Love (2011)

Niet echt mijn soort film. Er gebeurt naar mijn mening niet echt veel. Zitten erg trage stukken in en weinig afwisseling. Kijken of eigen risico.

2.5

Werkelijk een verschrikking.

Des te erger dat er soms gewoon best leuke stukken inzitten. Visueel wordt er een hoop geprobeerd, veel slowmotions met name in het begin, aardige shots en wat leuke kleurtjes. Jammer genoeg blijft de editing sterk achter qua niveau, de film weet niet echt te doseren op dat vlak, met veel onbegrijpelijke en lelijke montage. Vooral (wederom) in het begin.

Inhoudelijk is het echter onwaarschijnlijk vreselijk. Een film van epische proporties, denk aan Tree of Life en zie het verschil in uitwerking. Denk aan (het einde van) Symbol en zie de overeenkomsten, (vooral de belachelijk dik aangezette pretentieuze oersoep). De film wordt tegen het einde met de minuut belachelijk stompzinniger, en meer opgeblazen. Er wordt vanalles bijgehaald, vooral hoop flauwekul over een zoektocht tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, wat er alleen maar in lijkt te zitten om het pompeuze en epische te benadrukken, tot een soort van (?) romance met een of andere chick die ook weer op foto's staat en waar ze volgens mij oorspronkelijk een videoclip mee wilden maken.?

De makers doen op een gegeven moment zelfs voorkomen dat het kijken van deze film een belevenis is, waar je nog van na geniet tot in de lengte van dagen of iets in die richting. Echt te pretentieus voor worden voor zo'n hoop onzin. Zelden zoiets lachwekkends gezien.

Absolute drek, en gek genoeg vond ik het tijdens het kijken nog wel meevallen, maar zeker het laatste halfuur is echt een van de meest belachelijke stukken film die ik ooit gezien heb. Wat een bizar opgeblazen gezeik, echt te erg voor woorden. Aanvankelijk vond ik vooral de muziek weinig subtiel, en niet echt passen bij de beelden. Echt slecht was dat echter niet, en zoals gezegd, ook visueel wordt er hard gewerkt. Daar zat nog wel enig talent bij. Maar alsjeblieft, nooit meer zo pretentieus doen als je niks te vertellen blijkt te hebben.

1.5*

Visueel indrukwekkende maar bijzonder trage en saaie science fiction-film, die flink leentjebuur speelt bij 2001:A Space Odyssey. Er zijn interessante aspecten aanwezig in het script, maar er gebeurt gewoonweg te weinig om te kunnen boeien. Misschien helpt het wanneer je flink stoned bent tijdens het kijken. Zorgvuldig in elkaar gezet en de soundtrack van Angels & Airwaves is best mooi, maar het is allemaal te gekunsteld en pretentieus.

Wat een maffe en filosofische onzin allemaal. Het verhaal was opzicht best boeiend maar wel onbevredigend want het laat je min of meer zonder antwoorden achter. Het begin van de film begon best aardig maar na ongeveer 40 minuten werd het een enorme saaie en langdradige boel die nauwelijks meer wist te boeien. Pas op het einde wordt het weer interessant, maar zelfs het einde laat je leeg achter want dan besef je pas "waar heb ik in hemelsnaam naar gekeken ?". Visueel zag het er trouwens best fraai uit en Gunner Wright deed het best aardig. Qua stijl had de film iets weg van "2001: A Space Odyssey" maar aan dat niveau kon deze film totaal niet tippen.

Matig.

Behoorlijk pretentieuze film met een paar leuke ideetjes en een dosis jatwerk of 'inspiratie' uit andere films. De verhaallijn komt niet goed uit de verf en is zo nu en dan zelfs ronduit belachelijk.

