Wavelength (1967)

Beroemde, veelgeprezen experimentele film. Heb lang geleden eens naar een plaatje gezocht voor deze film, maar vond niets toen. Snow is volgens mij niet bereid zijn films uit te brengen op DVD, dus om 'm te zien wordt het òf pindakaas òf een incidentele vertoning op een festival of in het filmmuseum ofzo.

Ik heb m ergens online gezien (niet al te beste kwaliteit trouwens), en ondanks dat de 45 minuten verschrikkelijk moeilijk zijn door te komen, was ik toch wel geboeid door het experiment. Dit soort pogingen om met de mogelijkheden van het medium te spelen vind ik altijd wel interessant, al is het bijna letterlijk hetzelfde als verf zien drogen.

Deze film kijken is net zo lastig als het zien groeien van gras en als het zien drogen van verf. Wat de kijker ziet is een enkel shot van verschillende takes achter elkaar geplakt van een kamer. We zien vier ramen en, wat foto's aan de muur, een stoel en de vloer.

Een noodzakelijk werk, in het verlengde van Andy Warhol's Sleep en Empire. Hoe langer de film duurt hoe verder er ingezoomd wordt om uiteindelijk tegen de muur bij de foto's te eindigen. Er wordt tijdens de film voor de ogen van de kijker een moord gepleegd en je ziet iemand tien minuten later binnenkomen die het slachtoffer vindt en een telefoontje pleegt.

Dit is officieel de eerste film waarbij ik oordoppen ingedaan heb. De soundtrack bestaat uit een steeds sneller wordende pulse die uiteindelijk eindigt in een enorme kakofonie waarvan je oren enorm beginnen te suizen. Deze film zien was fysiek uitputtender dan het bijwonen van een Sunn O)))-concert en dat wil ook wat zeggen!