Paju (2009)

De openingsfilm van het IFFR.

Ook deze ga ik bekijken op het IFFR. Lijkt me een intressante film.

Paju valt op omdat de regisseuse universele thema's aansnijd maar dit op momenten behoorlijk rommelig in beeld brengt. Het is geen film waarmee je een festival opent want daarvoor kent de film toch een aantal cruciale beginnersfouten terwijl het haar tweede film is.

De opbouw van de film is verwarrend, je krijgt geen hoogte van de hoofdpersonen en dat werkt storend. Van een aantal (hoofd)personen valt ook op dat er wisselvallig geacteerd wordt. Niet iedereen overtuigt namelijk in hun zware rol. Ook lijkt het erop dat Chan-ok Park verschillende type camera's heeft gebruikt. In het eerste uur van de film zien we korrellige beelden bij de nacht en buitenscènes terwijl er in het laatste uur geen sprake meer van is. Mij ontgaat, als dat zo zou zijn, wat het exacte doel daarvan is geweest.

Uiteindelijk is er audiovisueel niets bijzonders aan. Het gaat bij Chan-ok Park vooral om de personages en het verhaal dat ze vertelt. En als je eenmaal doorhebt waar dat verhaal heengaat en wat Chan-ok Park precies te melden heeft, is het geen onaardige film. Geen hoogvlieger maar een mooie middenmoter.

Je hebt toch nog een plaatsje bij IFFR openings screening weten te bemachtigen?

Prachtige film zoals ze alleen in Korea kunnen maken.

wat een ongelooflijke saaie, langdradige film.

ben 5 x in slaap gevallen, kwam geen eind aan.

Telkens begon iedereen te klappen wanneer het scherm zwart werd, maar zodra het verder ging begonnen de oeh's en aaah's.

De helft liep sowieso al halverwege weg.

Echt geen aanrader dit, tenzij je snel in slaap wilt vallen.

Zo zo. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik een bioscoop uitkwam en gewoon totaal niet het verhaal van de film kan vertellen. Ik snapte er helemaal niets van. Hij was lang, ook al duurde hij 'maar' 110 minuten, en er was werkelijk geen touw aan vast te knopen. Nu ik het verhaaltje hier boven zo terug lees kan ik er wel om lachen, aangezien ik die verhaal lijn er nooit zelf uit heb kunnen halen. Aparte ervaring. Helaas wel een enorm saaie.

Ja.

Psychologisch drama, dat wat last heeft van zijn warrige opbouw. Daardoor komt het op zich niet onaardige verhaal te fragmentarisch uit de verf.

Film draait om de weifelende reacties van een tiener/jong volwassene op de dramatische gebeurtenissen in haar directe omgeving in heden en verleden én om haar haat/liefde verhouding met haar zwager (een ingetogen rol van Seon-gyun Lee), die ook de nodige ellende achter de kiezen heeft (zie de openingsscène).

Geen topper, maar wel boeiend genoeg om de aandacht een kleine twee uur vast te houden.