Brussels by Night (1983)

Voor Vlaanderen een belangrijke film.

Waarom is dat?

Praat maar eens met Vlaamse filmmakers. Voor deze tijd werden er in Vlaanderen vooral boerendrama's gemaakt. Didden bewees dat een eigentijdse film ook in Vlaanderen mogelijk was.

Marc Didden en Dominique Deruddere waren de eerste in Belgie met een vernieuwend soort cinema. Dit was hun eerste grote film. De film had destijds een groot impact idd.

ik ga deze zeker zien vanavond, lijkt me heel goed ...

Het titelnummer van Raymond vh Groenewoud vind ik in alle geval prachtig!

Die gepensioneerde collega van Max:

"Iedere dag rijd ik met de bus naar het kantoor van de krant om daar om zes uur de eerste krant van de dag te mogen ontvangen - da's mijn luxe."

Tristesse alom maar toch ook af en toe ook humor.

Kijken dus, beste Nederlandse MM-vrienden

Marc Didden scoort met dit regiededuut vooral punten met de spelregie en het scheppen van sfeer. Didden gebruikte het prachtige nummer 'Brussels By Night' van Raymond van het Groenewoud, die het al in 1979 op plaat zette. Hij vroeg hem zelfs de hele soundtrack te schrijven. Een beklemmend en zeer realitisch portret van Brussel...

Gitzwart, maar bij momenten indrukwekkend in al zijn donkerte, ellende en tristesse.

**** 4 op 5 ****

Ik werd er depressief van, alleen al van het kijken....

Kop op, het is maar een film!

Prachtige titeltrack van Raymond van het Groenewoud, nu nog de film zien

Aparte film. Had liever de hele film door de sfeer uit de eerste 15 minuten gevoeld, daarna werd het eigenlijk vrij gewoontjes, met hier en daar nog een donker, depressief moment. De dialogen en situaties hadden ook wel wat absurder gemogen. Toch jammer dat het na het eerste kwartier allemaal wat gewoon werd.

Goede muziek van Raymond van het Groenewoud, gaf de film iets extra's. En bovenal een sterke rol van François Beukelaers.

Prachtige film. Een schitterend scenario, goede acteurs, mooie muziek en een knappe omgeving (wat is Brussel toch een fascinerende stad!). Voor mij had het einde zelfs niet gemoeten, hoe goed het ook gebracht werd vond ik niet dat het nodig was, de film had eigenlijk al genoeg inhoud zo. Maar afbreuk deed het er ook niet aan eigenlijk. Nee, absoluut met recht een van de beste Belgische films.

Wat een film! Ik heb hem al zeker 5x bekeken. Je wordt er echt heerlijk depressief van. Excellente acteerprestatie van François Beukelaers.

Het openingsshot is prachtig, voor de rest een uitstekende sfeer en cast.

Dat had ik ook een beetje, mijn verwachtingen waren eigenlijk dat de film één lange nacht in Brussel zou beslaan en ik had dat soort scènes (tijdens de eerste 15 minuten) in mijn hoofd.

Dit is één van de beste Belgische films die ik al gezien heb. Erg rauw voor die tijd (overigens nog steeds) en wat mij betreft bijzonder sfeervol. De soundtrack van Raymond van 't Groenewoud is erg goed, het titelnummer bulkt echt van de sfeer.

François Beukelaer speelt fantastisch, al is het bij momenten wel bijzonder moeilijk om met de antipathieke 'held' mee te leven, gezien zijn vreselijk aanstellerig gedrag. Naast Max zijn ook de andere personages mooi uitgewerkt, en voelen de onderlinge relaties bijzonder 'echt' aan. Naarmate de film vordert, kleurt de film steeds zwarter en zwarter en viert de treurnis hoogtij. Qua camerawerk is het ook prima, met o.a. een fantastisch openingsshot (+ dat éne shot van het hellend vlak van Ronquières, waarin de vier personages via het centrale pad tussen de liften doorlopen: heerlijk).

Mark Didden is er in geslaagd een sfeervolle en relatief baanbrekende film aan Vlaanderen/België te presenteren. Ik heb de dvd geleend in de openbare bibliotheek, maar de kans is groot dat ik me hem binnen de komende weken zal aanschaffen. De begeleidende documentaire bij de uitgave van het Filmmuseum is overigens ook erg genietbaar.

3,5*

De film stond al langer op mijn lijstje, maar heb hem dan toch bekeken omdat Nic Balthazar in Exit Plus The Soundtrack op Radio1 er dit over te vertellen had:

"Die ene film waar je in je jeugd totaal van kapot gaat, die ultieme film, die je laat inzien dat cinema álles kan, de ultieme kunst, bij mij was dat Brussels by night, een film waar ik 2 weken niet goed van ben geweest.

