Sister My Sister (1994)

Er werd te weinig ingegaan op het feit dat de 2 zussen waren waardoor je niet echt meekrijgt dat een dergelijke verhouding eigenlijk iets 'abnormaals' is.
Ook werden bepaalde dingen niet duidelijk zoals; wat gebeurde er in het verleden dat de zusjes van elkaar gescheiden werden? Wat wilde de kleine Christine vertellen aan de non? En waarom liep de non door? Waarom wordt Lea altijd zo hysterisch? en ga zo maar door
Al met al lieten ze te veel dingen aan de verbeelding van de kijker over waardoor je als kijker op afstand blijft. Na het zien had ik zoiets van, tja zonde van mn tijd.

Claustrofobisch psychologisch drama over de spanningen die langzaam maar zeker toenemen wanneer Christine [Joely Richardson] en haar jongere, kwetsbare zusjes Léa [Jodhi May] in 1932 als dienstmeisjes komen te werken voor de veeleisende Madame Danzard [Julie Walters] en haar dochter Isabelle [Sophie Thursfield], die gefrustreerd is door haar moeders betutteling. Al snel wordt duidelijk dat Christine en Léa een duister geheim proberen te verbergen en dat de spanning wel moet leiden tot een confrontatie.

Wendy Kesselman bewerkte haar eigen toneelstuk, gebaseerd op een waargebeurd incident en richt zich volledig op de hoofdpersonen. Ook bij een bezoek aan een (mannelijke) fotograaf blijft de camera constant gericht op Christine en Léa. Richardson en May geven op knappe wijze gestalte aan hun getraumatiseerde karakters en de manier waarop langzaam de gelaagdheid van hun onderlinge relatie uit de doeken wordt gedaan voert de spanning op, tot aan de indrukwekkende finale. Een gewaagd, uitstekend gespeelde tragedie.

Een litteken verbindt de zussen Christine en Léa. Als kind werden ze door een paardenkar aangereden. Sindsdien delen ze een litteken dat begint bij Christine’s arm en eindigt op de pols van de jongere Léa. Een gedeeld litteken dat tekenend is voor de hechte verbintenis tussen beiden. Sister My Sister is gebaseerd op een moordzaak uit 1933. Op 2 februari van dat jaar vermoordden de dienstmeisjes Christine en Léa Papin op gruwelijk brute wijze hun werkgeefster madame Danzard en haar dochter. In de loop der jaren verschenen talloze toneelstukken, films en literaire werken die werden geïnspireerd door deze brute moorden. Zo ook de film Sister My Sister die zich bezighoudt met de dynamiek die aan de moorden vooraf gaat.

De film werd geregisseerd door theaterregisseur Nancy Meckler. En dat is zichtbaar. Met uitzondering van een enkele scène speelt het verhaal zich af in het huis waar de dienstmeisjes werkzaam zijn. De kleine ijskoude zolderkamer van de dienstmeisjes. De keuken waar de fijnste gerechten voor madame en dochter worden bereid. De weelderig ingerichte salon waar madame en dochter vertoeven terwijl zij de bewegingen van de meisjes nauwlettend volgen. En dan is er nog de trap naar de zolderkamer die het grensgebied markeert tussen de beide klassen.

Meckler’s film is geen spannende misdaadfilm. De film legt het accent op de psychologische interacties tussen de (uitsluitend vrouwelijke) personages. Meckler benadrukt daarin continu de sociale hiërarchie die in het huis heerst. De arbeider versus de upper class. Christine en Léa aan het schrobben, wassen, strijken, koken, naaien en het poetsen van het zilver. In de salon madame en haar dochter die zich vermaken met genoeglijk gebabbel over hun geweldige hulpen, visite ontvangen, pianospelen, kaartspelletjes spelen en tijdens al deze activiteiten worden bediend. Onderwijl begluren de klassen elkaar. Gespannenheid, angst, afgunst en wrok aan de ene kant. Hooghartigheid, kilte en zelfingenomenheid aan de andere kant. Aan de ene kant een leven dat bestaat uit een aaneenrijging van zwaar werk. Aan de andere kant een leven dat is gevuld met gemak en geneugten.

De breuk met hun moeder is het moment waarop de zussen zich nog meer op elkaar richten en externe factoren minder consciëntieus tegemoet treden of zelfs negeren. Christine’s neiging tot dominant gedrag en Léa’s hang naar onderwerping tezamen met hun wanhoop over hun benauwende leef- en werkomstandigheden versterken hun onderlinge verbondenheid. Hun afhankelijkheid van elkaar groeit en resulteert in een erotische relatie tussen beiden. De film brengt deze grensoverschrijdende wending discreet in beeld en hanteert daarbij geen sensationele of hijgerige ondertoon. De liefdesrelatie is vooral een explicietere manier om de onderlinge verbondenheid toonbaar te maken en de groeiende emotionele kloof met madame en dochter voelbaarder.

Sister My Sister ensceneert de fatale dynamiek in de aanloop naar de moorden op een aangrijpende en geloofwaardige manier. Spannend ook. De gruwelijkheden daarna laat de film voor wat ze zijn. De film is geïnteresseerd in het psychologische spel. In het klassenonderscheid. In het onoverkomelijke. De film is niet geïnteresseerd in bloeddorst. En dat hoefde ook niet wat mij betreft.