Mademoiselle Chambon (2009)

Van Stéphane Brizé zag ik reeds twee uitstekende films "Je ne suis pas là pour être aimé" en "Entre adultes" en ook deze "Mademoiselle Chambon" is van uitstekende makelij. Driemaal bingo, zou ik zeggen, en driemaal staan gevoelige relaties onder mensen, niet toevallig van verschillende leeftijd of afkomst, centraal. Nieuw is zijn vierde langspeelfilm "Quelques heures de printemps". Om naar uit te zien...

"Mademoiselle Chambon" is het klassieke verhaal van een huwelijk dat gaat vervlakken door de aanwezigheid van een derde persoon.

Het gegeven is echter heel mooi uitgewerkt, menselijk, gevoelig en teder. Meerdere heel frisse, herkenbare scènes, zoals de openingsscène. Het uitgesponnen camerawerk laat toe de gevoelens van de personages te verduidelijken en hierbij kan worden gerekend op de onbetwistbare klasse van een Vincent Lindon en zekerlijk ook van Sandrine Kiberlain.

Ook mooie muziek.

Herkenbaar familiedrama over eenvoudige mensen, die zonder dat ze daar veel aan kunnen doen psychisch uit hun evenwicht worden gebracht en niet goed weten hoe ze daar mee om moeten gaan. De Fransen lijken het patent te hebben op dit soort thema’s. De als immer degelijke Vincent Lindon is natuurlijk geknipt voor een dergelijke rol. Geen topper, maar erg aangenaam mede door de mooie muziek.

Subtiel overspeldrama over een metselaar (Vincent Lindon) die vastzit in zijn huwelijkse sleur en een invaljuf op basisscholen doorheen heel Frankrijk (Sandrine Kiberlain) die smacht naar vastigheid. De twee eenzame zielen vinden elkaar in hun tegenstrijdige verlangens, maar twijfelen of een stap verder in deze relatie werkelijk de gewenste uitkomst biedt. Een volwassen, respectvolle overdenking over verantwoordelijkheid en het instituut huwelijk tegenover de vluchtige passies die je even doen beseffen dat het leven anders had kunnen lopen. Het ingetogen acteerspel en de spaarzame metaforiek (in kadrering en muziekintermezzo's) maken het tot smaakvolle arthouse. Helaas wordt de subtiliteit naar het einde toe overboord gegooid voor meer gebruikelijke overspelclichés, waardoor de film op een te gemakkelijke manier de thematiek invult. Al is het laatste shot ijzingwekkend.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Vincent Lindon...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed HD kwaliteit breedbeeld...

Een film om van te houden. Deed me zeer denken aan niet de minste voorgangers: Brief Encouter, Intermezzo (met een prachtige Ingrid Bergman) en zelfs een beetje aan In the Mood for Love van Wong Kar Wai, een van mijn favorieten. De muziek ondersteunt zeer het thema van het komende verlies. Als mademoiselle Chambon viool speelt, weet je elke keer dat het een prospectief is, je voelt de dreiging van dat wat de kijker niet wil maar wat onvermijdelijk is.

Niets mis met de film dus? Toch wel. Lindon is mijns inziens niet goed gecast. Het zit hem niet in zijn spel, dat is goed, maar in zijn voorkomen, zijn maatschappelijke positie in de film en alles wat daarmee samenhangt. Hij heeft wel heel erg filosofische gedachten voor iemand die in de bouw werkt.

Maar het voorlaatste fragment, waarop zij wacht op het perron en hij naar haar toegaat en steeds meer gaat twijfelen, is uitstekend. Prachtig geschoten. Dylan zou zeggen: I It's life and life only.