Robo-geisha (2009)

hmmm en nog maar es hmmm.

Zonder twijfel een film die erg af is. De (cheesy) soundtrack is erg aanwezig, en het camerawerk is allemaal wat gestroomlijnder, met wat mooie trucjes. Af en toe ziet het er ook verrassend flitsend en cool uit, terwijl ze toch nog voor de crappy look proberen te gaan. Echter het rauwe is er een beetje af, want waar zijn de liters bloed? Genoeg bloed, jawel, maar de weergave hiervan is erg braaf.

Niet gezegd dat de film niet zijn zieke momenten kent, maar het verschuift een beetje van visueel ziek naar meer humor (naja eh twisted shit) en bizarre stuaties.

Qua bizarre situaties gaat de film behoorlijk ver. Overal komen weer messen, guns en de gekste wapens uit en de film zijn fascinatie voor schaars geklede en domme meisjes is ook erg bizar. Ja qua vondsten is de film behoorlijk origineel.

Komen we bij een punt wat ik totaal niet kan rijmen met de rest van de film, namelijk een vreemdsoortig drama element. Voor dit soort films, kent de film behoorlijk wat verhaal. Nu deed Machine Girl dat ook al, maar daar werd eerst het verhaal uit de doeken gedaan en daarna was het gewoon lekker hakken. Hier moeten we het diooen met een raar soort zusterliefde (zo'n spoiler is dat niet) en andere gebeurtenissen die opeens semi-tragisch moeten zijn. Voor even kan ik daar de humor wel van inzien, omdat het vaak werd opgevolgd door een absurde situatie, maar je moet niet aan de gang blijven. Jammer, het nut ontging mij compleet.

Conclusie: De film is wat braaf wat betreft gore. Dit compenseert zich door best weirde vondsten, dus dat is goed. Echter kent de film een drama element die net niet over the top genoeg is om grappig uit te vallen. Herbekijken nog maar eens en kijken of ik nu wat mis ofzo...

Lang naar uitgekeken, verwachting op tijd aan weten te passen en uiteindelijk gewoon (zoals verwacht) vol genoten van meer weirde zooi uit m'n favo hoekje in de Japanse cinema.

Regisseur van Machine Girl, automatisch gaat je hart sneller kloppen van zo'n pracht werkje, maar vergis je niet! Robo-Geisha is toch een ander soort film geworden. Waar bij MG de focus nog verspreid was tussen gore/humor/drama is het hier eigenlijk enkel een flinke dosis vreemde humor met drama.

Maar het pakt niet slecht uit als je je erop instelt. Veel kunnen lachen, na de openings scéne zat het voor mijn gevoel al meteen goed. Visueel weer leuk, muziek heerlijk cheesy, de meest debiele ideeën die hij toch uit heeft gewerkt en een tof verhaaltje om alles compleet te krijgen. Het gebrek aan 'echte' gore is jammer, met MG heeft hij bewezen dat de gore en humor nergens elkaar in de weg zitten, integendeel, het maakt alles net dat beetje interessanter en grappiger. Ik miste het dus wel, al mag je wel wat plasjes bloed verwachten, is het niet het bloedbad dat het had kunnen zijn.

Er komt naast de humor dus aardig wat drama aan te pas, maar het is niet voorgekomen dat dat in de weg staat van het uiteindelijke doel. Grappig is het namelijk altijd wel, weinig subtiel gebracht en dus ten alle tijden niet serieus te nemen, zoals het hoort! Enkele scénes gaan echt heel ver in de fantasie van deze man, vooral tegen het einde is het een CGI feest, oerlelijk maar wat is het allemaal gaaf gebracht zeg.

Ontzettend veel waardering voor dit soort werkjes, heerlijke debiele humor, verschrikkelijk vaag geacteerd, nog vagere fantasietjes, bijpassende muziek en visuele truucjes. Dat is een flinke optelsom, maar toch gaat hij nergens té ver, wat goed is, want zo blijft het leuk. Lekkere speelduur ook, de originele insteken blijven dan ook de gehele tijd leuk.

Er staat niet voor niks actie/comedy boven.

