Wavelength (1967)

Deze film kijken is net zo lastig als het zien groeien van gras en als het zien drogen van verf. Wat de kijker ziet is een enkel shot van verschillende takes achter elkaar geplakt van een kamer. We zien vier ramen en, wat foto's aan de muur, een stoel en de vloer.

Een noodzakelijk werk, in het verlengde van Andy Warhol's Sleep en Empire. Hoe langer de film duurt hoe verder er ingezoomd wordt om uiteindelijk tegen de muur bij de foto's te eindigen. Er wordt tijdens de film voor de ogen van de kijker een moord gepleegd en je ziet iemand tien minuten later binnenkomen die het slachtoffer vindt en een telefoontje pleegt.

Dit is officieel de eerste film waarbij ik oordoppen ingedaan heb. De soundtrack bestaat uit een steeds sneller wordende pulse die uiteindelijk eindigt in een enorme kakofonie waarvan je oren enorm beginnen te suizen. Deze film zien was fysiek uitputtender dan het bijwonen van een Sunn O)))-concert en dat wil ook wat zeggen!

Leuk al die experimentele filmpjes uit de zestiger jaren, maar erg boeiende cinema levert het niet altijd op. Wavelength mag zich ook in dit rijtje scharen.

Wavelength is ook zo’n experiment, waarbij de camera registreert, en in een kleine 45 minuten steeds verder op een bepaald punt inzoomt. Van buiten, gaan we door een raam naar binnen, waarbij we een foto van een golf steeds dichter en dichterbij zien komen. Dialoog is er nauwelijks. Wel wordt er veel afgewisseld met kleur en af en toe gaat dat zo snel, dat je zelf in een soort van disco waant. Wat hier verder gezegd wordt over de soundtrack is zeker waar. Het is een monotone, steeds harder wordende toon, die erg onaangenaam klinkt en op een bepaalde manier een grote onrust teweeg weet te brengen.

Tussendoor hoor je op een gegeven moment een keer the Beatles, maar verder is er qua soundtrack weinig afwisseling. Wel is het zo, dat je door die scherpe toon niet de kans krijgt om weg te zakken. In slaap vallen is er zeker niet bij, maar desondanks blijft het lastig om naar te kijken, omdat er soms maar erg weinig op het scherm gebeurd.

Het is interessant om een keer gezien te hebben, maar ik ben er verder niet kapot van. Het is een aardig experiment, dat er visueel niet al te best uitziet en een vreselijke, maar wel slim gebruikte soundtrack kent.

2,0*

Een soort uitputtingsslag voor de zenuwen. Met een hinderlijk schokkende beeld en een irritante soundtrack wordt er alles aan gedaan om het de kijker zo ongemakkelijk mogelijk te maken. Dit soort experimentele titels uit de jaren zestig zijn van onschatbare waarde geweest voor verdere ontwikkelingen van de cinema. Terugkijkend vanuit het nu is het vooral spielerei met de grenzen van het medium en is het niet meer zo heel erg duidelijk wat hier dan de esthetische waarde van zou zijn.

Njah.

Ik hou wel van een experimentje in films, maar experimentele cinema is toch vaak één idee over een véél te lange speelduur gerokken. Deze film is daar wel het perfecte voorbeeld van denk ik. Je hebt een lange, 45 minuten durende zoom, en daar houdt het dan ook mee op.

Of misschien de steeds schriller wordende toon die onder de film gemonteerd is. Vast spannend in de 60s en wie nog steeds braaf popmuziek luistert zal het ook wel ondraaglijk vinden. Anderzijds, wie al eens een noizeplaatje opzet valt er nog steeds bij in slaap.

Allicht ook het beste wat je bij deze film kan doen. Of misschien kan je alvast de Wiki pagina even lezen. Heb ik achteraf ook gedaan en die is hilarischer dan deze 45 minuten film. Echt geen idee wat ik hiermee zou moeten aanvangen. Lijkt me enkel leuk voor mensen die kicken op historische waarde of wie nét hiermee in trance kan raken. Ik vond het vooral erg saai, oubollig en zonder enige impact.

0.5*