Shinboru (2009)

Erg frisse film.

Eigenlijk een film die je helemaal niet moet aanraden. Een film die je toevallig moet zien en er verrast door moet geraken. Humor is van die heerlijke ik zie het aankomen humor. Met een stuk drama dat zich situeert in Mexico, wat echt extreem meesterlijk erin zit steeds. Alsof we een drama kijken afgewisseld door flauwe Japanse humor, wat eigenlijk ook gewoon zo is. Met een niets minder dan geniale climax.

Sowieso is de film gewoon niet minder dan geniaal. Heerlijke timing, mooi verzorgt uiterlijk ook erg fijne bijkomstigheid altijd. Meesterlijk ook die strip die steeds uitlegt hoe die het gaat doen.

Niet gaan kijken allemaal! Heb geen zin in van die saaie voorspelbare commentaren van al die zuurpruimen!

4.5 vette sterren bitches!!!

Die rennende neger was zo geniaal! En die russen! WTF was er iets niet geniaal?

Geweldig bizarre komedie met een prachtig gegeven: Een kamer vol met engelepiemelknopjes die allen een ander voorwerp spuwen. Het is prachtig om te zien hoe de hulpeloze hoofdpersoon (met zijn prachtige pyama) zijn omgeving op voorspelbare wijze ontdekt. Enkele situaties zijn zo pijnlijk dat ze weer grappig worden. Van de scene met de sushi en de soja saus was mij de ernst in het begin niet volledig duidelijk, maar mijn Japanse vriendin heeft me verzekerd dat sushi zonder soja saus echt not done is ). Ook de situatie met de manga die een deeltje overslaat is zeer herkenbaar.

Tegelijkertijd vond ik het mooi hoe de andere situatie, de apathische worstelaar in Mexico, toch op een accepteerbare manier wordt verbonden aan de Japanner in de witte kamer. Ik heb mij het eerste uur rot gelachen. Het acteerwerk is uitstekend en de algehele plot is uitstekend. Richting het einde vind ik het ietwat overdreven worden, hoewel het idee dat de kleine kamer diende als een soort tutorial om God te kunnen spelen in de grote kamer wel weer mooi is.

Ik heb maar twee films gezien op het IFFR dit jaar, maar ik ben erg blij dat dit er één van is.

Eigenlijk is elk woord over deze film te veel. Ik wil er al een tijdje iets over schrijven, maar eigenlijk moet je hier gewoon volkomen blanco ingaan. Wat ik wel kan zeggen, is dat het verschrikkelijk grappig is en dat betekent niet dat elke grap geslaagd is, maar er wordt nooit echt te lang bij een grap stilgestaan, waardoor dat verder een goede filmbelevenis niet in de weg zit.

Erg origineel, erg knap bedacht en gewoon een ontzettend goede film.

Ook in deze film krijgen we de heerlijke frisse humor voorgeschoteld zoals die in Big Man Japan te vinden was. Matsumoto speelt wat mij betreft de sterren van de hemel. Wat hij doet blijft ontzettend simpel, maar toch erg leuk. Zo is eigenlijk de hele film. Erg simpele en makkelijke grapjes die je van mijlenver ziet aankomen, zijn desondanks fantastisch omdat ze heel leuk worden gebracht. Ik kreeg totaal geen genoeg van het hele concept en ik wilde alleen maar meer. Hoe fout het ook klinkt, je zit steeds maar weer te wachten tot er een volgend piemeltje wordt ingedrukt en er weer iets geniaals op het beeld wordt getoond. De magistrale eindscene was daarbij nog de klap op de vuurpijl. Klein meesterwerkje.

5*

Deze heb ik gezien op het BIFFF Filmfestival. ( http://www.bifff.org )

Hier had ik een goed voorgevoel bij.

Bizarre Japanse films kunnen verrassend positief uit de hoek komen. Gelukkig behoort deze tot de top in de categorie Bizarre/Cult.

Ik heb hem bekeken in een volle cinemazaal en die ging volledig plat tijdens de komische scènes in de witte kamer, waar 'Pyjama Man' probeert uit te zoeken hoe hij hier in Godsnaam moet zien uit te geraken. Da's pure slapstick

Sommige scènes duren op het eerste zicht véél te lang, maar dat is nodig om de absurditeit van de situatie ten volle te laten doordringen. Anders zou de komische ontknoping niet zo grappig overkomen als dat nu het geval is.