De horror fan blijft inderdaad op z'n honger zitten. Maar voor een niet-horror film hoeft dat geen probleem te zijn. RoboGeisha is goedkope Japanse weirdness tot een hoogtepunt gedreven.

Trailers van dit soort films kan je best vermijden. De leukste momenten (zoals de bloedende gebouwen zijn toch al eens voorbijgekomen. Toch biedt de film genoeg over-the-top onzin om te vermaken.

De look is inderdaad een beetje vaag. Soms erg gelikt, maar ook steeds erg goedkoop gehouden. Iguchi komt er wel mee weg, maar weet nooit het niveau van een Nishimura te halen.

Verder een paar aparte cameos. Nishimura zelf komt even piepen, Naoto Takenaka heeft een aardig rolletje als demente opa en ook Suzuki Matsuo ontbreekt niet. Geen acteurs die ik hier zou verwachten, maar wel mooi een meerwaarde bieden.

Uiteindelijk duurt de film iets te lang en wordt er inderdaad teveel ingegaan op wat onnodige dramatiek. Niet zo grappig in deze hoeveelheden, zeker niet als de film ook nog eens 100 minuten duurt.

De film compenseert makkelijk met de gestoorde momenten en een hilarisch einde, maar had toch iets strakker gemogen. De gore mis ik niet echt, regisseurs mogen best uit hun hokje komen als ze maar iets anders bieden, en dat doet Iguchi zeker.

Vermakelijk, maar op sommige momenten net iets te saai. In sterk contrast met de het genie dat in andere scenes z'n kop opsteekt.

3.5*

Uit dit Japanse hoekje zag ik eerst al Tokyo Gore Police en niet lang geleden nog Vampire Girl vs Frankenstein Girl. Jammer dat de films steeds minder leuk worden. TGP is een bloedfestijn van hier tot ginder, heeft vette make-upeffecten en voor zover ik me herinner vooral weinig computermeuk. Dat veranderde al in VG vs FG, die bovendien een stuk flauwer en zoetsappiger was. En nu dit.

Kinderachtige Power Rangerbagger, poep- en pieshumor en veel teveel lelijke computeranimties. Het bloedfestijn van TGP had ik graag terug zien komen, maar dat was geen must geweest als de rest van dit werk nog wat behapbaar was. Helaas moet ik het doen met een uitgerekt verhaal met teveel dode momenten. De eerste scène leek nog even veelbelovend, maar de rest was niet de pulp waar ik op hoopte.

Typisch geval van 'zo slecht dat het leuk wordt'. Verhaal is natuurlijk te krankzinnig voor woorden maar geldt slechts als excuus om zo veel mogelijk onzin op de kijker af te vuren. Er zijn duidelijk manga invloeden te bespeuren en af en toe lijkt het op een live action tekenfilm. Hoewel de neppe effecten voor lief genomen kunnen worden, is het soms wel erg vermoeiend kijken.

Wat een heerlijke onzin weer! Het geisha-wereldje vind ik best fascinerend en wanneer dit wordt gecombineerd met robots en andere bizarre fantasieën van regisseur Iguchi heb je mijn aandacht te pakken.

De 'buitenkant' van de film doet vermoeden dat we met een gewelddadig, gore-werkje te maken hebben zoals The Machine Girl, maar dat is het niet. Het is duidelijk een actie/komedie met een vleugje drama dat niet serieus te nemen is. Gewelddadig is het wel, maar allemaal op zo'n extreem neppe manier dat het genieten is voor fans van het genre. Het verhaal slaat nergens op natuurlijk, maar de invulling is behoorlijk spectaculair af en toe.

Zo zit de film vol met leuke cameratrucjes en is het visueel soms best genieten. Goede soundtrack ook dat sommige actiescènes doet aanvoelen als een ADHD-trip. Het ontbreken van bloedsproeiers is toch wel een gemis. Al het bloed, evenals andere kleine effecten zoals rook komen uit de computer. Robo-geisha zit vol absurde humor en weirde personages zoals de Tengun en natuurlijk Yoshie en haar zus. Het was ook vaak genieten omdat ik Yoshie erg leuk vond spelen, lekker sympathiek, ambitieus, lief.