Desondanks vond ik "Love" best vermakelijk, maar dat zegt weinig over de kwaliteit van dit (pruts)werkje... 5/10*

Wat een film. Wat begint als een visueel spektakel eindigt al snel in traag en pretentieus geneuzel zonder ook maar ergens een punt te maken. De beelden en het camerawerk vond ik erg mooi, zeker in het begin, maar gaandeweg vertraagt de techniek de film enorm. De rol van Gunner Wright is wel erg sterk en weet de film in z'n eentje toch wel kijkbaar houden tot aan het belachelijke eind. De manier waarop iemand/hij met z'n eenzaamheid omgaat is toch altijd fascinerend om te zien. Wederom blijkt dat mooie visuals en een goeie soundtrack niet genoeg zijn zonder ook een degelijk verhaal. Wat veel belovend begint eindigt erg teleurstellend.

2,5*

Een film die aardig begint, het eerste half uur keek ik naar een goede film. De beelden. het geluid, de sets zijn kwalitatief goed, daarna lijkt de film langzaam af te brokkelen, en blijf je achter met het gevoel; hier klopt geen bal van... , en het budget was op. Dat zou goed kunnen $500.000 is ook wel erg weinig voor een SF-film, knap dat het eerste half uur goed is, maar ze hadden nog beter even kunnen doorsparen.

Even alles hierboven gelezen....en blijkbaar is het niemand opgevallen dat er zwaartekracht is in het ISS ruimtestation!!!!
Daar ga je al.

Ik ben blij dat ik in principe geen flapteksten lees; een ambitieus en filmisch meesterwerk, wat vergelijkbaar zou moeten zijn met Moon en 2001, er zijn blijkbaar geen grenzen aan pretentieuze praatjes op flapteksten. Een intelligent en sfeervol sci-fi epos, of het gaat mijn pet te boven, of deze film gaat aan pretenties ten onder.

Toch vind ik deze film nog een stuk beter dan Earthling wat helemaal een deceptie was.

Gezien het budget, en dat het een eersteling is van William Eubanks, en de vele goede dingen die er toch ook inzitten a.h. begin, verdienen ze wel de aanmoedigingsprijs.

P.S. belachelijke titel. Noem het Alone of ISS of zoiets, ipv zo'n hopeloos misplaatste, pretentieuze en nietszeggende titel.

Een matige SF/Dramafilm...

Kan geen verhaal volgen...

Geen spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Jammer SF is mijn goede genre...

Perfect achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Erg cool filmpje zeg.

Lee Miller bevindt zich alleen in het ISS in een baan rond de aarde. Wanneer hij op een bepaald moment alle contact met de aarde verliest, komt hij terecht in een spiraal van eenzaamheid, wanhoop en hallucinaties.

Visuals dragen de film, en dat doen ze goed. Slim kleurengebruik, coole slow-mo's, leuk camerawerk. Om de shots in het ruimtestation te breken, worden die afgewisseld met flash-backs naar de Amerikaanse Burgeroorlog (don't ask) en een soort documentaire-achtige shots waarin verschillende mensen hun mening geven over onderwerpen als eenzaamheid of de zin van het leven. Slim om zo af en toe uit dat claustrofobische sfeertje te komen, en zeker die flash-backs waren erg cool gefilmd.

Hoe het verhaaltje net in mekaar zat weet ik niet, maar dat interesseert me om eerlijk te zijn ook geen fuck. Ik heb genoten van de sfeer en de visuals. Maar wees gewaarschuwd, geen film voor plotwhores dus.

Cool begin, iets minder middenstuk, maar gelukkig wel een fantastische finale waarin Eubank nog eens alles uit de kast haalt. Regisseur om in het oog te houden.

4*

Sterk.

Al word je wel droevig als je hier de twee paginas aan recensies op naleest. Het is duidelijk dat Eubank nog wel wat te leren had en hij probeert ook iets nadrukkelijk iets te "vertellen", maar verder toch een fraai filmpje met een aantal memorabele scenes.

