaal ook een tandje minder, met name de Engelsen zijn beneden de maat.

De gevechtschoreografie blijft uitstekend, maar er zit helaas geen opgaande lijn in. Ook hier veel herhaling, wat overigens weinig stoort. Buiten de strijd tussen Hung en Yen gebeurt er in dat opzicht niets leuks. Het eindgevecht is niet alleen onwaarschijnlijk, maar tevens weinig vermakelijk en een slechte keuze. Sowieso zakt de film de tweede helft behoorlijk in en voelt e.e.a. aan als een spoof van het eerste deel.

Het uitmelken kan beginnen, zeker gezien de goedkope eindscène.

Redelijk.

Vond de gevechten in deze film nog beter dan in de 1e, alleen jammer dat er wat touw momenten in zaten. Het verhaal was ook weer erg goed. Wel erg jammer dat er opeens Engelsen bij komen, het verpeste de sfeer een beetje. Het acteer werk van de Engelsen was ook erg slecht.

Dus weer echt een top kung fu film, zeker een aanrader als je er van houd!. Dikke 4*

Al eerder vermeld de Engelsen in alle opzichten ver onder de maat....maar de vecht-scenes maakte dat deels goed.

Een vermakelijk vervolg, maar zoals de meesten hier al aangeven, toch wel wat minder dan zijn voorganger. Het verhaaltje is wat meer rechttoe rechtaan en de gevechten zijn net iets minder flitsend dan in het eerste deel.

Dat neemt niet weg, dat het allemaal nog steeds behoorlijk vermakelijk is om naar te kijken. Yen is gewoon een uitstekend vechter en dankzij de prima choreografie van Wilson Yip zien de gevechten er goed en verzorgd uit.

Het eindgevecht is deze keer ook niet zo indrukwekkend, maar dat komt ook grotendeels door de nogal steriotiep neergezette Engelsen. Voldoende wat mij betreft.

3,0*

Een tweede deel dat in twee delen uiteen valt. De eerste helft is alles wat je er van mag verwachten. Prachtige, kleurrijke decors en aardig wat actie, terwijl Ip Man een plaatsje in Hong Kong probeert te verwerven. Een knetterende kloppartij bij de visboer (multifunctioneel, zo'n pallet) en het examen (mooi hoe Yip daar de meesters onder de lens neemt) met het (draadjes)ballet op een tafel zijn de krenten in de pap.

Daarentegen wordt het tweede deel overheerst door Engelse invloeden en een emo-sausje. Het ziet er nog altijd schitterend uit, maar wel met een bokser. En het wordt ook zo'n typische boksfilm waarin er iets recht te zetten valt. Niet een erg gelukkige combinatie van stijlen en een tikje minder klef had ook wel gekund. Slot is wel weer iets om een glimlach van te krijgen, maar alles bij elkaar een maatje kleiner dan de voorganger.

Het was even afwachten, maar eindelijk is het zover... Ik kan nu één van mijn meest gewilde films die ik wil zien uit mijn lijst halen.

Een prima vervolg. Alhoewel deel 1 gewoonweg beter is, is dit toch erg positief bij mij uitgepakt. Veel respect voor Yen, die bij deel 1 als 2 uitmuntend heeft gespeeld. Zijn technieken, acteerprestatie's en (ware) personage verdienen alleen maar complimenten.
Ip Man moet toch één van de meest beschaafde meester zijn; qua vechtstijl en innerlijkheid perfect! Hierin wordt Ip Man wel goed door elkaar heen geschud. Hij blijkt toch niet zo van ijzer te zijn gemaakt dus.

Naast wat leuke introductie's en ontmoetingen met personages uit deel 1. Zijn er ook een aantal nieuwe interessante personages bijgekomen. Sammo Hung, bijv.
Ook een zeer goede rol en inbreng. Ondanks zijn leeftijd toch nog goed in vorm! Wel heel jammer natuurlijk met dat wedstrijd tegen de Engelse bokskampioen. Het zat er ook een klein beetje in. Wel erg voorspelbaar, zonde.

Naast interessante personages zijn er ook irritante bijgekomen. En dan heb ik het over een aantal arrogante Engelse bananenpellers. En maar weer de Chinese vechtkunst kleiner maken en de boel proberen te runnen... Goed dat ze geen leuke einde van de film meemaakten.

