Le Hérisson (2009)

Leuke rustige film. Ondanks het onderwerp, toch op momenten erg grappig en luchtig.

Het verhaal is wat dun, maar dat maakt niet zoveel uit, het gaat hier om de karakters.

De film zag ik een paar dagen geleden in een filmhuis in Utrecht. Vooraf hadden wij een lezing over boekverfilmingen door een voormalig Universiteit Utrecht student. Dat was een leuke toevoeging en dat mogen ze wat mij betreft vaker doen.

Erg fijne film!

Origineel, fris en met bijzondere hoofdpersonages.

De 11-jarige Paloma observeert haar omgeving op scherpe wijze. Zij is eigenwijs en gaat volledig haar eigen gang. Zij trekt zich niets aan van haar omgeving, totdat ze nader kennis maakt met de concierge en de nieuwe bewoner (een japanner).

Prachtige rol van Josiane Balasko als norse concierge, zo'n personage zie je in weinig films. Leuk dat juist haar rol zo goed is uitgediept.

De aimabele japanner wordt voortreffelijk gespeeld door Togo Igawa. Het opmerkelijke is dat hij in werkelijkheid geen Frans spreekt.

Leuk dat er zoveel katten in deze film te zien zijn. Als kattenliefhebber kan ik dat zeer waarderen.

Er is veel aandacht besteed aan de art-direction. De tekeningen van het meisje worden als korte animaties tussen scenes getoond. Ook zijn de appartementen allemaal totaal verschillend vormgegeven, en toch passen ze bij elkaar.

Een film om vaker te zien.

Mooie, ingetogen en soms wat trage film met een origineel en interessant concept waarin een erg scherpzinnig en welbespraakt meisje van 11 besluit om op haar 12de verjaardag zelfmoord te plegen omdat het leven toch niks voorstelt. De personages zijn zeker wel boeiend, maar de uiteindelijke conclussie van de film is nogal simpel. Het acteerwerk is overtuigend waarbij de mooiste rol is weg gelegd voor Josiane Balasko als de concierge/kluizenaarster die het leven herontdekt.

Fraai Frans filmpje vertelt vanuit het perspectief van een vroegwijs elfjarig meisje. Intieme vertelling over vriendschap en echtheid in menselijke relaties waarbij de eigenaardigheden van de personages zorgen voor de nodige sjeu in het geheel.

Heel mooie film die mij positief heeft verrast!

Het verhaal is anders dan anders en spreekt mij daarom aan. Omdat Paloma een vroegwijs 11-jarig meisje is, zitten er heel erg veel details verwerkt in deze film. Die kleine dingen die er toe doen. Het deed me een beetje denken aan de film: Le fabuleux destin d'Amélie Poulain.

Paloma intrigeert en dat doet Renée de conciërge evengoed. De katalysator van het verhaal is de Japanner Kakuro Ozu. Ik heb me vermaakt met deze film; maar deze filmstijl spreekt mij persoonlijk sowieso al heel erg aan.

Houd je van Franse films, houd je van de wat tragere films, met trage conversaties maar spitsvondige uitspraken. Dan is deze film zeer zeker een aanrader.

Als je op zoek bent naar een film om te schaterlachen kun je deze film beter laten liggen. Dit is de meer subtiele humor, een film waar ook even bij na moet worden gedacht.

4,5 ster!

Mooie film, hoewel niet een arthouse-je die me bij zal blijven. Dat komt doordat je vanaf het begin van de film (en de synopsis) wordt opgezadeld met de intrigerende problemen en leven van het meisje Paloma. Maar ergens na het midden wordt de focus meer gelegd op het personage van de concierge en de Japanse buurman. Helaas weten geen van deze 3 personages de film dan nog overeind te houden en zakt het wat in na het eerste uur. Gevalletje aandacht verslappen.

Een 'klein' gedraaide film heeft vaak mijn prioriteit, maar misschien is deze film iets té klein gehouden met wel héél weinig locaties.

Wél een goede boodschap en vooral de combinatie met wat animatie werkt in deze film wonderbaarlijk goed, terwijl ik het in andere films (the science of sleep of natural born killers bijvoorbeeld) niet om aan te gluren vind.

