Le Refuge (2009)

Gezien in de sneak.

Ben niet zo'n fan van typisch recent Frans drama, voor de rest moet ik vrijwel volledig met voskat78 meegaan. Inderdaad niet al te veelzeggend en wat oppervlakkig, een wat mager script dat pas op het einde aan kracht wint (met de geadopteerde broer die zelf een kind 'adopteert'). Verder zit het qua locaties wel goed, vooral op het strand met die soort bunkers half in het water.

3*

Een typische Ozon inderdaad (typisch voor zijn huidig werk dan toch, de man heeft een duidelijke evolutie ondergaan), en juist daarom vond ik hem zo goed -hij is nu eenmaal een van mijn favoriete (levende) Franse regisseurs. Een kil verhaal waarbij liefde (als zijnde het romantische, mooie, warme gevoel waar elke mens naar snakt) niet lijkt te bestaan - of enkel in uitzonderlijke, a-typische gevallen (liefde waar mensen letterlijk aan kapot gaan, ingebeelde liefde van het moment,... De enige liefdevolle mens blijkt een geadopteerde homo, opgegroeid zonder genegenheid, die valt voor een soort tuinman-type dat absoluut het tegendeel is van iedereen die hij daarvoor gekend heeft.) Ozon is niet de man van cinema met grote emoties, figuren lijken het over zich heen te laten gaan en verwerken klappen en vreugde eerder intern - dat bevalt me er ook zo aan. Het lijkt een koude wereld die hij toont, maar in de wereld waar ik leef, gebeurt het ook zo, en die is allesbehalve koud. Een mooie, kleine (want uit het leven gegrepen) film dus, in typische Ozon-esthetiek (vieux-chique interieurs, strand en zee, veel bloot vlees) met een leuke twist op het einde (die je net op tijd ziet aankomen om er meer dan een gimmick van te maken). Ik vond hem goed

François Ozon is voor menigeen ''het wonderkind van de Franse cinema''. Ik kon vooral zijn eigenzinnigheid waarderen die hij onder meer tentoonspreidde in: Sitcom, Les Amants Criminals & 8 Femmes. De laatste jaren lijkt Ozon `s eigenzinnige geest zowat te zijn verdwenen, zo kon ik vrij weinig met Le Temps Qui Reste omdat Ozon er niet in slaagde om mij mee te laten leven met zijn hoofdrolspeler. Hetzelfde manco geldt voor deze film, ik vond het allemaal maar een kille bedoeling die achteloos langs mee heen ging. De film is zeker niet slecht gemaakt, maar voelt zeker voor Ozon `s doen, teveel aan als 13 in een dozijnwerk. Een 3*

Ik vond een goede Franse dramafilm...

Maar Franse type is mijn smaak niet...

Kan drugs niet tegen...

Goed verhaal...

Prima acteerwerk...

Lichte tegenvaller.

Het begon best aardig... we volgden een stelletje junks. Geweldig hoe Louis daar met z'n witte neus op de grond lag. Dan komen de main-onderwerpen aan bod: zwangerschap en verlies van een partner. Eigenlijk vullen deze twee de rest van de film in.

Het bleef te lang op hetzelfde hangen. Een rouwproces is op zichzelf natuurlijk al niet zo spectaculair als het sprookjesbos in de Efteling maar een paar verassingen waren toch welkom geweest. Die one-night-stand met Paul was ook niet echt schokkend, terwijl dat misschien één van de boeiende twists had kunnen zijn. We gaan verder met tobben, dromen en denken.

Het einde komt dan toch als een suprise maar veel verandert er niet.


Prima cast, zwakke uitwerking.

Mooi. Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik deze film moet beschrijven. Het verhaal is mooi, de beelden zijn mooi en de actrice is mooi. In het begin zat de vaart nog goed in de film. Maar vanaf het moment dat Mousse in het vakantiehuis gaat zitten krijgt de film dat typische kabbelende dat je veel in franse films ziet. Ik kan daar altijd wel van genieten mits het voorzien word van veel mooie beelden. Gelukkig was dit ook het geval bij deze film. Toch stelde het me een beetje telleur dat ze deze franse film niet eens anders hadden gedaan en de vaart er eens lekker in hadden gehouden. Het einde zag ik toch wel aankomen. Het verbaasde me in ieder geval niets.