De vechtscènes die hierin komen blijven bijna op hetzelfde niveau als deel 1: hard en indrukwekkend. Waar ik nog van erg zat te kijken was Meester Ip tegen Meester Hung op dat kleine tafeltje. Dat gedoe met dat bokswedstrijd deden me een klein beetje aan Fearless denken, ook toevallig natuurlijk. Niettemin ook indrukwekkend.

De film wordt ondersteund door geweldige Oosterse muziek, erg relaxt en houdt je voor geen vreemde tussen al die Aziaten. Het is niet altijd een extreem serieuze film, zo komen af en toe een paar leuke en grappige momenten. Tijdens verschillende gevechten, ook met 'Twister' moest ik af en toe lachen... Het is maar hoe ze elkaar raken en elkaar duwen.

Niet beter, maar zeker niet al te minder dan deel 1.

Een echte aanrader!

Goed vervolg op deel 1, maar toch wat minder. Qua verhaal is het allemaal wat minder dan het eerste deel, en ook de vechtscènes zijn net iets minder spectaculair naar mijn gevoel (al blijven het uiteraard wel erg mooie gevechten). Donnie Yen bewijst nog maar eens wat hij allemaal in zijn mars heeft qua vechttechnieken, en daarnaast lijkt hij mij zijn personage goed neer te zetten. Tenslotte vond ik het ook wel leuk dat ze op het einde van de film nog een vermelding deden naar Bruce Lee.

Fijn vervolg.

Uiteindelijk niet beter of slechter dan de eerste film, bijna een exacte copie, je doet er dus best aan om beide films enigszins gespreid te kijken.

Visueel nog steeds erg mooi afgewerkt en Donnie Yen blijft absoluut perfect voor deze rol. De Wing Chun stijl komt ook iets beter naar voren in dit deel, erg mooi vormgegeven. Het acteerwerk van de Engelsen is inderdaad niet om aan te zien en veel vernieuwing zal je niet vinden in deze film, maar wie zich neer kan leggen bij 120 minuten van hetzelfde kan weer volop genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Net als bij deel 1 heb ik best genoten van deze film. Nadat ik blij verrast was met ip man 1, wou ik toch snel het vervolg bekijken. Ook al blijkt dit deel grotendeels hetzelfde te zijn qua opzet. Dat is het ook, maar ik vond deel 1 al goed. Accenten liggen iets anders, verhaallijn praktisch hetzelfde. Chinese vijand die bijdraait en de Japanners zijn vervangen door Engelsen. Het verplichte einde met Bruce Lee was niet echt nodig, maar een must voor de fans zeker? Enkele mooie gevechten trouwens, zoals op die tafel tussen de andere meesters en in de vismijn tussen die bende.

Donnie Yen straalt voldoende charisma uit om de film te kunnen dragen. Doet me toch verlangen naar meer films met hem. De Engelsen zijn zoals al meer gezegd hier, vrij slecht. Al kon ik wel Darren Shahlavi nog wel appreciëren. Die man straalt wel veel kracht uit.

Kort gezegd zal deze film wel in de smaak vallen voor wie deel 1 goed vindt. Anders kan je er beter niet aan beginnen.

Het is al een tijdje geleden dat ik het eerste deel gezien heb waardoor ik het een en ander vergeten ben. Maar gelukkig is er niet veel voorkennis voor nodig om van Ip Man 2 te kunnen genieten. Donnie Yen is een grootmeester!

Het verhaal heeft weinig om het lijf. We krijgen een blik in het leven van Yip die een martial arts school wilt starten, maar verboden wordt. Tevens wordt er een toernooi georganiseerd waar ook westerlingen aan kunnen deelnemen. Laat dit nu de meest irritante personen zijn die je in een film kunt voorstellen. Barbaars, arrogant en vreselijk geacteerd.

Yen schiet nog steeds pijlsnel zijn moves uit zijn mouwen. Erg mooi om te zien en hier en daar gebruik van een touwtje. Icoon Sammo Hung is bijna 60 maar kickt nog steeds ass. Opvallend dat hij altijd een dikkerdje is geweest, maar toch zo snel is. De gevechten zijn erg goed gechoreografeerd en een waar spektakel, maar nooit echt over de top.

Het is makkelijk, maar toch kreeg ik even een kippenvel momentje bij het einde. Erg leuk ook met een jonge Bruce Lee die in het echte leven een leerling van Yip werd. Mooi geschoten en een passende soundtrack. Aanrader!

