Le Refuge (2009)

Vond er niet veel aan, het had zo zijn emotionele en fijne momentjes maar daar blijft het ook bij. Er word goed geacteerd en heeft een mooi en lullig einde. De speelduur is precies goed, het word net niet TE saai, met nadruk op te.

Toch blij dat ik de film heb mogen kijken voor een luie zondagmiddag.

2,5*

Ik vond het een mooie film.

Goed verhaal, mooie beelden.

Geen aktie film, maar een film waar ik een liefhebber van ben.

Geen sensatie (Amerikaanse troep)

Niet heel bijzonder.

Op zich is het best een prettig voortdobberende film, maar het verhaal mist wat aan scherpte waardoor er maar weinig van blijft hangen. En het bewijs daarvan, pas na een uur of wat begon me het gevoel te bekruipen dat ik 'm voor de tweede keer aan het kijken was. De film draait om Isabelle Carré en dat speelt ze goed, maar ze vult haar rol ook zonder echt uitblinken in.

Vergeetbaar kijkvoer, al met al. François Ozon heeft nogal een naam, maar maakt die hier niet echt waar.

Vakkundig gemaakt. Maar daar is alles mee gezegd. De minste Ozon die ik tot dus ver zag. En ik heb vrijwel alles gezien op de meest recente na.

Typisch Ozon. Nergens echt bijzonder, soms zelfs wat saai, maar over het algemeen wel een fijn sfeervol zomers filmpje dat lekker wegkijkt. Acteerwerk is lekker naturel, locaties prima, verhaal mooi klein gehouden en soms met leuke stukken erin. Maar ook is het nergens echt heel boeiend of beklijvend. 3,0*

Onopvallende Ozon met weliswaar fijne vertolkingen, maar het verhaal heeft te weinig vlees om de botten. François Ozon kan veel beter.

Mooie, rustige film van François Ozon met Isabelle Carré, die de film moeiteloos in haar eentje draagt, als jonge vrouw, zwanger en afkickend van de drugs, die voor zichzelf een nieuwe start in het leven moet vinden. Niet meer en niet minder.

Het zijn intense beelden. Vooral het begin vond ik heftig. Ik kan nu eenmaal niet overweg met beelden van mensen die zichzelf met drugs (of andere verslavingen) naar de ondergang helpen. Ja, dat die familie van die man dan niet staat te applaudisseren is ook niet zo vreemd. Daarna kabbelt het een beetje, zonder grote dramatische ontwikkelingen, maar ach, naar Isabelle Carré kijken is al meer dan genoeg.

Mousse en Louis zijn drugsverslaafd. Als Louis aan een overdosis sterft blijkt Mousse zwanger te zijn. Later komt zijn homofiele broer een aantal dagen bij de nog steeds zwangere vrouw logeren. Een mooie film over rouwverwerking. Knap geacteerd en mooi opgebouwd. Wederom een klasse film van Francois Ozon.

Vond het wel een innemende film van Ozon. Al na vijf minuten wist de film me wel mee te nemen in de gevoelswereld van Mousse. Wat daarna volgt is een rustige aangename film over rouwverwerking, vluchten voor de werkelijkheid, en de draad van het leven terug proberen op te nemen. Wie zei dat alle films over rouw deprimerend waren? Kenners van Ozon zullen ongetwijfeld nog andere motieven herkennen in zijn film zoals de homoseksuele relatie, de omgang van mensen met de hardere kanten van het leven. Maar het is vooral Isabelle Carré, die trouwens echt zwanger was tijdens de opnames, die de ster van een film is, die eindigt met een onverwachte twist.

Aardige film van Ozon. Het wordt allemaal vrij klein gehouden met weinig personages. Maar de protagonisten zijn dan weer wel tamelijk complex. Onderhoudend en met goed acteerwerk.

Een degelijke Ozon, mijn 17e denk ik, en eentje die ik plaats ergens halfweg zijn oeuvre. Omdat je het minder verwacht best een hevige openingsscène van twee verslaafde junks waarvan er eentje al heel snel het leven laat. Wat volgt is rouw en bezinning, ver weg van de metropool Parijs.

Ik had verwacht dat na het voorstel van de schoonfamilie de druk op haar een pak indringender ging zijn, maar,dat,was het niet. De film blijft sereen en ingetogen. Dat is net de valkuil bij een Ozon. Op zich doet hij weinig mis. Hij speelt op veilig. De film mist scherpte en schwung. Vaak dat dat gepaard met een goede cinematografie en prima acteerwerk, dit keer van Carré, maar ik miste dat tikkeltje extra.

Onopvallend inderdaad. Eentje die ik jammer genoeg snel zal vergeten zijn door zijn kleurloosheid.

Derde en laatste deel (na Sous Le Sable en Le Temps Qui Reste) van regisseur François Ozon's trilogie over dood en verlies. Qua plot aan de karige kant en er gebeurt ook niet bijster veel, maar de personages zijn mooi uitgewerkt en de getroffen sfeer is bijzonder aangenaam. De film kabbelt rustig door en is dermate kort dat verveling wordt voorkomen. Maar de andere twee delen van de trilogie zijn absoluut beter.