''Wat vind je het lekkerst aan chocola: het doorbijten of de smaak zelf?''...

Erg inspiratieloos en onzorgvuldig werkje die het moet hebben van een kleine wijsneus die de wereld van een stel volwassen observeert. Paloma vond het geweldig om alles te filmen met haar camera uit de Middeleeuwen en om daarbij alles toe te lichten wat ze allemaal zag. Ik vond het vreselijk irritant dat deze 11-jarige met allerlei formele woorden ging strooien terwijl zij die helemaal niet kon begrepen op haar leeftijd. Ze vertelde ook wat voor gruwelijk leven een goudvis eigenlijk wel niet moest hebben en besloot toen om dit onschuldig beestje maar van kant te maken om hem zo uit z'n lijden te verlossen. Een goudvis weet niet beter... wat doe je toch moeilijk? Een beetje onwerkelijk ook dat deze vis via het riool bij Renée uitkomt, ditmaal zelfst in levende lijve. De relatie tussen de congiërge en de Japanner is nog redelijk interessant(buiten de hopeloze humor op de wc met de muziek van Mozart) maar dit wordt telkens weer verstoord door die kleine snotneus die zich persé moet bemoeien met andermans zaken. We kwamen trouwens nog even bij de stomerij terecht waar de medewerkster duidelijk maakte dat de vlekken in haar gehuurde pak erg moeilijk waren om te verwijderen. Volgens mij was het Mihoen wat ze knoeide op haar jurk en dat moet er makkelijk uitgaan. De tekeningen met inkt (vijf verschillende shots als Paloma aan het tekenen is en dat stoort mij) zijn enkel toegevoegd om wat mooie plaatjes te creeëren maar het heeft totaal geen meerwaarde. De muziek is zeer overdreven en maakt er zo'n dramatisch gedoetje van die ik vanaf het begin al uit wilde spugen maar ik moest het jammergenoeg wel accepteren. Op het einde wordt Renée aangereden, wellicht om de kijker te verassen maar ik vond het erg goedkoop overkomen.
Stomme, kinderachtige poging.

Een film die even op zich liet wachten voordat het me raakte. In het begin zie je alleen Paloma en haar donkere en cynische blik op het leven. Het is een veel te cynische blik voor een meisje van haar leeftijd maar ik denk dat zij hoogbegaafd was en daarin niet begeleid en begrepen waardoor ze in een bepaalde depressie is gekomen. Dat is mijn kijk op het personage van Paloma.

Pas vanaf het moment dat de vriendschap tussen Kakuro en Renee opbloeit begint de film wat meer waarde voor mij te krijgen. Vooral Renee heeft mij vanaf het begin geboeit. De tragiek droop van haar gezicht. Het was heel mooi om te zien hoe Kakuro haar uit haar schuilplaats deed lokken en haar langzaam weer van het leven deed laten genieten. Het einde vond ik dan ook supertragisch. Eindelijk durfde ze het leven weer aan en zichzelf te laten zien aan de buitenwereld en dan word ze uit het leven weggerukt.

Mijn buurman is Japanner. En dat vlak voor mijn dood.

Mooi parallel tussen een welbespraakt wonderkind van 11 en een belezen, zwijgzame conciërge. Minpunt is wel dat het woordenrijk van Paloma te groot was om het realistisch te houden.

Veel inventieve dialogen/monologen, waar mogelijk nog het meeste gewicht in is gelegd. De tekeningen tussendoor, die tot leven kwamen zijn wellicht niet zeer vindingrijk, maar wel erg fris - tussen alle zwaarmoedigheid door.

Ik zet mijn vraagtekens bij de ontiegelijke behulpzaamheid en beschaafdheid van de Japanner, maar ach, ze zullen best op deze wereld rondlopen, eenzaam in hun zeldzaamheid. Grotere vraagtekens zet ik bij de relatie tussen hem en Renée. De vriendschap begrijp ik, vooral door de gedeelde interesses, maar de kans op meer voelt een tikkeltje onwerkelijk aan.

Verder een +je voor de muziek en het feit dat de conciërge - hoe krap haar hok ook is - een groot gedeelte over heeft voor haar honderden boeken.

Al met al een charmant filmpje, zonder veel franjes. 3,5*