Het verhaal is eigenlijk een kopie van het eerste m.u.v. dat nu de Engelsen (de film begint ook vanaf 1950) de slechteriken zijn i.p.v. de Japanners. Normaal heb ik een vreselijke hekel aan kopieën op een eerste deel maar deze kon er net mee door. T.o.v. het eerste deel zit hier wel veel meer actie in wat de film ten goede komt. De cast deed het weer goed en dan met name Donnie Yen (Ip Man). De film deed me denken aan het vroegere werk van Bruce Lee (kwam er op het einde zelfs effen in voor wat wel grappig was) en ook wel aan Rocky films en dan vooral Rocky 4 (vooral het laatste uur). De slot speech (zo flauw en cliché) van Ip man was overigens om van te

In een eventueel derde deel zal lp Man het wel gaan opnemen tegen de stoute Amerikanen

Ik vond een goede Actie film...

Prima vervolg deel 2...

Eindelijk mooi HD kwaliteit...

Ik vind dit eigenlijk

mooi poster... dan deze poster...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Mooi gevecht en knap werk voor tafelgevechten...

Zeker aanrader...

Dit was een top film. Eindelijk weer eens een film gezien die de moeite waard is. D'r komen zoveel matige films uit tegenwoordig. Jammer ook dat er hier zo weinig zijn die deze film kunnen waarderen. De kracht van deze films IP 1 en 2 is niet alleen een meeslepende vecht film maken, maar vooral wijsheid laten zien die zich eigen is aan de Chineze cultuur.

De film is een soort voorbeeld van karakteristieke gedachtes over de duivelse buitenlander ( de kijk van buitenaf ), de eervolle martial artist ( eigen perspectief ), de reden van het vechten uberhaupt ( rechtvaardigheid ) en de meester ( wijsheid ).

Het verhaal speelt prima met deze onderwerpen en geeft een kijkje in de ideologie van de oude wijsheid, waar kung fu vandaan komt.

Ik heb mij weer enorm vermaakt. De film lijkt veel op deel 1, alleen zijn het dit keer de Engelsen i.p.v. de Japanners, die de slechterik spelen. Enig negatief verschil met deel 1 was het eerst gevecht met de Engelsman. Het was allemaal iets te overdreven. Ook waren de acteerprestaties van de Engelsen niet erg overtuigend. Kon beter op dat vlak. Voor de rest heb ik erg genoten van de gevechten. Er wordt in dit deel meer gevochten en de gevechten zijn van hoge kwaliteit.

Niet beter dan de eerste film, al moet ik toegeven dat ik het nu wel fijn vond dat Ip Man niet als compleet onoverwinnelijk neergezet wordt, waardoor het gevecht tegen Darren Shahlavi meteen een stuk spannender is om naar te kijken dan de eindscene in de eerste film was. Niet dat ik daar niet van genoot, maar als ik wil kijken naar iemand die nooit eens geconfronteerd wordt met zijn eigen mogelijke falen, dan kan ik net zo goed een Steven Seagal film aanzetten.

Als biopic zal ik het verder allemaal maar met een korreltje zout nemen. Het hele Engels imperialisme en Chinese trots vind ik persoonlijk in de Once Upon A Time In China films een stuk beter uitgewerkt en lijkt hier vooral weer op een herhaling van een bekend verhaaltje. Dat de Engelsen wederom rampzalig acteren (kleine uitzondering voor Shahlavi) was helaas te verwachten. Op het einde wordt het overigens ook een behoorlijke Rocky IV rip-off, helemaal de eindspeech is er eentje die bijna letterlijk vertaald lijkt te zijn van het verhaal wat Stallone ophangt tegen de Russen.

Neemt verder niet weg dat de film weer erg leuk is. Als Wing Chun beoefenaar vind ik dat Donnie Yen de stijl goed weergeeft en dat Wilson Yip prima camerawerk neerzet om de actie goed in beeld te brengen. Hung acteert goed, maar heb ik wel eens spectaculairder in de actie gezien. In dat opzicht is het toch voor het grootste gedeelte wachten tot het laatste half uur begint, maar dan heb je wel wat.

Deel twee dus.

