Vénus Aveugle (1941)

tijd voor scherpe observaties

Eerder films die ik van Gance zag, kwamen uit de periode van de stomme film en waren het toonbeeld van technische innovatie en een moderne manier van verhalen vertellen in cinema, niet echt een voorbereiding voor de over-the-top romantiek/tragiek van deze blinde venus.

Wellicht betreft het idee hier een versmelting van Magnificent Obsession (1935) en Blonde Venus (1932)? en Levoton veri (1946) - IMDb moet ik nu toch ook maar snel eens gaan kijken! Juist in cinema kan blindheid interessante beelden opleveren en dat doet Gance op voortreffelijke wijze, de hele film door, met verschillende trippy effecten. Wat dat betreft is de innovatie gebleven. Maar de stijl is dus melodrama-op-stand 11 (is er een officiële term voor? hysterie wellicht? hier gebruikte ik de Spinal Tap-referentie ook al: Abismos de Pasión (1954)). Wel op zo'n manier dat het niet lachwekkend word (als in een Zuid-Amerikaanse soap-opera), maar eerder mythologische proporties aanneemt en het bijna door Cocteau gemaakt had kunnen zijn. De onnatuurlijke, bijna sprookjesachtige, set speelt een zeer nadrukkelijke rol, die in de laatste acte nog eens geamplificeerd wordt door een toneelstuk in het toneel-stuk waarmee de strekking van de film (misschien ook wel dat het niet uitmaakt als alles er nep uitziet zolang de gevoelens maar echt zijn?) duidelijk wordt... al blijft het lastig om het allemaal onder woorden te brengen, mijn observaties missen net als die van Venus toch wat scherpte, maar er werd om gevraagd...

Speelt zich wederom in een haven af inderdaad... zou een mooi retrospectief thema voor EYE kunnen opleveren met films als The Docks of New York (1928), Fievre van Delluc, Coeur Fidèle (1923), Le Quai des Brumes (1938) en de film die ik hiervoor nog zag Remorques (1941) (hoewel de haven daar niet eens een hoofdrol heeft). Ook The Salvation Hunters (1925) van von Sternberg moet ik niet vergeten. dat is ook een bijzonder stukje film-poëzie en, doordat het daar allemaal veel kaler en abstracter is nog dan bij de genoemde Franse impressionistische/poëtisch-realistische collegae, misschien wel de meest moderne film van dit clubje. Jij hebt vast nog aanraders die ik gemist heb Pippo?? (naast het vandaag al eerder door jouw besproken Dernière Jeunesse (1939); mooie term ook overigens "havenkant klassieker"). Pépé le Moko (1937) wellicht nog... kan me in dit kader vooral het (zoals het hoort) verpletterende einde herinneren bij die film, maar Duvivier hoort er toch sowieso ook wel een beetje bij.

Nog op de te zien lijst: Dédée d'Anvers (1948) en Daïnah la Métisse (1931) , misschien dat ik er om de juiste havenlucht te simuleren een glas Talisker bij inschenk

Dank weer voor de scherpe observaties

Bronenosets Potemkin (1925) - Sergei M. Eisenstein ( de Russen hebben veel oude klassiekers die zich in de haven afspelen )

L'Atalante (1934) - Jean Vigo

On the Waterfront (1954) - Elia Kazan

The Lady from Shanghai (1947) - Orson Welles

Melodramatiek, maar toch mooi, deze film van Abel Gance (Zag van deze regisseur alleen nog maar "J'Accuse" en die film dateert van...1919) die bij mij, inzake filmische stijl, de indruk naliet van een stuk ouder te zijn dan van 1941.
Van pech tot fatalisme was wel een terugkerend fenomeen in de sociaal geëngageerde Franse films uit de jaren 30 en de film vermeldt wel, vrij vertaald, "Als er niets meer om te verhopen valt, is er ook niets meer om over te wanhopen" wat wel inkadert in het sprookjesachtig slot.
Sfeervolle scènes in het havencafé met puike, volkse chansons. "Je vous déteste, les hommes", zingt Viviane Romance, maar haar kunt ge alleen maar bewonderen en die Georges Flamant zit ook passend in zijn rol.
Moet destijds, met dit intrige, toch een succes geweest zijn, alhoewel, de oorlogsjaren...