Het einde heeft wat weg van 2001, het eerste uur deed me qua richting vooral aan Tree of Life denken. Veel sfeerbeelden, vaak begeleid door fluisterende monologen en dromerige teksten die ergens tussen wijsheid en zweverige raaskalderij inhangen. Met dat verschil dan dat ik het hier wél vond werken, itt tot 2001 en Tree of Life. De sfeer greep me hier wel, waardoor het geneuzel niet de voorpost neemt en niet begint te irriteren. Pretentieus is het zeker, maar Eubanks slaagt er wel in.

Toch loopt het niet altijd even vlot. Het middenstuk is toch iets te lang en het einde té bombastisch. Wanneer Wright tussen de sterrenstelsel staat te graaien is hij ver voorbij de kitschgrens gegaan, al levert zelfs dat nog af en toe fraaie plaatjes op.

Rest nog de ge-wel-di-ge intro die als een soort van kortfilm voor de film hangt. Eubank is een visueel talent en laat dat even zien ook. De muziek was verder wel aangenaam, al moet ik zeggen dat het eerste half uur iets te melig was, betert aanzienlijk naarmate de film vordert.

Een film die voor mij werkte, maar genrefanaten komen van een kale reis terug en voor zweefteven is het dan weer iets te techie denk ik. Eubank wil allemaal iets te graag, maar voor een eerste film is het hem best vergeven. Gave regisseur.

3.5*

Wat een held, die Eubank. Ik vind het juist heerlijk als een regisseur zo alle remmen durft los te gooien zonder zich zorgen te maken om dosering en of 'het allemaal wel werkt'. Deed Aranofsky met The Fountain ook al, en die staat ook gebeiteld in m'n top 10. Zo goed is Love lang niet, daarvoor gaat er toch ook gewoon best veel mis, maar het belooft nogal voor Eubanks verdere carrière.

Vier jaar van z'n nog korte leven pompte hij erin (wat dat betreft zijn de beslommeringen van het hoofdpersonage misschien wel autobiografischer dan je denkt). De tijd die er aan is besteedt is er ook aan af te zien, ondanks of misschien wel dankzij het budget van slechts vijf ton. Een paar prachtige scènes in het begin (modder in slow-motion werkt altijd goed) vormen de introductie naar een kleinschalig, gezapig plot met ergens op de achtergrond altijd de nog niet getoonde 'ontdekking' van Lee Briggs.

Lee Miller is een astronaut ergens in de toekomst die 200 kilometer in de lucht de Apocalyps ontloopt. Maar misschien ook wel niet, want hij zit totaal geïsoleerd en dat is misschien nog wel net een tandje erger. Want menselijk contact - 'Love' - daartoe leven wij als sociale wezens. Aldus de film dan. Ik zat hem heerlijk ongestoord in m'n eentje te beleven.

Vanaf het moment dat dat thema wordt aangesneden, wordt opeens duidelijk dat Eubank nog wel iets grotere plannen heeft dan een verhaal over de mentale aftakeling van de protagonist. Hij heeft nog wel iets meer te zeggen. En natuurlijk vliegt hij vervolgens uit de bocht. Waar Lee Miller zich bungelend aan een touwtje op het laatste moment weerhoudt van een suïcidale ruimtewandeling, zweeft Eubank ervandoor en laat hij elke vorm van 'down to earth'-zijn achter. Creatieve zelfmoord volgens de meeste hier, ik juich het toe.

Want plaatjes vullen hier de gaatjes die onherroepelijk ontstaan en de uiteindelijke toedracht, hoe kitscherig en pretentieus het ook wordt gebracht, is wat mij betreft een mooie SF-ontknoping.Niemand is meer, maar voordat het zover kwam is er een kubus gebouwd en volgepropt met mensheid. Opdat de denkende mens voort kan leven als datgene wat hem zo uniek maakt. Herinneringen. Gedachtes. Bewustzijn.

Het belachelijke slotakkoord aan het begin van de credits beschouw ik dan maar als noodzakelijk en onontkoombaar kwaad. Ik neem het op de koop toe wanneer je je zo durft te verliezen in je passies zoals Eubank hier.