Ik had meer van hetzelfde verwacht, en in een zeker opzicht is dat het ook, maar de ervaring was totaal anders. Je hebt soms dat er een grens wordt opgezocht, maar zodra die grens wordt overschreden is er gelijk niets meer aan. Bijvoorbeeld met bepaalde zoetigheden, als je daar teveel van achter elkaar eet, is het gelijk helemaal niet meer lekker. Zo is het ook bij deze film. In het eerste deel werd al de grens van wat ik aan clichés kan verdragen opgezocht, maar hier gaat men er flink overheen. Met name de muziek tijdens de gevechten met de Engelse boxer was werkelijk tenenkrommend, en dan helpt het niet dat het er visueel misschien mooier uitziet dan in het eerste deel, ik erger me gewoon kapot. En dan heb ik het nog niet eens over het acteerwerk van de Engelsen, die alleen maar kunnen schreeuwen.

Sommigen noemen hier Rocky IV, die film heb ik niet gezien, maar de tweede helft van de film voelt inderdaad meer aan als een westerse boksfilm dan een Chinese martial artsfilm en dat vind ik jammer. Toch een ander sfeertje. De eerste helft van de film was overigens wel behoorlijk vermakelijk, met name de gevechten op de tafel zagen er gaaf uit.

Ik vraag me af of ik derde film nog ga kijken en niet meteen doorga naar die van Wong Kar-wai zodra die uitgekomen is. De derde wordt geloof ik toch als de minste van de drie beschouwd. Voor deze in ieder geval 2,5*.

Meer van hetzelfde en ongeveer even goed als deel 1, dus het meeste wat ik bij die film schreef geldt hier ook. Wel zo makkelijk, zowel voor de makers als voor mij. Pluspunten hier zijn vooral dat het eindgevecht hier daadwerkelijk een uitdaging biedt voor Yip Man en dat de gevechten net een tandje beter lijken te zijn. Vooral die gevechten op de tafel zijn heel fijn en Sammo Hung is een leuke toevoeging. Minpunten zijn dat het toch wel echt een herhalingsoefening is en dat de climax nog sentimenteler is dan voorheen. Het eindoordeel is echter gewoon hetzelfde: vermakelijk, maar niet helemaal mijn type film om er echt iets speciaals in te zien.

3*

Een stuk braver dan het origineel, ook vooral iets zoeter en commercieler naar mijn idee, maar opnieuw een gigantische vette martial arts film met een briljante Donnie Yen. De vijand is opnieuw erg vet als lijkt het mij erg onwaarschijnlijk dat een boxer sterker is dan alle chinese / japanse vechtmeesters. De scène ergens in het midden waarin IP man het opneemt tegen Hung op die tafeltjes en shit was toch wel het hoogtepunt. Dat stuk waarin ze rondcirkelen op tafel en hun armen alle kanten op zwaaien

Vooral op het gebied van vechtscenes enorm kunnen genieten van deze tweede IP Man-film. Donnie Yen is fantastisch, wederom. Wat deel 2 tekort komt ten opzichte van deel 1, is dat het verhaal beduidend minder sterk is dan dat van deel 1. De oorlog ligt achter Yen, en het tweede deel draait met name om de confrontatie tussen diverse vechtstijlen (en dan vooral Oost en West).

De vlugge opvolging van martial arts-scenes maken dat deze film, ondanks de manco's in het verhaal, geen moment verveelt. De speelduur vliegt voorbij, en tijdens de gehele film is het genieten geblazen van een fijne soundtrack. Dit was ook bij deel 1 al het geval. Ik was erg blij te zien dat er in 2016 een 3e deel wordt opgeleverd.

4*

Na het flitsende 1e deel is ook deze 2e 'Yip Man' erg vermakelijk. Echter ligt het niveau op zo'n beetje alle gebieden wat lager. De gevechten zijn nét wat minder indrukwekkend, het acteerwerk is hilarisch slecht bij vlagen en qua verhaal.. oké laat maar. Daar kijk je dit niet voor. Ik heb me in ieder geval weer erg vermaakt.

Regisseur Wilson Yip brengt alles erg leuk. Op veel vlakken schiet dit 2e deel compleet uit de bocht, maar aangezien alles toch zo over-the-top als de pest is, neem je dat makkelijk voor lief. Had bij het eindgevecht verwacht dat ouwe Yip Man 'm wel in 1 keer knock-out zou slaan, maar dat mocht niet baten. Geinig dat Bruce Lee ook nog even langs kwam. Dat gedeelte wist ik niet eens, zo leer je ook nog wat.