Die score van van het Groenewoud is - en dat woord mag je niet al te vaak gebruiken - géniaal. Van het Groenewoud staat voor mij op de ijle hoogten van Brel en Brassin. Hoe ontzettend onwaarschijnlijk gedurfd om dit te gaan doen.

Een film over de diepste diepste donkerste depressie die een mens ooit kan kan... dat is een zwart gat van een film, ik durf die film bijna nooit meer terug zien, voor je het weet ben je er weer in gezogen."

Ik kan begrijpen dat deze nachtelijke zwerftocht na de Vlaamse literatuurklassiekers en boerenfilms (waar ook knappe films tussen zitten, daar niet van) insloeg als een bom.

Dit nihilistisch grootstadgedicht levert enkele prachtige, onvergetelijke beelden. Zoals Friac zei: het shot aan het hellend vlak van Roncquières, maar ook de scènes bij die gigantische brugpilaren, ook het gezicht van Beukelaers in groen/gele-filter na de vechtpartij of zijn zang in de verlaten neon-snackbar,...

Toch enkele opmerkingen:

1. Ik ben het eens met Freud: hoewel het met een sterk beeld gebeurd, had het einde niet getoond hoeven te worden! Zonder dat einde te verfilmen was het een betere, meer open film geweest. Het is nog steeds een beetje het probleem van de Vlaamse film: het mooi sluitend willen afronden. Het einde van Linkeroever was recentelijk ook een ontgoocheling na een voor de rest goede film.

2. Ben ik de enige die de muziek tijdens de film iets te aanwezig en te tekstueel vond? (Ik had eerder geopteerd voor jazzy minimalisme of gekrenkte gitaarklanken)

PS. Nog een element in de discussie bovenaan over het belang of impact van deze film. Het betekende ook een nieuw elan voor de Vlaamse filmproductie, met Erwin Provoosts Multimedia - nu Multimedia Groep (MMG) - dat tot op vandaag instond voor Alzheimer, BenX en straks Dossier K.

Een erg sfeervolle film. Didden slaagt erin om de zwoele sfeer van een nachtelijke grootstad enorm goed over te brengen. De muziek helpt hier uitstekend bij.

Daarmee zijn ook alle positieve dingen gezegd. Voor de rest is dit een slome, inhoudsloze, nietszeggende film. Enorm traag, deprimerend treurig en gaat over compleet niks. Er gebeurt niks, er ontwikkelt zich niks, we zien gewoon Max wat ronddolen. Als ik het leven in een grootstad wil zien, ga ik wel zelf even naar Brussel.

Veel sfeer, en goed voor het slapengaan.

En toen kwam vlaanderen wakker.........eindelijk

Door slechts één statische openingsshot weet Brussels By Night meteen een sombere sfeer neer te zetten. Dit is een prent die op een zeer deprimerende wijze handelt over het nihilisme van het bestaan. Een hele film lang zijn we toeschouwer van 4 verschoppelingen, blakend van de troosteloosheid. Het toppunt hiervan komt er wanneer er aan Louis, een armzalige gepensioneerde die zijn dagen (en nachten) op straat slijt, wordt gevraagd wat de mooiste bezienswaardigheid in Brussel is. Hij neemt zijn lotgenoten mee naar één of ander miezerig monument in een totaal desolate omgeving. De film is bovendien zodanig in scène gezet, dat het lijkt alsof de personages helemaal alleen ronddwalen in de hoofdstad. Zo eenzaam zijn ze. De grauwe fotografie is dan ook zeker op zijn plaats.

Maar.. de film kent ook zijn nadelen. Er zijn scènes die in plaats van afstandelijk, gewoon erg oppervlakkig aandoen. Ook het hoofdpersonage, an sich een fascinerend geval, is zodanig houterig en onsympathiek neergezet door François Beukelaers, dat het bij momenten geen pretje is om een hele film opgescheept te zitten met zo een oninteressante vent. De vertelde tijd had ik liever anders gezien. De film zou veel effectiever overkomen, moest alles tijdens één nacht plaatsvinden. Door het fragmentarische karakter, verspreid over enkele dagen, is het niet evident om als kijker echt 'in' dat pessimistische wereldje te geraken.

De bittere, vreselijk zwartgallige climax werpt dan weer een heel ander licht op enkele aanvankelijk nietszeggende gebeurtenissen. Daarom is de film toch nog goed voor 3,5*

Morgen om 17:00 in de Beursschouwburg te Brussel!

