Varjoja Paratiisissa (1986)

Dit is weer een echte typische Aki Kaurismaki film. Alle elementen zijn weer aanwezig inclusief de absurde humor en de vage dialogen. Matti en Kati vervullen weer de hoofdrollen, dus wat wil je nog meer. Al zakt de film aan het einde wel wat in.

Een erg typische Kaurismäki inderdaad met een op het oog wat deprimerend verhaal, met mensen die het moeilijk hebben, maar er is altijd hoop en gelukkig mag zijn typische zwarte humor hier ook niet ontbreken.

Deze Shadows in Paradise behoort samen met Ariel en The Match Factory Girl tot de zogenaamde "working class trilogy". Alle drie de films gaan over mensen die hard moeten werken om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. De opbouw is erg minimalistisch. De dialogen zijn spaarzaam, de sfeer en setting is sober en grauw en de personages lijken echt uit het leven gegrepen. Juist vanwege dat laatste punt werken Kaurismäki’s zijn films vaak zo goed, omdat het mensen zijn met wie je je als kijker goed kunt identificeren. Ze hebben talloze slechte eigenschappen, maar weten altijd een bepaalde sympathie uit te stralen.

Het acteerwerk is uitstekend. Het mooie is ook dat de personages in tegenstelling tot de grauwe sfeer, juist erg kleurrijk zijn. Juist dat contrast maakt dit fijne cinema, dat ook nog romantisch is. Twee personen vinden elkaar best leuk, maar hebben allebei hun dromen en idealen en juist dat werpt in feite onnodige obstakels op voor hun relatie. Het hoopvolle en erg mooie einde, maakt het verhaal helemaal af. Tel daarbij op nog de prima zwarte humor en Kaurismäki heeft wederom een film afgeleverd, die mij met een erg prettig gevoel heeft achtergelaten.

Finse cinema op zijn best dit.

4,0*

Pelonpää doet het geweldig als vrijgezel Nikander die een rustig baantje heeft als vrachtwagenchauffeur. Zijn hart gaat wat sneller slaan als hij de mooie Ilona ontmoet. Nu, de vele vibes vertalen zich niet in romantisch gezwets. Het blijft allemaal wat stug. Een glimlachje kan er nimmer af en de conversaties zijn kurkdroog. Geweldig eigenlijk om te volgen.

Het stramien bij Kaurismäki blijft steeds hetzelfde, beetje een andere context, maar de algemene setting blijft dezelfde. Het moet je liggen of je vindt zijn oeuvre maar niets. Bijzondere humor, beetje krankzinnig hoe stroef die onderlinge communicatie vaak verloopt. Elk moment verwacht je een explosie, maar het blijft met wat droge woorden.

Fijn acteerwerk zoals steeds en prima sfeer en setting. Meer van dit zou ik zeggen. Kati Outinen keert vaak terug in Kaurismäki's films. Ze ontgoochelt zelden, niet als jonge, maar ook niet als meer ervaren actrice in het meer recentere oeuvre. Leuk!