Degelijke sequel

Ip Man was een erg mooie meevaller. Ik had de steelcase voornamelijk aangeschaft vanwege Ip Man: Zero die zowel Sammo Hung als Yuen Biao bevatte, maar uiteindelijk voor volgorde van uitkomen gekozen waardoor Wilson Yip als eerste aan de beurt kwam. Dat bleek een erg degelijke film te zijn en ik had al vrij snel zin in de sequel eigenlijk, maar wegens tijdgebrek zat er een maandje tussen beide kijkbeurten tussen. Wat uiteindelijk niet zo erg blijkt te zijn aangezien Yip wel uit hetzelfde vaatje tapt voor deze Legend of the Grandmaster.

Het resultaat mag er echter nog altijd zijn. Deze keer zijn de Japanners vervangen door de Engelsen en voor de rest is dit vooral een strijd tussen Oost en West. Leuk uitgangspunt in ieder geval dat vooral dankzij de twee boksmatchen echt de moeite waard is. De film lijkt dan ook vooral in het begin wat moeite te hebben om zich op gang te trekken, hoewel het gevecht tussen Ip Man en Master Hung wel heerlijk is, maar dat blijkt uiteindelijk geen probleem te zijn doordat de climax verre van teleur stelt. Ik was op zich wel benieuwd hoe Yip dit ging aanpakken aangezien hij met het einde van de eerste film precies er niet op rekende om een vervolg te maken en dit doet hij gewoonweg goed. Ik kan me de laatste film niet meer herinneren waarin een tegenstander mijn bloed zo kon doen koken. Hoewel het weliswaar wat voorspelbaar is dat Master Hung het loodje gaat leggen en dat Ip Man de uitdaging aan gaat gaan, is het gewoon erg goed gebracht. Het einde met de kleine Bruce Lee is op zich nog wel leuk maar voelt toch een tikkeltje geforceerd aan.

Het eerste deel kon rekenen op de choreografie van Sammo Hung en deze keer doet hij zowaar mee. Blijft één van mijn favoriete regisseurs/acteurs in het genre en Hung is hier enorm indrukwekkend. Veruit één van zijn beste recentere rollen. Donnie Yen blijft ook even degelijk zoals al altijd, de man lijkt werkelijk niet te verouderen, en blijft overtuigen in en naast de vechtscènes. Tof ook dat de de acteurs uit de voorganger ook terugkomen. Lynn Hung is goed als de vrouw van Ip Man alsook Simon Yam die komt terug opdraven als Chow Ching-Chuen.

Benieuwd naar het derde deel van Wilson Yip. Aangezien dat nu pas uit is zit dat niet in mijn box en dat is jammer. Moet ik er maar eens los naar op zoek gaan. Soit, Yip doet met dit tweede deel veel dat hij in het eerste deel ook al deed, maar hij geraakt er mee weg. Voornamelijk omdat de choreografie degelijk blijft en je met twee klassebakken zoals Sammo Hung en Donnie Yen weinig verkeerd kunt doen.

4*

Deel 1 was al niet bijzonder, maar dit ongeïnspireerde vervolg was echt slaapverwekkend. Zo clichématig en ook nog eens saai. Ik ben geen grote fan van die Aziatische vechtfilms, lijken voor mijn gevoel bijna allemaal op elkaar, maar deze Chinese versie van Rocky deed me niks. Ook de westerse invloeden waren overbodig, beter hadden ze dat gewoon weggelaten. De knokpartijen komen vrij realistisch over, maar als de zoveelste mep of trap is uitgedeeld zit ik vooral te kijken hoelang de film nog duurt.

2*

Ik vond dit wel een leuke film. Vlot verteld, genoeg afwisseling en de gevechten zijn leuk. De bokser is een fijne toevoeging wat dat betreft. Maar ook dat gedoe met andere vechtscholen in de omgeving is best geinig en levert soms vuurwerk op. Donnie Yen trekt de film met gemak in zijn eentje, hoewel helemaal geloofwaardig is hij niet, daarvoor is hij te kalm en rustig in zijn rol, alsof hij buiten de gebeurtenissen staat. Maar ach, zo'n film als deze kan dat hebben, net als de overdreven Britten en soms slechte accenten. 3,5*.