4* Benieuwd naar The Signal.

"Sometimes when I wake up, I feel like I'm still sleeping."

Na The Signal (2014) gezien te hebben, was ik benieuwd geworden naar het eerdere werk van William Eubank.

In eerste instantie dacht ik naar de verkeerde film te kijken, maar de veldslag - gesitueerd tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog - is slechts een onderdeel van het geheel. Het zorgt in ieder geval voor een spectaculaire opening, met toffe slow-mo's en gedegen camerawerk.

Vervolgens begint de eigenlijke film waarin de geïsoleerde astronaut zijn opkomst mag maken. De geschetste situatie is intrigerend om te zien, omdat de frustratie te begrijpen is. Het resulteert zich in een aantal opmerkelijke scènes, wat een aardige sfeer creëert.

Helaas vervalt 'Love' na de sterke eerste helft in een langdradig gebeuren. Het voelt dan ook enigszins stuurloos aan. Hierbij lijkt het alsof men flink leentjebuur heeft gespeeld bij de welbekende genregenoten. Zoals eerder aangegeven, eindigt het in een hoop pretentieus geneuzel.

Al met al redelijk, maar ik denk dat Eubank net iets te veel wil met zijn regiedebuut om het echt te laten slagen.

2,5 Sterren.

Helemaal zo beroerd nog niet en volgens mij is er ook niet zoveel moeilijks aan, al bevalt zijn nieuwste film "The Signal" als geheel nog wel iets beter.

Min of meer een soort giga-video bij het album van prog-rockers Angels & Airwaves (met de voormalige zanger van blink-182), maar zelfs daar kunnen we vrij makkelijk overheen stappen.

Grootste nadeel is het wat bekend gegeven van de mens alleen in de ruimte, tegen eredivisie als Kubrick, Tarkovsky en Douglas Trumbull is het lastig punten scoren.

Anderzijds vergelijken we dit met de Jupiler League van "Moon" en "Gravity" scoort de film ergens halverwege.

Minimalistische film, wat mij betreft een randgeval waarbij het de twee ster net niet haalt. Het verhaal, dat veel wegheeft van 400 Days (2015) (3*), is in deze film te klein om de hele duur van de film te vullen. Op den duur weet de regisseur ook niet meer hoe hij de band vol moet schieten en krijgen we wat beelden van een astronaut die zijn hand in sterrenstelsels steekt. Weg realisme (de zwaartekracht in de ruimte zie ik maar over het hoofd)... Overigens heeft 400 Days hetzelfde euvel maar het verhaal is wel stukken rijker dan hier.

Het levert visueel wel enkele mooie shots op maar daarvoor ga je niet deze film uitzitten. Het begint aardig, en het idee spreekt ook wel aan, maar de uitwerking is veel te karig, ook de boodschap ("love") is bij de haren gegrepen, zo simpel en gezocht dat het zelfs een dooddoener is. 1,5*

Artistiek, ja, een goede film, helaas niet. Ik zag pas achteraf dat dit van de regisseur is van The Signal (2014) (1*), Love is wel stukken beter (veel slechter dan The Signal is haast niet mogelijk) maar nog steeds een behoorlijke onvoldoende.

Curieus dingetje, van filmmuziek voorzien en geproduceerd door een arthouse rockband. Moest op een tight budget (een half miljoen, daar komt Verhoeven zelfs z'n bed niet voor uit), vandaar dat de decors in de achtertuin werden gesitueerd. Ambitieus qua thematiek, waarbij op z'n Kubrickiaans gespeeld wordt met tijd (2001), en levens 'over de tijd heen' in elkaar grijpen. Ben beurtelings in slaap gevallen (was vannacht op de BBC)... en werd wakker in wat wel een erg nadrukkelijke tribute aan 2001 is qua eind scene... Meer hippie achtig ook in z'n willen expliciteren, waar Kubrick daar knap van is weggebleven.