Naar het einde toe werd het helemaal van de pot gerukt. Het liedje dat dan speelt vond ik ongelooflijk mooi en sfeervol. Hij eindigt abrubt maar dat vond ik niet erg, da's reden te meer om hem zo snel mogelijk te willen herbekijken.

Ik vond het een hilarische en tot de verbeelding sprekende filmtrip. Het was héél lang geleden dat ik nog zulke goeie en originele cinema had gezien !

9/10.

Een volstrekt unieke filmbeleving die je het best in goed gezelschap kan bekijken. Wedden dat je met zijn allen in een deuk ligt van het lachen..?

Een vette aanrader

Filmsite : http://www.symbol-movie.jp/

Geniaal.

Dit soort film maken dat Japan mijn favoriete filmland is. Belachelijk maar geweldig uitgangspunt, erg sterk uitgevoerd, magnifieke climax en zowaar echt laugh out loud funny op bepaalde momenten.

Matsumoto is nu al een held. Na Big Man Japan is Symbol wat toegankelijker, maar de droge humor blijft door het Mexicaanse verhaallijntje, de scenes in de witte kamer zijn stuk voor stuk geniaal en ongezien.

Erg gelachen met die Afrikaanse krijger, het stugge poortschakeltje en de swing/ontstopper acties. Zien om te geloven, en verder zo blank mogelijk dit filmpje aanvangen.

Mag weer eens 5.0* uitdelen, met erg veel plezier ook.

5.0* en een uitgebreide review

In Dai-Nipponjin zag ik weinig goeds. Erg saaie film die ook op technisch vlak weinig te bieden had. Matsumoto heeft me echter met Shinboru positief verrast. Erg leuke film, die eventjes nodig heeft om op gang te komen, maar een gaaf idee wordt erg leuk uitgewerkt.

Zitten enkel hilarische stukken in en het einde van de laatste scène was schitterend. Enkel jammer wanneer het worstelgevecht zich aandient, dat er zo vaak geswitcht wordt tussen de twee settings. Dit vond ik een beetje storend.

4* voorlopig.

Helaas was er geen mogelijkheid om deze te zien op AFFF, dus in de huiskamer moeten zien, maar wat een ervaring desondanks ...

Ik moet zeggen dat de humor van het soort is waarvan ik niet echt ga schaterlachen, maar eerder ga glimlachen. Scheetgrappen zijn bijvoorbeeld niet echt aan mij besteed, maar de uitwerking is zo goed en wat er gebeurt is allemaal zo creatief dat ik van het begin tot het einde geboeid ben. Toch ook echt kunnen lachen bijvoorbeeld om de neger en de eureka-momenten in stripvorm.

De scenes in Mexico zijn wat minder, maar wel heel mooi gefilmd, zeker de luchten. De camerastandpunten vielen me in positieve zin erg op, niet alleen in Mexico, maar zeker nog meer in de kamer.
Het verhaal in Mexico was wellicht wat lang uitgewerkt, voor wat slechts een opstapje blijkt te zijn naar de uitwerking van de "hendels" in de tweede kamer. Desondanks was het toneelworstelen best leuk om te zien. Uiteindelijk functioneel als opstapje naar de muurklimscene, hetgeen een bijzonder psychedelische ervaring was met die muziek eronder.

5 dikke sterren.

Lang naar uitgekeken en de verwachtingen meer dan waar gemaakt.

Ik was niet bekend met Hitoshi Matsumoto, enkel wat scenes gezien van Big Man Japan. Dus ik kon fris instappen met Symbol. En wát een kijkervaring, een fantastisch uitgangspunt dat subliem is uitgewerkt . Matsumoto is een komisch genie: perfecte timing, geweldige gelaatsuitdrukkingen en mimiek. De film concentreert zich vooral op slapstick humor, typisch Japans. In contrast staat de Mexicaanse verhaallijn dat de droge humor voor z'n rekening neemt.

Visueel is de film erg sterk: de scenes in de witte kamer zijn stuk voor stuk geweldig. Met name de eindscene brengt de film letterlijk en figuurlijk naar een hoger niveau. De scenes in Mexico staan goed in contrast en zijn zeer degelijk.

Symbol is bovenal een frisse kijkervaring: eindelijk weer eens wat orginaliteit, creativiteit en absurditeit op het witte doek. Zoals Onderhond al aangaf: gelukkig hebben we Japan nog voor het leveren van zulke geweldige cinema.

