Baxter, Vera Baxter (1977)

Marguerite Duras ken ik een klein beetje (te weinig) van haar eigenzinnige, compromisloze en sensuele boeken. Ze wordt bij de stroming van de "Nouveau Roman" gerekend en filmisch bij de minder bekende zijtak van de "Nouvelle Vague", de "Rive Gauche".

Zoals dus viel te verwachten is Baxter, Vera Baxter een tamelijk experimentele film, waarin niet op de traditionele wijze wordt omgegaan met plot en personage.

Dat is echter nog niet eens het meest opvallende element van deze film. Echt opmerkelijk is de bijna continu aanwezige en herhalende soundtrack (één keer wordt de muziek onderbroken en dit lijkt te corresponderen met een andere locatie binnen de film, maar als deze plaats opnieuw in beeld komt gaat de muziek wél door, een van de manieren waarop Duras de kijker op het verkeerde been zet). Ik moet zeggen, vervelend wordt het niet en het creëert een droomachtige sfeer die goed werkt.

Daarmee hangt het tweede opvallende element samen, namelijk de bijna ritmisch uitgesproken dialoog. Vera en haar gesprekspartners lijken tegelijk verdoofd en ongekend helder, in hun traag en staccato uitgesproken tekst, met telkens een pauze er tussen. Ook hier weer werkt dat enorm sfeerversterkend en brengt het een droomachtige ervaring die ook in de minimal music wordt nagestreeft met gelijkaardige middelen (ritme en herhaling).

En, het intrigerende van het werk van Duras is dat het altijd meer is dan alleen een vormexperiment. Stijl staat op de voorgrond, ja, maar het vervult een functie en dat ervaar je, of je nu lezer bent of kijker. Vera Baxter maakt als personage ook werkelijk indruk met haar melancholie (ze deed me denken aan Jeanne Moreau in La Notte).

Het is jammer dat ik ook weer niet écht in een trance kwam, en dat het einde enigszins teleurstelt, maar een ruime 3,5 is Baxter, Vera Baxter zeker waard.