Op het einde gaat de film volledig over de top met veel afgrijselijke CGI, kontzwaarden, bloedende gebouwen en een geisha-tank. Het mooie van alles is: het vermaakt. Het is J-sploitation filmpjes altijd snel vergeven voor het ontbreken van grafische kwaliteit. Meestal heb ik het ook wel gezien na anderhalf uur, maar deze wist de volle tijdsduur te boeien. Erg leuk!

Al met al een aangename verrassing.

Ik verwachtte van RoboGeisha veel leuke vondsten, en die kreeg ik absoluut. Maar onder de totale visuele chaos ging nog een aardig verhaal schuil. De digitale effecten ergerden me in dit geval niet, want het is nu niet dat de makers voor puur realisme zijn gegaan. Er vloeit vreemd genoeg relatief weinig bloed, maar de visuele grapjes maakten dat weer goed. De bloedende gebouwen, Robo-tank-Geisha, een lopende pagode, bizarre wapens en gevechten, het kon niet gek genoeg.

Maar wat ik al zei, het verhaal en de personages gingen me vreemd genoeg een beetje aan het hart; in tegenstelling tot velen vond ik het verhaal helemaal niet te traag. Het bombardement aan vreemde kills en de grappige situaties waren goed in balans met de meer persoonlijke scènes. Ja, ik begon niet aan deze film voor het diepe verhaal, maar dat kreeg ik vreemd genoeg wel.

Ik ben geen groot fan van japanse bizarre cinema, maar in die categorie is dit wel een erg plezierige film.

Leuke idioterie. Japanse lowbudgetnonsens, zal ik het maar noemen. Wel een beetje aan de lange kant, en op onderdelen is het verhaal te flauw voor woorden - iemand noemt Power Rangers, en dat is een wat gevaarlijke vergelijking. Zeker naar het einde toe is de vormgeving af en toe wat te makkelijk afgeraffeld - de kasteelrobot viel me wat zwaar, bijvoorbeeld. Maarja, dan komt er weer zo'n zwaardgevecht waarvan ik echt onder tafel lig... Je moet ervoor in de stemming zijn, zeg ik maar.

Film vol bullshit en bullshit. De eerste soort bullshit is erg vermakelijk: gevechten met wapens die op rare plekken in het lichaam verborgen zitten, vreemde monologen over dat je in drie minuten kan plassen, flink ermee kan zwaaien en dat er dan nog druppels uitkomen, of over dat het bijzonder stressvol is als je met een cirkelzaag aangevallen wordt, en dat stress slecht voor de gezondheid is. Verder zijn wandelende kastelen en bloedende gebouwen ook nogal apart. Tijdens dit soort momenten kijk ik echt mijn ogen uit.

Het ander soort bullshit zit hem in het verhaaltje dat als kapstok is gebruikt om met al deze onzin te komen. Dat wordt wel heel erg lang uitgerekt, wat uiteindelijk erg gaat storen. En dan gaat het slechte acteerwerk en de dramatische muziek om te laten horen dat het echt dramatisch is wat er gebeurt ook erg irriteren. Het kan zijn dat het met een knipoog bedoeld is, maar alleen een knipoog kan een film niet dragen tijdens deze verhalende scènes.

Iets meer dan anderhalf uur is niet bijster lang, maar ondanks meerdere vreemde momenten bevat de film misschien toch wat weinig ideeën voor deze speelduur. Jammer, een compactere film had denk ik stukken beter kunnen uitpakken. 2,5*.

Inmiddels alweer de vierde film van deze regisseur die ik bekeek en ik moet zeggen dat ik er wederom van genoten heb. De humor is heerlijk fout en uniek, want zeg nou zelf: welke film heeft nou een combinatie van moordende robot geisha's, robotgebouwen, zure moedermelk en een aas zwaardgevecht? Ik ken er geen een. Compleet gestoord? Ja, best wel en ook enorm fout, maar dat zijn nou juist de ingrediënten waardoor ik deze vorm van Japanse cinema door de jaren heen ben gaan waarderen.
De aantrekkelijke Asami weet de show te stelen in deze gestoorde, goedkoop gemaakte actie/komedie. Een film die waarschijnlijk enkel de liefhebbers van slechte cinema kunnen waarderen.