134.900 gebruikers | 85.709 films | 31.046 regisseurs | 3.508.374 berichten | 4.930.438 stemmen
The Docks of New York (1928)
20 stemmen | gemiddelde 3,60
mijn stem:
Drama
76 minuten
geregisseerd door Josef von Sternberg
met George Bancroft, Betty Compson en Olga Baclanova
Net in New York aangekomen redt de zeeman Bill Roberts het leven van Sadie, die zelfmoord probeert te plegen door in het water te springen. Hij brengt haar naar een bar, en gaat op zoek naar droge kleren voor haar, die hij wegens gebrek aan geld maar steelt. Als een dronken man in de bar Sadie probeert te versieren, slaat Roberts hem in elkaar, waarna Sadie en Roberts verliefd worden en trouwen. Dan wordt Sadie echter aangeklaagd voor moord en bezit van gestolen kleren.
3,5
[permalink] geplaatst op 10 mei 2010, 17:51 uur
[permalink] geplaatst op 4 oktober 2010, 2:18 uurEen melodramatje van niks ,dat zichzelf ook niet al te serieus neemt.Zoals reeds gezegd heeft de film een cynisch pro-code sfeertje.En van sfeer moet deze film het duidelijk hebben,de sfeer van zwetende proletariers in de stoomkamers,wanhopige dames aan de zelfkant en de verworpenen der aarde in hun rokerige holen.Alles baadt trouwens in smog en mist.
Deze film is qua vorm reeds een geluidsfilm te noemen met opvallend veel ruimte voor beweeglijke shots,let b.v. op het laatste shot.En qua enscenering is TDONY een voorbeeld geweest voor tig-noirs en gangsterflicks.
Bancroft is uiteraard getypecast als een nobele,gewelddadige bruut terwijl Compson qua gelaatstrekken op Marlene Dietrich lijkt en evenzo liefdevol in beeld wordt gebracht.
Een attractie op zich zijn de tussentexten die werkelijk om te gillen zijn ,met hun absurde jaren 20 slang dat uiterst komisch overkomt,en niet zelden tamelijk onbegrijpelijk.
Overigens:niemand minder dan JL Borges heeft deze film,net als Underworld trouwens,een meesterwerk van epiek genoemd(dat was in de tijd dat hij nog kon zien,natuurlijk
).
Deze film is qua vorm reeds een geluidsfilm te noemen met opvallend veel ruimte voor beweeglijke shots,let b.v. op het laatste shot.En qua enscenering is TDONY een voorbeeld geweest voor tig-noirs en gangsterflicks.
Bancroft is uiteraard getypecast als een nobele,gewelddadige bruut terwijl Compson qua gelaatstrekken op Marlene Dietrich lijkt en evenzo liefdevol in beeld wordt gebracht.
Een attractie op zich zijn de tussentexten die werkelijk om te gillen zijn ,met hun absurde jaren 20 slang dat uiterst komisch overkomt,en niet zelden tamelijk onbegrijpelijk.
Overigens:niemand minder dan JL Borges heeft deze film,net als Underworld trouwens,een meesterwerk van epiek genoemd(dat was in de tijd dat hij nog kon zien,natuurlijk
).