5* en een plek in m'n top 10.

Speciaal voor deze film vandaag naar de Filmbeurs in Den Bosch geweest en helaas kan ik het enthousiasme niet delen met de meeste mensen op dit topic. Neen, de humor in "Symbol" is nu niet direct mijn humor. Het begin met die man in die kamer zonder ramen en deuren was nog wel leuk maar op een gegeven moment begon het mij allemaal stierlijk te vervelen. Ook dat geschreeuw van die man begon mij op den duur danig te irriteren. Het was ook allemaal teveel van hetzelfde en die scènes in Mexico - ik dacht eerst dat ik bij de verkeerde film zat - voegden imo ook niet veel toe. Dat de film van mij toch nog een voldoende krijgt is vanwege het visueel schitterende einde toen de man via de fallische uitsteeksels naar boven klom en vervolgens opsteeg.

3,0*

Erg knappe komedie die vooral op humoristisch vlak hoog scoort. Matsumoto is geknipt als Japanse onbekende en maakt tijdens zijn bizarre reis de meest absurde zaken mee. Misschien is de evolutie die hij doormaakt op het einde wel iets te vlug gebeurd, maar daarom is deze niet minder verbluffend. Integendeel. Dit zag ik absoluut niet aankomen. Schitterende apotheose onder muziek van hetzelfde niveau.

Over het algemeen zijn de scènes in Mexico weinig boeiend en laten ze hun belang pas op het einde blijken, om daar onderdeel uit te maken van de rijzing van een tot halfgod gebombardeerde pyjamadrager. Dit is een grote gok en enkel gericht op de voorspelde succesvolle ontknoping. Gelukkig is dat laatste daadwerkelijk uitgekomen, want anders was dit een grote boosdoener geweest.

Uiteindelijk een film die me ongelooflijk wist te boeien en amuseren. Mysterieus, absurd, top.

4,00

Wat een geniale film! De verwachtingen waren hoog en had ik vooraf alleen het plot gelezen en zelfs dan nog weet je totaal niet wat je kan verwachten. Het idee is briljant en de manier waarop Matsumoto het heeft uitgewerkt is nog briljanter.

Een man met een opvallende pyjamakeuze wordt wakker in een spierwitte kamer zonder deuren of ramen. Wanneer hij op een uitsteeksel in de muur drukt valt er een voorwerp uit de lucht. Al snel verschijnen er duizenden uitsteeksels en later lijkt de saaie witte ruimte net een kinderkamer. Welke voorwerpen dienen als hulpmiddel voor het zoeken naar de uitgang? Een simpel gegeven, maar de uitwerking is hilarisch. Matsumoto speelt de sterren van de hemel, gelukkig is hij van zichzelf al komisch anders hadden niet alle grappen gewerkt. De manier waarop hij in paniek raakt en het uitschreeuwt is hilarisch. Ik heb me regelmatig rot gelachen om de voorwerpen die uit de muur komen en hoe Matsumoto zich afvraagt of het van pas kan komen. Die strips tussendoor zijn ook erg grappig. Ik moest ook hard lachen om die scheten, vooral de eerste met die damp .
Ondertussen zie je een verhaal over een worstelaar dat zich afspeelt in Mexico. In tegenstelling tot de witte kamer zit hier geen komedie in, waardoor ik het jammer vond dat er steeds werd geswitcht. Wel hoopte ik op een mooie climax die er gelukkig dus ook kwam en waardoor het hele Mexico filmpje toch de moeite waard was.

Op het einde weet je nog steeds niet precies wat er aan de hand is, totdat Matsumoto helemaal over de top gaat met mooie beelden, prachtige muziek, effecten en absurditeit. Het einde en het idee erachter is mooier dan ik durfde te hopen. Had het ook totaal niet aan zien komen. Aparte film die vooral een eerste uur erg komisch is waarna hij uitmondt in een prachtig, mysterieus einde.

Dan nu toch eindelijk gezien. Ik had hoge verwachtingen en die heeft Matsumoto toch goed kunnen invullen. Net als Dai-Nipponjin weer heerlijk absurd! Wel veel minder droog als die film en daardoor wat geschikter voor een wat breder publiek. Visueel ziet de film er in alle scènes zeer aantrekkelijk en verzorgd uit.

