Snarveien (2009)

Snarveien

De beste manier om een gure herfstavond in oktober door te brengen, is volgens mij gewoon een lekker horrorfilmpje op te zetten. Een tijdje geleden had ik deze Noorse horrorfilm opgenomen en gisterenavond bekeken.

Snarveien of Detour is eigenlijk zoals verwacht een standaardhorrorfilm, zoals we ze al vaker hebben gezien. Een koppeltje raakt ’s nachts door heel wat pech verzeild in middle of nowhere en dan beginnen natuurlijk de grote problemen. Als je die ene zin leest, zullen meteen tal van horrorfilms in je gedachten opkomen en dat is eigenlijk een zeer spijtige zaak. Vele horrorfilms weten zich niet meer van elkaar te onderscheiden en wat maakt het nu nog uit welke film je ziet. In sommige gevallen kan het nog wel eens goed meevallen, doordat de film gewoon erg spannend en luguber is, maar dat is hier niet echt het geval. Het eerste deel is best nog genietbaar met al die camera’s die in dat bos geplaatst zijn en op dat moment weet je nog absoluut niet wat er aan de hand is. Voor de rest verzandt de film naargelang de speelduur vordert in meer en meer gezapige clichés zoals de gestoorde familie die om de één of andere reden mensen gevangen houdt. Ja, wat was nu eigenlijk het motief van de familie om dat koppeltje en dat ander meisje op te sluiten? Ach soit, niet dat ik me eraan geërgerd heb, maar wel aan het feit dat hij zo voorspelbaar is. Dat die agent plots ook tot de familie behoort, kwam al helemaal niet meer aan als een verrassing.

Een Scandinavische film betekent dus ook Scandinavische acteurs en daar ben ik absoluut niet in thuis. Het zou me ook verbazen dat iemand die acteurs zou kennen, want hier op de site lijken ze voor de rest vrij onbestaand. Of het nu bekende of onbekende, goede of slechte acteurs waren, maakte voor mij na een tijdje al niet meer uit, want dat Noorse taaltje is op zich erg leuk om aan te horen. Niet dat ik iets heb met Scandinavische landen, maar die talen klinken gewoon erg mooi. Vooral wanneer Bosse begon te brullen aan dat tankstation was geweldig om te horen. Zoals ik al zei waren de acteurs grote onbekende, maar eigenlijk valt daar weinig of niets op aan te merken. Elke acteur doet gewoon zijn ding en ze slagen erin om niet irritant over te komen, zoals wel vaker het geval is bij dit genre.

Ik ben vrij negatief begonnen aan mijn recensie, maar op de één of andere manier slaagt Snarveien erin om best nog vermakelijk te zijn. Misschien komt dat doordat ik met niet al te hoge verwachtingen naar zo’n film kijk of doordat de cast nog redelijk goed meeviel, maar als ik alles bij elkaar optel kan ik niet meer dan een nipte voldoende geven.

2.5*

Leuk Noors filmpje met het welbekende snuff-thema.

En het verhaaltje is weer standaard: Een stelletje gaat naar Zweden om een drankvooraad te halen met drank wat in Noorwegen verboden is. Op de terugweg moeten ze van de politie een andere route nemen en zo belanden ze, zonder dat ze het weten, in een film.

De film word daarna wel een beetje voorspelbaar en weet je ook al meteen wie wel deugt en wie niet, je weet bv al meteen dat die politieagent in het complot zit met die gestoorde familie. De rest is nog goed gedaan en het sfeertje is ook nog best toepasselijk en de spanning is nog wel eens te snijden.

Voor mij een prima filmpje.

3,5*

Op zich had ik me hier niet teveel van voorgesteld. Erg verrassend is het ook allemaal niet. Vanaf het moment dat het koppeltje met hun auto het bos induikt, weet je dat er problemen gaan komen. Die politieagent zijn uiterlijk leek me al vrij verdacht, dat ik al meteen dacht: "wat zou het toch weer erg simpel zijn moest die in het complot zitten". Dat het dan ook nog zo is, tja...

Nuja, los van dat was het nog wel een aardige film. De inleiding duurt naar mijn mening wat te lang en wanneer het dan echt leuk wordt, is het eigenlijk vrij snel afgelopen helaas. Toch zat er tijdens de hele film wel een spanning in waardoor het mij bleef boeien. En de hoofdpersonages die beiden in leven bleven, was dan ook weer eens leuk om te zien.

2,5*

Redelijk werkje met goede sfeer en een prima setting, maar een te trage opbouw en daardoor lang tijd wat aan de saaie kant. Ook kon de uitwerking een stuk beter, het was toch de gore dat te weinig aanwezig was.

Schilderachtig buigt het bladerdak van talloze bomen over de weg waarlangs het jonge Noorse paartje vanuit Zweden terug naar Noorwegen rijdt. Het is een vredig tafereel dat zich aandient. Een verliefd stelletje op terugreis door de feeërieke Zweedse bossen. Het duurt maar even. Snarveien heeft immers het horrorlabel, dus zijn de Zweedse bossen minder vredig en feeëriek dan ze schijnen. En ja hoor. Voor je het weet figureren de protagonisten in een verraderlijk scenario.

Regisseur en schrijver Severin Eskeland maakt er een vermakelijke horrortrip van. Hij doet dat niet met behulp strak gestileerde en gepolijste beelden. Hij doet dat met ruwe ongelikte beelden die maken dat je je niet in een gelikte horrorproductie waant maar in een film die de realiteitszin benadrukt. En daar zit ook de kracht van de film. Hoe meer de realiteitszin wordt benadert, hoe leuker de film is. Veel van de beelden stammen van camera’s die her en der langs de beboste weg zijn opgehangen. De beelden impliceren een rauwe werkelijkheid en ze impliceren dat iemand meekijkt. Een intrigerende gedachte.

De ogen van de opgehangen camera’s zijn de ogen van de bespieder van het jonge paar. Wie hij is wordt pas tegen het einde van de film onthuld. Tot die tijd passeren allerhande aanwijzingen die de kijker op het goede dan wel het verkeerde spoor zetten. Aanwijzingen in de vorm van merkwaardige karakters die het jonge stel ‘toevalligerwijze’ tegenkomt. De ontmoetingen verhogen de beklemmende sfeer die vrijwel vanaf het begin in de film hangt en die heel succesvol steeds met kleine stapjes wordt versterkt. Een vervelend voorvalletje hier. Een ontmoetinkje daar. De spanningsopbouw is prima.

Expliciete horror ontbreekt. Drastische geweldsexplosies worden consequent buiten het oog van de camera gehouden. Ik miste het expliciete niet. Beter gezegd: het viel me niet echt op. Ook zonder het plastische element is Snarveien nasty genoeg. Leuk filmpje.