The Snake Woman (1961)

Als je spreekt over een film die de tijd niet heeft doorstaan, kan je deze aan het lijstje toevoegen.

De synopsis is nochtans wel leuk over een wetenschapper die heel wat slangen in zijn laboratorium heeft om een serum van het slangengif te kunnen maken om zo zijn zeer zieke vrouw te helpen. Helaas sterft ze tijdens de geboorte van hun dochter waarbij de constante inspuitingen van het slangengif zijn tol eist. Niet alleen de dood van de vrouw, maar ook dat de dochter een slangenvrouw wordt waarbij ze telkens van mens naar slang kan veranderen. Deze veranderingen worden heel sober voorgesteld, gewoon een mens dan opeens een slang of omgekeerd. Het grote minpunt van deze film is toch wel de vele saaie scènes en geleuter van de verschillende personages. 4/10

Ik ben het wel eens met Noodless, deze film is erg gedateerd. Blijkbaar was het budget al op na de sterke openingsscène met de wetenschapper en al zijn slangen. De momenten dat we slangen krijgen te zien en het slangenmeisje zijn schaars. We zien haar welgeteld 1 keer toeslaan. Voor de rest erg praterig en goedkoop met een verloop dat nergens spannend of verrassend is. En wat een vlakke personages. Dit was echt heel zwak.

Lekkere korte film, ik hou daar wel van. Maar het stelt weinig voor.

The Snake Woman is een Britse film die uit hetzelfde tijdperk afkomstig is als de producties van Hammer Films Production. Films die je duidelijk in de jaren 60 kunt plaatsen. Had ik op voorhand niet geweten dat The Snake Woman uit 1961 stamt, dan zou ik de oorsprong van de film ergens in de jaren 40 hebben geschat. De film is een brave film en vertelt een verhaaltje dat verteld bij een sfeervol nachtelijk kampvuur waarschijnlijk enige indruk achterlaat. Het is een verhaal dat vertelt van een oude vloek en eerder een charmant folkloristisch verhaal is dan een angstaanjagend horrorverhaal.

De film duurt amper 70 minuten en voltrekt zich niet in een hoog tempo. Gedurende die 70 minuten werd ik niet echt meegesleept. Verveeld heb ik me echter ook niet. Zo maakt de proloog die de geboorte van The Snake Woman uit de doeken doet en het begin van een plaatselijke legende aankondigt, wel enige indruk. Er volgen nog enkele aardige scènes die steeds net op tijd daar zijn om algehele geestelijke afwezigheid te voorkomen.

De personages zijn niet meer dan doelgerichte sjablonen. Het script concentreert zich op het raadsel van de slangenvrouw en de personages dienen slechts om dat mysterie op te helderen. Ze doen geen andere dingen dan zich op het mysterie concentreren. In de film zie je dus geen romantiek, geen melodramatische taferelen en geen verstrooiend zijplotje. De film biedt niets dat afleidt van de leidraad. Het verhaal vertelt weinig meer dan nodig is.

Met een klein budget is het logisch dat de film niet bolstaat van de spectaculaire effecten. Hoe begrijpelijk ook, de film had hier en daar best een leuk effectje kunnen gebruiken. Bij de transfomaties bijvoorbeeld. De verandering van slangenvrouw in slang is niet zichtbaar. Zo zie je een slang. Zo zie je een vrouw. En vice versa natuurlijk. Als de slangenvrouw ten tonele verschijnt, ziet ze eruit als ieder mens. Ze doet niets gruwelijks. Ze staat gewoon ergens op de hei en staart met grote ogen naar iets wat op dat moment haar aandacht trekt. Ik werd er niet warm of koud van. Het zijn de hoogtepunten van de film, die verder nauwelijks spectaculaire scènes in huis heeft.

The Snake Woman is een film die waarschijnlijk geen blijvende herinnering zal zijn. Een andere film van regisseur Furie is dat overigens wel. Een aantal jaren later regisseerde hij het spectaculaire en spannende The Entity (1982). The Snake Woman heeft niets dat aan die fantastische film doet denken.