Crooklyn (1994)

Spike Lee!

Zonder twijvel 1 van mijn favoriete regisseurs. Hij maakt films over de afro-amerikaan wordt vaak gestelt, en dat doet die zeker. Logisch ook hij is een negert.

Maar hij maakt toch vooral schetsen van levens in New York. In veel van zijn films, is er niet echt een begin of middenstuk. In Do the right thing zie je het wel en wee van een buurt, in Clockers het wel en wee van een drugsdealer, in 25th hour de laatste paar uren van een drugsdealer en in Crooklyn zien we het leven van een gezin in een Brooklyn. De titel doet wellicht vermoeden dat we hier met een uiterst geweldadige buurt te maken hebben, maar dat is niet het geval. Spike Lee wil in zijn interviews nog wel eens ongenuanceerd lijken, maar in zijn films is hij vaak genuanceerder dan wie dan ook. Wat zijn films een mooi gevoel geven, iets echt wat je zelden vindt in films.

Je moet je bij zijn films onderdompelen in de levens die hij je laat zien. En door de prachtige warme shots van New York en de heerlijke belichting in de mooie flats lijkt dit me geen probleem. Hij is een man van de rust. Hij zei ooit over Moulin Rouge dat hij bijna een epileptische aanval kreeg. En dat hoort ook bij zijn films, voor snel ga ik elders zoeken.

De muziek maakt deze film voor mij af. Heerlijke soundtrack, elk nummer paste perfect bij de plaatjes en de soul sfeer die de film heeft.

4 grote sterren. Treurig dat nou net Inside Man hem het meeste geld oplevert. Maar zelfs formule film van zijn hand, zijn nog een genot om te zien. En er komt zeker nog een meesterwerk, in de lijn van 25th Hour, Do the Right Thing, Clockers en Crooklyn!

Verder dan 'redelijk' kom ik ook niet. Het geheel mist een beetje een drive, die films als Do The Right Thing en Clockers wel hadden. De ziekte van de moeder komt dan ook een beetje uit de luchtvallen. Wel als vanouds een heerlijke soundtrack en het geheel is mooi gedraaid, iets wat overigens niet altijd geval is bij Lee helaas.

3*

Aardig Spike Lee film met een werkelijk uitmundende Zelda Harris als Troy jammer dat dit meisje nooit is door gebroken .Ook goede rollen van

Delroy Lindo en Alfre Woodard.

Net daarom schaar ik Crooklyn niet onder zijn beste werk. De familiemomenten doen inderdaad soms nogal melig aan. Maar grotendeels toch wel een geslaagde sfeerschets, zoals we dat van Spike Lee kennen. Rustig verteld, een prima soundtrack, kleurrijke beelden en een camera die zich met veel flair door de decors beweegt. Prachtige uitstraling ook bij Zelda Harris.

Goed dus, maar voor mij iets minder dan Do The Right Thing, Clockers, 25th Hour en Summer Of Sam. Valt ergens tussen 3 en 3,5* in.

Goeie film over een gezin in Brooklyn midden jaren '70. Niet echt een verhaal maar een nostalgisch en wellicht ook autobiografisch kijkje in de jeugd van regisseur Spike Lee. Mooi in beeld gebracht (alhoewel er ook een lelijke sequentie in zit). Een fijne soundtrack en de kind-acteurs doen het goed, vooral het meisje Zelda Harris.

De eerste helft die nog niet echt ergens heenging was een aardig stuk beter dan de twee helft. Vanaf het verblijf bij de nogal overacterende tante en het vervolg met de ziekte en dood van de moeder gaat het een beetje fout en gaat de losse filmstijl bijten met de grote gebeurtenissen.