Brussels by night is ondertussen toch ook al 30 jaar oud en dat merk je wel. De film lijkt nochtans goed te zitten. Marc Didden kan het nihilisme mooi weergeven, al is hij qua tijdsgeest toch enkele jaren te laat lijkt me. De muziek sluit er perfect op aan en de film doet wat denken aan het toch veel betere Any way the wind blows.

François Beukelaers is niet bepaald mijn favoriete personage en verder heb je ook geen echte charismatische figuur in deze film. Het idee van Brussels by night is dus wel leuk op papier, maar komt niet helemaal uit de verf. Bovendien heb ik persoonlijk niet veel plezier aan anderhalf uur kijken naar een deprimerende film. De climax maakt nog wat goed, maar is ook niet meer dan een mooi einde.

Eindelijk gezien. Stond hoog op mijn lijst om nog te zien. Ik ben wel liefhebber van Vlaamse films.

Vond 'm erg goed. Klassieker, waarbij het moeilijk uit te leggen is wat er nou zo bijzonder aan is, omdat de film het vooral van sfeer en (slecht) gevoel moet hebben.

Zo'n unheimisch gevoel.

Verdienste van Didden in dit en andere films is dat hij het Vlaamse boerenleven links laat liggen en toch iets vernieuwend brengt in het Vlaamse cinemaleven.

Echt denderend is het echter helaas niet. Het start wel belovend maar gaandeweg gaat de spankracht ervan af, is de karaktertekening wat warrig en uiteindelijk wordt het slot wel voorspelbaar.

De vier hoofdacteurs kunt ge niets verwijten, de enige echt komische scène wordt gebracht door wijlen Jan Reusens, Marleen Merckx is nog erg jong en Jacques Pijpen is alleen op zijn rug te zien.

Deprimerende saaie film

In de herziening!

Kijk de Belgen zijn even goed bezig op DVD-release-gebied met een uitgebreide Vlaamse filmklassiekers-reeks. Nu stond de Belgische filmindustrie jarenlang op hetzelfde niveau als die in Nederland .... zo'n beetje van het hopeloos amateurisme en saaie literatuur-verfilmingen.

Maar deze Brussels by Night was één van de eerste lichtpuntjes, de grauwe dagen voor kerst in 1982 in geweldig debuut van journalist Marc Didden.

Ook ver buiten de jaren tachtig nog steeds een geweldig grote stads-film.

Deze film eens bekeken en vond het geen slechte film. Jammer dat de Franstalige stukken niet vertaald waren (was via Telenet), maar voor de rest een prima film.

Niet echt de meest bekende cast, maar deed het wel goed. De film zag er niet meer nieuw uit, maar was zeker nog te doen.

Niet zo'n verrassend einde, maar wel goed.

De moeite om gezien te hebben.

Ik telefoneer ni graag

Toch vreemd hoe je soms jaren met de verkeerde informatie opgescheept kunt zitten. Zo is Brussels by Night, misschien wel één van de heerlijkste nummers van Raymond van het Groenewoud, blijkbaar niet specifiek voor dit filmdebuut van Marc Didden geschreven. Hij bracht het namelijk al een aantal jaar eerder uit voor zijn album Ethisch Reveil en Didden vond het blijkbaar de perfecte song om zijn film mee te ondersteunen.

Hij noemde zijn film hetzelfde als het nummer en vroeg aan van het Groenewoud om een soundtrack te schrijven voor de rest van de film. De rest is geschiedenis en Brussels by Night brak het patroon van de Vlaamse cinema die zich tot dan toch meer op literatuurverfilmingen had gericht. Het is in ieder geval een binnenkomer van formaat met een indrukwekkend sfeerbeeld. De DVD is jammer genoeg niet altijd even goed van kwaliteit, sommige scènes ogen nogal korrelig, maar dat deert de pret niet. Brussels by Night is een zware film maar wel zo eentje waar je compleet mee ingezogen wordt. Je voelt dat er iets niet klopt aan Max en hoewel de eindscène misschien iets te uitleggerig is, is het wel de payoff die je als kijker verwacht. Zeker die combinatie met de rinkelende telefoon doet het gewoon erg goed. Verder is dit vooral een film die het van zijn sfeer moet hebben. Die openingsscène is schoon in al zijn eenvoud en Didden registreert meer dan dat hij regisseert. Max die compleet los gaat op Piece of My Heart terwijl hij zijn schoen laat repareren.. Geweldig gewoon.