Wat onwaarschijnlijk verhaal met veel stille, overwegende en peinzende momenten waarin Isabelle Carré schittert en tenslotte toch wel de ganse film draagt.

Matige film over een verslaafd koppel waarvan de man een overdosis neemt en de vrouw zwanger achter laat. Een rustig voortkabbelend verhaaltje dat nergens echt een indruk weet te maken. Het tempo is aangenaam en Isabelle Carré weet een goeie rol neer te zetten. Wat mij betreft de minste van de veelzijdige en eigenzinnige François Ozon die ik heb gezien.

Niet heel bijzonder.

Op zich is het best een prettig voortdobberende film, maar het verhaal mist wat aan scherpte waardoor er maar weinig van blijft hangen. En het bewijs daarvan, pas na een uur of wat begon me het gevoel te bekruipen dat ik 'm voor de tweede keer aan het kijken was. De film draait om Isabelle Carré en dat speelt ze goed, maar ze vult haar rol ook zonder echt uitblinken in.

Vergeetbaar kijkvoer, al met al. François Ozon heeft nogal een naam, maar maakt die hier niet echt waar.

Typisch Ozon. Nergens echt bijzonder, soms zelfs wat saai, maar over het algemeen wel een fijn sfeervol zomers filmpje dat lekker wegkijkt. Acteerwerk is lekker naturel, locaties prima, verhaal mooi klein gehouden en soms met leuke stukken erin. Maar ook is het nergens echt heel boeiend of beklijvend. 3,0*

Onopvallende Ozon met weliswaar fijne vertolkingen, maar het verhaal heeft te weinig vlees om de botten. François Ozon kan veel beter.

Vond het wel een innemende film van Ozon. Al na vijf minuten wist de film me wel mee te nemen in de gevoelswereld van Mousse. Wat daarna volgt is een rustige aangename film over rouwverwerking, vluchten voor de werkelijkheid, en de draad van het leven terug proberen op te nemen. Wie zei dat alle films over rouw deprimerend waren? Kenners van Ozon zullen ongetwijfeld nog andere motieven herkennen in zijn film zoals de homoseksuele relatie, de omgang van mensen met de hardere kanten van het leven. Maar het is vooral Isabelle Carré, die trouwens echt zwanger was tijdens de opnames, die de ster van een film is, die eindigt met een onverwachte twist.

Aardige film van Ozon. Het wordt allemaal vrij klein gehouden met weinig personages. Maar de protagonisten zijn dan weer wel tamelijk complex. Onderhoudend en met goed acteerwerk.

Een degelijke Ozon, mijn 17e denk ik, en eentje die ik plaats ergens halfweg zijn oeuvre. Omdat je het minder verwacht best een hevige openingsscène van twee verslaafde junks waarvan er eentje al heel snel het leven laat. Wat volgt is rouw en bezinning, ver weg van de metropool Parijs.

Ik had verwacht dat na het voorstel van de schoonfamilie de druk op haar een pak indringender ging zijn, maar,dat,was het niet. De film blijft sereen en ingetogen. Dat is net de valkuil bij een Ozon. Op zich doet hij weinig mis. Hij speelt op veilig. De film mist scherpte en schwung. Vaak dat dat gepaard met een goede cinematografie en prima acteerwerk, dit keer van Carré, maar ik miste dat tikkeltje extra.

Onopvallend inderdaad. Eentje die ik jammer genoeg snel zal vergeten zijn door zijn kleurloosheid.

Derde en laatste deel (na Sous Le Sable en Le Temps Qui Reste) van regisseur François Ozon's trilogie over dood en verlies. Qua plot aan de karige kant en er gebeurt ook niet bijster veel, maar de personages zijn mooi uitgewerkt en de getroffen sfeer is bijzonder aangenaam. De film kabbelt rustig door en is dermate kort dat verveling wordt voorkomen. Maar de andere twee delen van de trilogie zijn absoluut beter.