Drôle de Drame ou L'Étrange Aventure de Docteur Molyneux (1937)

Marcel Carne laat in deze zeer geslaagde komedie van de Maatschappij amper een spaander over : een potsierlijke en onbekwame politie, een hautaine, ijdele, hebberige maar ook pietluttige bourgeoisie, een op sensatiebelust, kleinzierig en hypocriet volk en een zich ongenaakbaar en superieur achtende geestelijkheid.

Moet het gezegd dat "Boudu" Michel Simon, "Bizarre, bizarre" Louis Jouvet en Francoise Rosay de pannen van het dak spelen. Ook de jongeren Jean-Pierre Aumont en Jean- Louis Barrault, evenals mooie Nadine Vogel verdienen niets dan lof.

Keurige setting, plezierige dialogen en toestanden en hoe een eenvoudige, wat bij het haar getrokken vaudevilletje, erg in de smaak kan vallen.

Ik heb onze jammerlijk verdwenen vriend pippo nooit bepaald een droogstoppel gevonden, maar kan jullie in ieder geval wel verzekeren dat iedereen ten huize yeyo lag te schuddebuiken met de doldwaze capriolen van Michel Simon! Dat (zelf verzonnen?) slaapliedje 'petits pigeons' zal ik nog lang onvrijwillig blijven neuriën. Voor mij is Simon de echte ster van de film, niet Jouvet. Jouvet is indrukwekkende verschijning, perfect gecast als lugubere creep en in het algemeen een uitstekend acteur.. maar Michel Simon is een axioma. Met zijn idiosyncratische ritme herdefinieert hij de wetten van de cinema, elke acteursvisie zal buigen naar zijn regels (of juist zijn gebrek aan regels). Ik zag onlangs Fric-Frac (ook een aanrader), film van Claude-Autant Lara (niet bepaald à l'hauteur van Carné als we de 50s Cahiers boys mogen geloven) en die prent was krik-krak hetzelfde als Drole de Drame. In beide films (en waarschijnlijk in elke film met Simon) is er wel één scène dat de plot wordt stilgelegd voor een ongelofelijke zuippartij. Tijdens die zuippartij gebeurt er iets vreemd in Drole de Drame: de hele film lang lijkt Simon (zijn personage is een botanist) ter wijze van running gag geobsedeerd door enkele mimosa's die hij in een vijvertje in de tuin heeft drijven. Op een gegeven moment dondert Simons drinking buddy er pardoes in. Je verwacht een dramatisch keerpunt in de film, maar neen, Simon gaat zijn vriend gewoon even een badjas halen. Michel Simon: komiek, axioma, humanist.

Aardige comedy of errors is vooral de eerste helft leuk omdat alle gedragingen voortkomen uit een bepaalde logica, waardoor een klein voorval als het ontslag van twee bedienden leidt tot een grappige escalatie. Deze slaat op een gegeven moment echter zo ver door dat de grap er wel een beetje vanaf gaat. Het tempo ligt hoog en er zijn leuke steekjes naar de hypocriete kerk, de bloeddorstige massa en de gemakzuchtige politie maar voor een dergelijke komedie is anderhalf uur een hele zit. Zeker op het eind als er ook nog in kasten wordt verstopt kreeg ik wel heel erg associaties met kluchtige TROS-meuk.

Gelukkig kent de Drole de Drame ook genoeg leuke stukken, zoals het eerste bezoek van de bisschop en de gelaten Irwin die er schoorvoetend mee akkoord gaat als moordenaar door het leven te gaan om de familie-eer (en op handen zijnde erfenis) niet te bezoedelen. De personages van Simon en Jouvet zijn sowieso het meest geslaagd, terwijl Françoise Rosay een leuke vooroorlogse Hyacinth Bucket neerzet. De verwikkelingen rondom de slagermoordenaar en de assistente met haar melkman vond ik dan wat minder.

De eerste van zes samenwerkingen tussen Marcel Carné en scenarist Jacques Prévert als ik het goed heb. Het gaat om een doldwaze klucht waarvan de humor bij momenten zo flauw is dat het weer leuk wordt.
Het begint eigenlijk al met het feit dat het verhaal zich afspeelt in Londen, en dat voor een Franstalige film. Voelt erg onnatuurlijk aan.
De acteerprestaties bewegen zich in het theatrale spectrum. Michel Simon vind ik nog het meest ingetogen, maar zowel Jean-Pierre Aumont als de maniakale Jean-Louis Barrault gaan er makkelijk over. Bepaalde situaties en plotwendingen zijn verder compleet ongeloofwaardig. Maar goed, in zo'n klucht zet je dan je verstand op nul op zo'n momenten en lach je er eens hartelijk mee.

Er wordt in het scenario echter ook gezondigd tegen dé elementaire regel in politiezaken: zolang er geen lijk voor handen is, kan er geen sprake zijn van moord noch kan men een andere persoon beschuldigen van moord. Deze regel wordt hier volledig aan de laars gelapt door Scotland Yard die verder ook als complete imbecielen worden neergezet (dat laatste is nog wel grappig).

Voor mij is het de vierde film van Carné en Prévert die ik nu gezien heb, gelukkig niet de eerste of ik was misschien onmiddellijk afgehaakt. Niet te geloven dat ze in de jaren nadien enkele topfilms zouden neerzetten. En toch … heb ik me met deze film vermaakt, in al zijn onnozelheid. Een voldoende kan ik er echter niet aan geven omwille van die essentiële fout in het scenario, zelfs al gaat het om een klucht. Excusez-moi messieurs.

Typisch Franse erg vermakelijke lucht uit die periode, met uiteraard weer een uitstekende Michel Simon die zich zoals gewoonlijk niet al te druk maakt om de bekrompen regeltjes van de tijd.

Grappig ook dat de film in Engeland speelt maar Frans gesproken wordt, beetje tegenovergesteld aan al die films in allerlei landen waar men opeens Engels spreekt haha.