Didden was en is nog altijd aan het weekblad Humo verbonden en dan is het ook niet zo verbazingwekkend dat je opeens de oppersnor als agent ziet verschijnen. Guy Mortier acteert eigenlijk nog behoorlijker dan ik in eerste instantie had verwacht, maar de echte sterren zijn natuurlijk François Beukelaers (Max), Ingrid De Vos (Alice) en Amid Chakir (Abdel) die het door Brussel rondzwervende trio spelen. Die driehoeksverhouding blijft boeien en de toevoeging van Michiel Mentens als Louis, de werkmakker van Max, versterkt deze zelfs. Tof ook om Josse De Pauw - toch één van mijn favoriete acteurs - in een minieme bijrol te zien in de wasserette. Ook de soundtrack van van het Groenewoud mag uiteraard ook niet vergeten worden. Het titelnummer zelf is helemaal niet zo frequent te horen als je zou verwachten, maar ook de andere nummers zijn gewoon stuk voor stuk degelijk.

Met zelfs een samenwerking met zijn vader Nico Gomez op La Bamba! Didden had de smaak in ieder geval te pakken en maakte een tweetal jaar later Istanbul. Ogenschijnlijk nog zo'n rauwe film en eentje die ik al langer heb liggen. In zijn oeuvre heeft de regisseur nog niet helemaal weten te overtuigen, Sailors Don't Cry is vermakelijk maar geen idee wat ik met Mannen Maken Plannen aanmoet, maar ik zal hem al eeuwig dankbaar zijn voor deze Brussels by Night, en ook voor zijn Bob Dylan analyses maar dat terzijde.

4.5*

Deze zwerftocht van een antiheld haalt z'n sfeer uit de locaties. Niet de mooiste plekjes van de Belgische hoofdstad zijn gekozen, maar wel een stadsbus en groezelige cafés. De mengeling van Frans, Nederlands en een beetje Marokkaans roepen de multiculturele verwarring op. De climax vindt plaats bij het Hellend Vlak van Ronquières, de kolossale Henegouwse scheepslift die destijds omstreden was wegens uit de hand gelopen kosten.

François Beukelaers vervult de moeilijke taak een onsympathiek personage neer te zetten. Max is stug en onbeleefd, drinkt te veel en doet racistische uitspraken. Gaandeweg wordt duidelijk dat hij niet slechts ruw is aan de buitenkant, maar dat hij een gezinsdrama op z'n geweten heeft. Deze ontknoping komt niet uit de lucht vallen. In de openingsscène zie je hem een kinderfietsje wegzetten, hoewel hij later ontkent dat hij een kind heeft. Hij belt regelmatig naar huis - toen waren er nog telefooncellen - alsof een deel van hem verwacht dat z'n vrouw alsnog op zal nemen.

Ingrid de Vos speelt een mooie rol als spil in een driehoeksverhouding. Net als Amid Chakir heeft ze meermaals met Marc Didden gewerkt en duikt ze nog steeds op in tv-series. Er zijn leuke nevenrolletjes voor diverse BV's die later bekender zouden worden. Met een beperkt budget zijn ze erin geslaagd een kleine klassieker te maken die aanslaat dankzij z'n ongepolijste stijl

François Beukelaers is Max, een losgeslagen figuur die dringend nood lijkt te hebben aan een psychiater. Gelukkig voor de kijker is dat nu niet aan de orde en volgen we zijn spoor in de Brusselse smeltkroes, soms overdag, maar vooral ‘s nachts. Voor Brusselkenners gaat het sowieso om een fijne sight seeing tour door het Brussel van begin jaren ‘80 waarbij je kan afvinken wat er al dan niet veranderd is in het straatbeeld.
Een grote meerwaarde is zeker ook de soundtrack van Raymond van het Groenewoud. De bekende titeltrack is intussen iconisch, maar ook de overige nummers mogen er helemaal zijn. Het geeft nogmaals blijk van het veelzijdige talent van Raymond.

Regie en fotografie van respectievelijk Marc Didden en Willy Stassen zijn dik in orde. Mooie longshots die Brussel in de kijker zetten, dynamische camera wanneer vereist, etc. Mooiste moment vond ik eigenlijk de ondervraging van Ingrid De Vos door onderzoeksrechter Senne Rouffaer in het halfduister, erg noirish.
Film en scenario moeten het hebben van een sterke sfeerschepping en anekdotisch karakter, waarbij de losse eindjes naar het einde toe mekaar vinden. Brussels By Night heeft een existentieel kantje in de figuur van Max, die moeite lijkt te hebben met de geplogendheden van het leven en bovendien verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met Alice (Ingrid De Vos) en Abdel (Amid Chakir). De film kent hilarische momenten - die humor van Didden en Deruddere -, op andere momenten zijn we getuige van de tristesse van mensen die willen maar niet kunnen.

Wat een knap debuut van Marc Didden.