London Town (2016)

Ziet er spijtig genoeg maar zo-zo uit.

Prettig filmpje.

De jaren-70 met alle gekkigheid die daar bij hoorde als achtergrond, en uitvergroot in het verhaal van de jonge Shay die het beste probeert te maken van de situatie en zich daar boven alle redelijke verwachting geniaal doorheen slaat, met wat hulp van zijn schattige vriendinnetje, zijn hard werkende maar wat out-of-touch vader, en zijn disfunctionele moeder. Verweven in het verhaal van The Clash, om nog even wat jeugdsentiment aan te vullen bovenop wat het verhaal sowieso al meebrengt voor eenieder die zelf die periode meegemaakt heeft. Mooie rolbezetting, fijne acteurs.

De film is een leuk door muziek geïnspireerd sprookje dat zich afspeelt in het Londen van de late jaren 70. De film toont de kijker een wereld vol (politiek gemotiveerd) tumult en door frustratie en agressie gedreven muziek. Af en toe laat de film iets zien van de maatschappelijke ontevredenheid en de aanwezigheid van radicale groeperingen als skinheads en punkers. Net genoeg om een sfeerbeeld te creëren. Niet voldoende om veel inzicht in de achtergronden van de maatschappelijke onrust te vergaren. Ondanks dat de film in de eerste plaats een coming-of-age-verhaal vertelt, had ik iets meer achtergrond bij de sfeertekening op prijs gesteld.

Het sprookjesachtige element heet Joe Strummer oftewel de frontman van The Clash. Hij ontmoet heel toevallig de 14-jarige protagonist Shay en staat hem met punkgedreven raad en daad bij. Goeie rol van Jonathan Rhys Meyers die met zijn verschijning consistentie in de film brengt. De gedachte om het Britse punkicoon in te zetten als onwaarschijnlijke raadgever voor een tiener die hem totaal onbekend is, werkt op zich goed en is een leuk element in de film. Als rode draad zou dit goed functioneren, ware het niet dat dit element als terugvalbasis niet goed herkenbaar is. Het verdwijnt teveel in een wirwar van merkwaardige ontmoetingen en handelingen om als een onderscheidende factor in de coming-of-age van Shay te dienen. Eerlijk gezegd vergat ik soms dat Joe Strummer ook nog ergens rondliep.

Het verhaaltje is tamelijk simpel en op op voorhand in grote lijnen gemakkelijk uit te tekenen. Het verhaal maakt niet dat je op het puntje van je stoel belandt. De personages zorgen daar ook niet voor. Die zijn over het algemeen sympathiek en stereotiep en passen met die eigenschappen prima in het weinig uitdagende verhaal. De dialogen sluiten daar goed op aan. Die zijn niet erg scherp en klinken nogal vlak en clichématig. Dat valt in eerste instantie niet erg op omdat de Engelse slang wel lekker in het gehoor ligt. Dat besef komt later. Op den duur luister je nog met een half oor naar de inhoud.

Het tijdsbeeld en de sfeer zijn goed getroffen. De muziek is lekker. En de film straalt wel een zekere charme uit die maakt dat ik graag zou afsluiten met de mening dat de film een prachtig verhaal vertelt vol passie en hartstocht en dat ik helemaal meeging in de belevenissen van Shay. Dat was gewoon nooit het geval maar dat ik het erg graag had gewild zegt uiteraard wel iets.