Wat mij vooral vermaakte in de film was het voortdurende gevoel van 'waar gaat dit toe leiden?' De Mexicaanse episodes vond ik wat dat betreft helemaal niet vervelend, maar juist goed voor de afwisseling en de balans in de film. Alleen maar Matsumoto in de witte kamer zou toch gauw vervelen. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik iedere keer weer verheugd begon aan een nieuwe episode 'Matsumoto in de witte kamer'!

Dappere keuze ook om deze film zo poëtisch/existentialistisch te laten eindigen. Sowieso, om welke redenen men deze film niet zou kunnen of willen waarderen, gebrek aan originaliteit zal dit toch niet zijn!

Ik ben het echt totaal niet eens met de hoge cijfers, maar ik kon er dan ook amper om lachen.

Nee, niet echt aan mij besteed, bedenkelijke humor toch grotendeels, als een film het moet hebben van een engeltje die scheten laat ( ) moet je van goeie huizen komen dat nog te herstellen. Had het ook echt niet verwacht, ik baalde er op het IFFR nog wel een beetje van dat ik deze heb moeten missen. Het concept leek me dan ook wel erg leuk, dat is het nog steeds, maar als je daar zo weinig mee weet te doen als dit? Zeer zeer sporadisch kon er nog wel een glimlach af, maar dan hebben we het over 2/3 momenten (die Afrikaanse loper, het potje soja, en die nek van de worstelaar schieten me zo te binnen), maar ook dat waren scenes die de eerste keer nog wel geinig waren, maar de 3e of 4e keer zat ik alweer te gapen. Net als dat hij elke keer z'n billen stootte bij die deur.. 'haha' nee niet bepaald.

Verder vond ik het sowieso ook gewoon een lelijke film, en voelt dat hele Mexicaanse stuk als niks anders dan opvulling om tot de 1,5 uur te komen, getuige die stukjes in andere plaatsen erna nog lijkt het daar simpelweg een deel van uit te maken. Al was het leukste misschien nog wel dat die worstelaar in het begin met z'n masker op de krant zat te lezen ( ). Gezien de rest van de opgeblazen (Japanse) humor waren ze het daar niet mee eens, maar toch. De climax op het einde was dan ook echt te belachelijk, waarschijnlijk valt het veel beter als je de humor toch al wel kan waarderen, maar ik vond het vooral een tikkeltje genant.

1.5* voor het concept, en ja het kijkt wel weg, maar grappig is het niet.

Dit viel me allemaal nog behoorlijk tegen moet ik zeggen. Het concept is geweldig en mede daardoor had ik stiekem gehoopt op een leuke en grappige film. Dat viel in de praktijk nogal tegen.

Oke visueel ziet het er erg mooi uit in de “witte gevangenis”, maar qua humor is het weinig soeps. Er zitten best een paar aardige zaken tussen, maar bijvoorbeeld die scheetgrap is te triest voor woorden. Verder is het hoofdpersonage een enorme schreeuwerd en veel onnozeler dan hij zul je ze niet snel tegenkomen vermoed ik. De flauwe vaak herhalende grappen beginnen om ten duur ook enigszins te vervelen. Zolang hij bijvoorbeeld met het openen van die deur bezig is, is een typisch voorbeeld daarvan.

Wat ik dan nog wel kon waarderen is hoe het Mexicaanse gedeelte van de film uiteindelijk verweven wordt met het Japanse gedeelte. Ik zat me eigenlijk al de hele tijd af te vragen waar dat op sloeg, maar dat was dan nog wel leuk gedaan. Uiteindelijk is het jammer dat de humor van deze film voor mij in ieder geval niet werkt. Ik kan me best voorstellen dat het een ontzettend leuke onzinnige film is, als je de humor er wel in kan ontdekken, maar voor mij is dat helaas niet weggelegd.

2,0*

Waar zagen we dit toch eerder? Juist, nergens! Dat is de grote kracht van deze film. Het krankzinnige, maar unieke maakt dat de aandacht geen moment verslapt. Het kinderachtige overacting en de vrij simpele, goedkope humor accepteer ik daarom volledig. (bijv. de grap met de sojasaus zie je mijlenver aankomen)

De andere verhaallijn, in Mexico, is al even bizar maar wel grappig. Die vloekende non zag er volgens mij zeer goed uit! (Wat er van te zien was)

De "grande finale" is goed gedaan, mooi gemaakt, een link naar Jezus Christus is hier snel gemaakt, prachtig om te zien.

