Baxter, Vera Baxter (1977)

Klinkt interessant en de cover nodigt ook wel uit, moet ik zeggen. Kan ik weer een soort van ongrijpbaarheid verwachten als bij India Song? Of gooit Duras het hier over een andere boeg?

Duras is altijd vooral heel Duras, ongrijpbaar wellicht... verwacht iig geen "instant likeability"

het unieke aan deze is denk ik wel de soundtrack. perfect voor dit weer ook... en ze toverde een hele brede glimlach op mijn gezicht, vanaf het moment dat ik begon te denken "dit is toch wel erg apart"... tot helemaal naar het eind van de film

Dan gaat deze ook op mijn (denkbeeldige) lijstje

Marguerite Duras ken ik een klein beetje (te weinig) van haar eigenzinnige, compromisloze en sensuele boeken. Ze wordt bij de stroming van de "Nouveau Roman" gerekend en filmisch bij de minder bekende zijtak van de "Nouvelle Vague", de "Rive Gauche".

Zoals dus viel te verwachten is Baxter, Vera Baxter een tamelijk experimentele film, waarin niet op de traditionele wijze wordt omgegaan met plot en personage.

Dat is echter nog niet eens het meest opvallende element van deze film. Echt opmerkelijk is de bijna continu aanwezige en herhalende soundtrack (één keer wordt de muziek onderbroken en dit lijkt te corresponderen met een andere locatie binnen de film, maar als deze plaats opnieuw in beeld komt gaat de muziek wél door, een van de manieren waarop Duras de kijker op het verkeerde been zet). Ik moet zeggen, vervelend wordt het niet en het creëert een droomachtige sfeer die goed werkt.

Daarmee hangt het tweede opvallende element samen, namelijk de bijna ritmisch uitgesproken dialoog. Vera en haar gesprekspartners lijken tegelijk verdoofd en ongekend helder, in hun traag en staccato uitgesproken tekst, met telkens een pauze er tussen. Ook hier weer werkt dat enorm sfeerversterkend en brengt het een droomachtige ervaring die ook in de minimal music wordt nagestreeft met gelijkaardige middelen (ritme en herhaling).

En, het intrigerende van het werk van Duras is dat het altijd meer is dan alleen een vormexperiment. Stijl staat op de voorgrond, ja, maar het vervult een functie en dat ervaar je, of je nu lezer bent of kijker. Vera Baxter maakt als personage ook werkelijk indruk met haar melancholie (ze deed me denken aan Jeanne Moreau in La Notte).

Het is jammer dat ik ook weer niet écht in een trance kwam, en dat het einde enigszins teleurstelt, maar een ruime 3,5 is Baxter, Vera Baxter zeker waard.

Een nogal vreemd filmpje dat het voor mij nu niet bepaald moest hebben van de dialogen maar des te meer van de schaarse maar schitterende beelden van de zee, de Atlantische kust en vooral van de ruïnes van de Abdij van Jumièges. De constant herhalende muziek paste aanvankelijk wel goed bij dit filmpje maar begon op den duur toch wel te vervelen.

3.0*

En net als bij India Song heb ik weer een associatie met Marienbad, maar dit vind ik toch een pak minder. Het kwam voor mij niet tot leven.

Niettemin, het verdient misschien wel een herziening, ooit. En dan onder betere omstandigheden dan dat ik het nu gezien heb.