Coeur Fidèle (1923)

Avant-garde meesterwerk van Jean Epstein !


***** / *****

Een de facto gemiddelde van 4,5* op mm bij 3 stemmen...wat is hier godverdegodver aan de hand ?
Welnu, een vooruitstrevend chef d'oeuvre van Epstein -misschien iets minder experimenteel dan enkele van zijn kortfilms- waarin hij toch wel aardig de basis legt voor het impressionisme in de Franse cinema en en passant ook een voorloper is van de poetisch realisten.
Het verhaal is natuurlijk een melodramatje van nix zonder enige diepgang en het uitgangspunt is gewoon geript uit de wederwaardigheden van Cosette bij de Thénardiers, maar dat pulpverhaaltje dient toch slechts als kapstok voor Epstein om zijn cinematische ideeen aan op te hangen. En nog wat geld te verdienen, altijd goed.
Ook een behoorlijk naturalistische film voor die tijd, waarbij het er op lijkt dat Epstein körkarlen van Sjoström ijverig heeft bestudeerd.
Meest opvallend is echter de plein air fotografie, want de film is voor een groot deel geschoten in Marseille bij de vieux port. Het licht daar weet de regisseur goed te vangen, zeker gecombineerd met de reflexies ervan in het water.
Ook- ondanks het pulpverhaaltje- tamelijk subtiele psychologie en vele visuele monologues intérieurs van de protagonisten.
Het acteerwerk is vrij naturel, itt wat zeker toen gebruikeijk was, ook van badboy van Daële( Robespierre in Napoleon ).De zus van Epstein speelt trouwens een uiteindelijk niet onbelangrijk rolletje.
Hoogtepunt van dit alles was echter de wervelende kermissequentie die sinsdien wel een soort topos is geworden in stomme melodrama's ( sunrise, lonesome etc. )
De score in de pathe versie beperkt zich tot een piano, wat me voor dit intieme drama met au fond slechts 4 personages die er toe doen wel geschikt leek.