En omdat ik bij zoiets toch probeer een soort "moraal van het verhaal" te ontdekken ben ik tot de volgende conclusie gekomen:

Alle ellende, maar ook de mooie dingen in de wereld worden veroorzaakt door een piemel.

lol wtf.

Twee woorden (oke, afkortingen...) die elkaar rap opvolgen tijdens het kijken van Symbol. Meer dan eens, kan ik je vertellen. Al is dat al vaker verteld...dus....waarom typ ik nog wat?

Vond het niet eens zo grappig door de obvious jokes, maar meer geweldige als geheel. De samenkomst met de worstelaar en met name het einde... het is een film die in z'n totaliteit werkt en niet fragmentarisch met wat jokes.

Wat heel verleidelijk is, overigens. Een beter uitgangspunt voor een komedie bestaat er NIET. Matsumoto springt er op briljante wijze mee om, visueel is er zó veel om te beleven. Origineel, grappig (die Afrikaan!!) en stijlvol. Het einde is overigens het beste van de hele film, adembenemend...

Duidelijk niet voor iedereen, maar de verrassing is voor een ieder de moeite waard.

Een krankzinnige maar toch iets te trage en weinig subtiele film...

Bij vlagen heel absurd en suggestief maar nooit hilarisch. Waar Big Man Japan het vooral van zijn geweldige hoofdrolspeler en de diepgang in karakterontwikkeling moet hebben zit je bij Symbol meer naar een japanse Jim Carrey te kijken. Gekke bekken en absurde situaties in overvloed (op piemeltjes drukken, oneindige voorraad sushi maar geen soya saus), maar ik zat te wachten op menselijke humor, zoals dat in Big Man Japan prachtig gedaan werd.

Wat betreft de traagheid... De stukjes over de spaanse worstelaar vond ik iets té random. Ik snap dat de opbouw nodig was voor de bizarre nekscene maar had voor mij iets leuker gekund.

De film scoort wel flink wat punten met de epische zweef/vlieg scene. Dat was wel weer echt geweldig

*3,0

Het is immers alweer bijna een jaar geleden dat ik deze film zag. Aanvankelijk kon ik de film zeker waarderen, maar bleek hij niet aan mijn gigantische verwachtingen te kunnen voldoen. Zo was bv. de sushi zonder saus niet universeel/lekker genoeg voor mij om de grap te kunnen waarderen en was ik reeds op de hoogte van de vloekende non, waardoor de grap er daardoor ook al een beetje vanaf was.

Nu komen er nog steeds flashbacks bovendrijven van deze film: de maffe stripaankondigingen, de vele gadjets die uit de muren tevoorschijn kwamen en het magnifieke laatste kwartier waarin de hoofdrolspeler evolueert in een soort God. Ik zou wensen dat deze film ergens op dvd beschikbaar was met Engelse subs! Reden genoeg voor een verhoging. Een uniek product. 4,5*

In positieve zin verrast door deze verfrissing van een film
Toen ik het plot las had ik soort van een Cube-achtige film, verwacht. Maar dit is toch andere koek.
Hoe het drukken op engelenpiemeltjes tot allerlei vreemde dingen kan leiden en dan uiteindelijk tot zijn ontsnapping of toch weer niet?
Het is toch wel lachen hoe de verwoede pogingen van de man om te ontsnappen vaak tot niets uitlopen en dan de geniale eureka scènes hoe hij het in zijn hoofd ziet.

Daarnaast heb je nog het verhaal over de Mexicaanse worstelaar dat me eerlijk gezegd gestolen kon worden, want wanneer deze scènes begonnen vroeg ik me toch steeds af wat er met de man in de kubus aan de hand zou zijn. Overigens wel een leuke worstelscène aan het eind.

Tot je er dus achter komt dat het verhaal van de Mexicaanse worstelaar gewoon onderdeel is van de opmaat van man.

Het laatste kwartier vond ik dan weer net iets te overdreven helaas.
Dat hij een soort van 'god' is en alles kan besturen.

Dikke 3,5 sterren.

Heerlijke maffe film. Op momenten grappig, en op andere momenten heerlijk absurd. Alles werkt eigenlijk toe naar een geweldige climax. Al gaat het op het eind met de beelden/muziek net even wat te lang door. Ja, erg leuke film.