Een mager verhaal dat fungeert als een excuus voor een serie vechtpartijen en een finale die bijzonder veel doet denken aan Rocky IV. Yip Man [Donnie Yen], grootmeester in Wing Chun, start zijn eigen vechtschool in Hong Kong. Een kartel onder leiding van Meester Hung Chun-Nam [Sammo Kam-Bo Hung] eist dat hij bewijst een grootmeester te zijn én dat hij een maandelijkse contributie betaalt. Dat laatste weigert Yip Man en dat levert de nodige problemen op. De gevechten zijn (nog) beter uitgevoerd dan in Yip Man met het gevecht tussen Yip en Hung (op een tafel met een los tafelblad) als hoogtepunt, maar de Rocky-achtige apotheose is een teleurstelling.

Net als het eerste deel is Yip Man 2 erg onderhoudend, alleen is het fundament dit keer een stuk minder stabiel.

Zo is het verhaal vrij mager en biedt nauwelijks verrassingen. Vooral de Britse 'Bad Guys' zijn, afgezien van het Bokswerk van Darren Shahlavi totaal niet overtuigend, zowel wat betreft het acteerwerk als hun aandeel ( en motieven) in het verhaal.

Wat de balans voor Yip Man 2 toch nog naar de goede kant doet doorslaan zijn, uiteraard de vechtscenes, vooral het tafelgevecht met de andere schoolhouders is indrukwekkend en een genot om te zien. Donnie Yen in de hoofdrol is net zo solide als in het eerste deel. De grootste meerwaarde van de film is echter de aanwezigheid van Sammo Hung. Zijn aandeel zorgt er namelijk voor dat Yip Man 2 in kwaliteit nog redelijk in de buurt komt van zijn voorganger.

Alles bij elkaar genomen ; net iets minder dan Yip Man 1 maar toch weer prima kijkvoer dat nauwelijks een moment verveeld. Goed.

Dan is Yip Man deel 2 toch al snel weer een stukje beter dan The Beginning en nadert dit deel toch bijna het eerste deel.

Duidelijk is de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en de Jappen, Yip in alle stilte zoekend naar zichzelf en wat en hoe nu. De urgentie dringt zich al snel op in financiële problemen waarop Yip toch moet handelen en stappen moet zetten. Uiteraard is les geven de enige optie. En dat mondt toch wel uit in een kostelijk lesje voor de plaatselijke jeugd die hij meteen voor zich wint en als leerlingen voor zich heeft. Maar uiteraard tilt het in de wijk op van de vechtende grootbekken en andere 'meesters' die stuk voor stuk denken het wiel uitgevonden te hebben. Het mondt uiteraard andermaal uit in een fight to survive in een wijk waar het wel oorlog lijkt en natuurlijk om zijn meesterschap te bewijzen.

En eigenlijk is dit wat een dergelijke film maakt, dit is wat we zien willen, en geen kalverliefde en oninteressante plotjes zoals in The Beginning die op onoverbrugbare achterstand staat van dit deel. En wat een fijne en briljante gefilmde actie als Yip Man Leung bevrijdt uit de klauwen van de bende of wanneer zich tegenover de andere leermeesters moet bewijzen. Het is even kostelijk als indrukwekkende, en even lijkt deel 2 toch heel goed onderweg in een nek aan nek race met de eerste Yip Man film. Maar helaas brokkelt die kwaliteit een beetje af in de wedstrijd tegen de westerse 'loudmouth' Mr. Miller, acteur Darren Shahlavi leeft al niet eens meer zie ik, die toch wel alle kenmerken heeft van een Rocky vs Drago kopie uit Rocky 4 en daarmee uitermate voorspelbaar. Bovendien vind ik dat gevecht zelf een beetje ongeloofwaardig met waarschuwingen die Yip Man krijgt dat hij niet mag trappen, terwijl Miller na de bel slaat en weet meer wat voor overtredingen. Bovendien worden er klappen uitgedeeld als iemand op de grond ligt wat erg lijkt op MMA maar dit is toch maar een demonstratie partij? Het vliegt alle kanten op om het zomaar te zeggen terwijl de uitkomst natuurlijk al lang vaststaat.

De film eindigt desondanks met het leuke feit rond Bruce Lee waarop ik me weer eens bedenk dat het immers een bestaand karakters betreft. Afijn, dit deel is toch wel een heel stuk beter dan The Beginning, zoveel is wel duidelijk, jammer is dan weer dat men toch een beetje overboord gaat in het gevecht met Miller waar de film mijn inziens toch zeker een halve ster verliest. Desondanks was dit een prima deel en heb ik me geen moment verveeld.