Mocht je zin hebben om een WTF-film te zien, dit is een zeer goede keuze!
Het idee om een gek in een kinderachtige pyjama in een egaal witte ruimte te stoppen, intrigeert mij.
De uitwerking van dit bijzonder originele concept is dan weer minder geslaagd naar mijn mening. Dit komt vooral door de slechte uitwerking van de humor. Wellicht als ik volgegooid ben met drank bestaat er een kansje dat ik ga lachen om de (voorspelbare) grappen van Symbol.

Afgezien van de humor, probeer je toch de hele tijd te zoeken wat nu het achterliggende idee is geweest. En aan de recensies te zien ben ik daarin niet de enige geweest. Dat alleen is wel weer komisch, dat er achter zo'n onzinnige film een betekenis gezocht moet worden.

Duidelijk is, is dat onze vriend in pyama's achter de knoppen zit. Hij is/wordt God.
Mijn interpretatie is dat de regisseur dus duidelijk wil maken, dat alles in het leven volkomen random is en niet met opzet of doel. En eigenlijk wil deze film, de traditionele God ontkrachten door er zo'n Japanse idioot als God van te maken.

Maar dan komt de finale scene en dan gaat het niet meer om pikkies van engelen maar de reuzen*** van God.
En dan ben ik werkelijk de draad kwijt, ik snap het niet meer. Ik ga in de gaten houden wat de volgende recensies voor interpretatie aan Symbol geven

Absurde film waarin een in kleurrijke pyjama gehulde man gevangen zit in een witte kamer. Terwijl hij probeert te ontsnappen, zien we hoe de Mexicaanse worstelaar Escargot Man het moet afleggen tegen een veel jongere en fittere tegenstander. Dat beide plotlijnen op een gegeven moment zullen samenvloeien, voel je als kijker reeds van bij het begin, maar de ware toedracht blijft een mysterie tot aan de ontknoping. De arme man zijn zoektocht naar een uitweg uit de kamer voelt als een computerspel waarin je zoveel mogelijk clous moet verzamelen om naar het volgende level te kunnen. Dit doorspekt met gortdroge humor en een effectieve spanningsboog. Tegelijkertijd openbaart zich de religieuze en filosofische diepgang van Symbol. Matsumoto lijkt te zinspelen op een God die de ene vergissing na de andere begaat en door zijn eigen willekeur de evolutie van het leven op aarde bepaalt. De luchtige toon in combinatie met deze levensbeschouwelijke insteek is een aartsmoeilijke evenwichtsoefening, maar Matsumoto slaagt daar met verve in.

Uitgebreide review: Cult Movies Reviewed: Symbol (2009, Hitoshi Matsumoto) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Humor, het blijft lastig.

Met name bij de ogenschijnlijk simpelste vormen ervan - de klucht, de slapstick - zijn presentatie, context en timing van levensbelang.

Als het met die zaken goed zit, kan je zelfs van een in een afgeragde pickup truck rondscheurende, kettingrokende en tierende non anno 2009 nog iets lolligs maken.

Hier lukt dat niet erg, en ook de hele sequentie van de verwoede ontsnappingspogingen - hoewel alle ingrediënten om een onweerstaanbare lachkriebel te veroorzaken, aanwezig zijn - is wat mij betreft een gevalletje van nèt niet. Je hoeft niet eens te verwijzen naar grootheden als Chaplin, Keaton of Laurel & Hardy; ook in Nederlandse theaters heb ik het weleens strakker gezien.

Het sojaflesje is leuk; maar de luidkeelse verontwaardiging van de held daarover haalt dat weer een beetje onderuit. Ik wil overigens best aannemen dat die ietwat hysterische, uitgesproken reacties door Japanse ogen gezien waarschijnlijk wel grappig zijn.

Waarmee Matsumoto wèl keihard raak kopt, en op de juiste knopjes drukt, is de ietwat uit de hand lopende worstelwedstrijd. Dat, gecombineerd met het roerende geloof van het jongetje in zijn vader, de held ('échte kracht bevindt zich in het innerlijk') vind ik briljant, evenals het fixen van die andere fixed game, de goochelact waarbij de eh.. bouwvallige assistente glorieus niet in het niets verdwijnt. Tadaa! Héél sterke truc!

Met dat soort dubbele bodems toont Matsumoto zich toch een vakman, maar over het algemeen ben ik geen groot liefhebber van dit soort, ietwat opgelegd, absurdisme, waaraan bijvoorbeeld ook Monty Python zich nogal eens te buiten ging. Ik heb het idee dat de mens, of het leven, hier al bij voorbaat als belachelijk of onzinnig worden voorgesteld, en daarmee loop je naar mijn gevoel het risico dat je er een beetje de spanning - spanning die humor moet hebben, wil het geestig zijn - uit haalt. Je geeft de clou al van tevoren weg, zogezegd.

Het zou overigens kunnen dat dat ietwat goedkope absurdisme slechts schijnbaar is, en dat Matsumoto hier een geheel eigen 'visie' geeft op een soort 'pad naar verlichting' zoals dat in allerhande oosterse filosofieën gepropageerd wordt, maar omdat ik daarmee onvoldoende bekend ben, bekijk ik de boel toch maar vanuit mijn eigen straatje.

Blijft dan over: best mooi geschoten film met een aantal leuke ideeën, die echter wat mij betreft lang niet allemaal optimaal uitgewerkt worden.

Even uitleggen....om nog de laatste kansen te benutten om de Ximon-catalogus nog te kunnen gebruiken heb ik een heel schema gemaakt inclusief 3 filmmarathons en in de eerste marathon komen we als derde film deze "Symbol" tegen...inmiddels heb ik al een trechtertje op m'n hoofd gezet en komt er alleen nog wartaal uit, wat een heerlijke compleet absurde visueel over-de-top-film is dit!!

De toch nog aanwezige filmkenner rept dan nog wel iets over invloeden van Jodorowsky's "The Holy Mountain" en wil ook nog wel mededelen dat de platvloersheid nogal meevalt (2 scheetgrappen) en ook nog mooie tribute aan de Mexicaanse worstelfilm...en dat allemaal net zo maf als briljant....oe!!

Ik had hem een tijdje laten liggen, wachtend op een moment waarop ik klaar zou zijn om een vreemde en onbegrijpelijke film te gaan bekijken. Achteraf bezien viel het reuze mee. Hij is raar, vernieuwend, maar ook weer niet heel moeilijk te volgen. En vooral heel erg leuk. Big Man Japan heb ik tot nu toe alleen nog maar een trailer van gezien, maar die zit de volgende keer zeker bij mijn volgende dvd-bestelling.

https://www.jacktummers.nl/symbol-shinburu-2009/

Shinboru leunt teveel op één gimmick om echt vermakelijk te zijn. Toegegeven, het is een goed bedacht idee, maar het is niet genoeg voor een hele film. Verder was het geschreeuw van de hoofdrolspeler nogal irritant en had het Mexicaanse gedeelte geen enkele toegevoegde waarde. De pogingen om de film aan het einde meer diepgang te geven kwamen potsierlijk over. Kleine onvoldoende. 2,5*

Absurdistische film die echter niet altijd het niveau van een grappige kinderfilm weet te ontstijgen. Ik geef 'm een extra half puntje omdat het echt een maffe film is wiens betekenis ondoorgrondelijk is en dat is ook een prestatie.

Fijne surrealistische film! Bizar plot en absurd verhaal, precies in mijn straatje! Eigenlijk moet je de beschrijving hierboven helemaal niet lezen en gewoon in deze film stappen. De film bouwt langzaam op en begint nog enigszins serieus, waarna het verhaal langzaam overgaat in een soort slapstick-humor met een lekker wazig einde. Prima vermaak!

Lollig, dat is wel het minste dat je van dit kan zeggen. Qua inventiviteit en absurditeit nauwelijks te vatten. Je moet er maar mee afkomen. Even dacht ik in een verkeerde film te zitten daar in Mexico en het plot van het worstelen. Ik heb letterlijk de film op pauze gezet om me ervan te vergewissen dat ik wel degelijk naar een Japanse film aan het kijken was.

Even later kwam ik tot het besef dat er twee aparte verhaallijnen waren. Zeer uiteenlopend, maar waarvan je wist dat er wel nog een connectie ging volgen. Leuk zo die Mexicaanse worstelaars, het is wel een halve religie daar. Maar het meest boeiende en grappige was toch wel de man die om onverklaarbare redenen opgesloten werd in een witte kubus.

En het surrealistische hek was helemaal van de dam wanneer hij poogde te ontsnappen met al die gadgets die uit de muren kwamen, en hoe! Om nu te zeggen dat ik het geweldig vond, is veel gezegd, maar voor een keertje vermakelijk was het wel. Geen fan, maar met een biertje (meervoud) lukt het wel.