Tales from the Darkside: The Movie (1990)

Typisch 80s omnibus horror product.

Filmpjes met een sfeertje dat nooit eng, spannend, goor of eender wat positief horros wil worden. Daarom zijn de komischere en luchtigere stukjes vaak het best, want de ideetjes achter de film zijn vaak best grappig.

Eerste filmpje is veruit het leukst. Wel apart dat ze alle sterren meteen met z'n allen in het eerste filmpje gedumpt hebben. Vooral Buscemi heeft een leuke rol. King's filmpje is echt pover uitgewerkt en slaagt jammer genoeg helemaal nergens in. Het derde filmpje is weer wat leuker, maar de gargoyle is echt vreselijk dom gemaakt. Jammerlijk, want met een beetje leuk creature design zijn zulke filmpjes vaak goed te pruimen.

Vermakelijk is het wel, maar van bedenkelijk niveau ook. Als horror compleet mislukt, als lollige tussendoortjes redelijk.

1.5*

Weinig tot geen horror en weinig tot geen humor, een combi waar zulke filmpjes mee staan of vallen.

Het komt misschien omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik de laatste horror anthologie zag, maar deze vond ik erg goed te pruimen. Of ik was in de juiste stemming; dat kan natuurlijk ook.

De bekende ingrediënten van het in de jaren '70/'80 populaire genre zijn weer aanwezig. Oldschool monsterdesign, cheesy '80ties muziek, een zwart komische sfeer en een relatief sterke casting. Vaak verschillen de verhaaltjes sterk in kwaliteit, maar daar had ik deze keer geen last van. Alleen de traditionele wrap-around story was tenenkrommend slecht, maar een kniesoor die daarover valt.

Het eerste verhaal is gelijk het beste: goede cast (o.a. een nog vrij onbekende Steve Buscemi en een jonge Christian Slater), sterk plot van Arthur Conan Doyle (Sherlock Holmes) en een prima broeierig sfeertje. Echt spannend wordt het nooit, maar vermakelijk is het zeker. Enige deel ook met een redelijke portie gore. 4*

Het tweede deel is gelijk het minste verhaal. Een moordzuchtige evil cat hebben we al zo vaak gezien. Buiten dat zijn de monologen van David Johansen gewoon niet boeiend of grappig. De ontknoping zie je van mijlenver aankomen. Vrij zwak verhaal van Stephen King. 2,5*

Het laatste deel is dan wel weer aardig. Een goede sfeerschepping in een aftandse New Yorkse achterbuurt. Leuk creature design, al zie je er niet zo veel van, en een sterk plot gebaseerd op een Japans Yuki-onna verhaal. 3,5*

Overall 3,5*.

For an agent, being a monster is just credentials

Het weekend begint tegenwoordig te krijgen van horrorfilms te kijken. Tales from the Darkside was een film die al langer op het verlanglijstje stond vanwege de aanwezigheid van Stephen King en George A. Romero (ik had wel het idee dat Romero dit ook geregisseerd had, maar daar vergistte ik me blijkbaar in), maar ook qua cast leek dit wel aan amusante film te kunnen worden. Veel bekende koppen in hun beginjaren in ieder geval en dat vind ik altijd wel leuk.

Vreemd dan ook dat die praktisch allemaal in het eerste segment komen in plaats dat ze wat verspreid worden. Lot 249 kan dan ook rekenen op Christian Slater, Steve Buscemi en Julianne Moore en hoewel het plotje rond een gevonden mummie die op de killertoer gaat nadat hij tot het leven wordt gewekt via een spreuk op papier wel leuk is, is de uitwerking wat minder te noemen. Er zit weinig schwung in, sommige scènes zijn echt te donker (al vraag ik me dat wel af of dat misschien aan de DVD lag aangezien daar ook wel wat schoonheidsfoutjes waren ingeslopen zoals een ondertiteling die links uitgelijnd is) en het is eigenlijk enkel het einde waar Bellingham toch nog blijkt te leven en Andy om de tuin heeft geleid met de spreuk wel leuk.

Tweede verhaal was Cat From Hell, iets met een kat dus, en blijkt een stuk beter te zijn dan zijn voorganger. Nog steeds visueel een donkere bedoening, maar de strijd van een huurmoordenaar tegen een kat werkt wel goed. Een aantal flashbacks halen weliswaar de schwung uit het verhaal, maar de moordzuchtige kat maakt veel goed. In dit segment zit ook de leukste scène uit heel de film, namelijk de kat die zich in de keel wringt en er nadien terug uit komt gekropen. Simpel, voorspelbaar en toch erg effectief. Ook hier een kleine groep van acteurs, maar er is niet al te veel op aan te merken.

Het derde verhaal genaamd Lover's Vow, dat met de Gargoyle dus, trok het meest mijn aandacht vanwege de aanwezigheid van James Remar. Een acteur die vooral in budget films komt opdraven, maar die een (voor mij) legendarische status heeft bereikt met The Warriors. Hij neemt hier de hoofdrol op zich en het lijkt er lange tijd op te gaan lijken dat dit het beste verhaal ging worden. Althans totdat Preston opeens out of the blue besluit om alles op te biechten aan zijn madam en dat zij het monster blijkt te zijn. Een 'twist' die je al van in het begin zag aankomen en die eigenlijk de goede opbouw teniet doet.

Tussen de verschillende verhalen zit nog een wraparound story rond een heks (Blondie!) die een jongetje wil gaan opeten, maar ook dat wordt uiteindelijk genekt door zijn einde. Iets wat dus voor heel de film van toepassing is. Zonde, want voor de rest is dit wel iets met wat potentie. Het komt er echter niet over de gehele lijn uit.

Nipte 3*

Een drieluik in de traditie van Creepshow waarbij vooral het laatste verhaal erg vermakelijk is.
De effecten zijn van prima kwaliteit. Deborah Harry ( Blondie ) speelt Betty, een heks die de jongen gevangen houdt om uiteindelijk als hoofdschotel aan te bieden. Om tijd te winnen vertelt de knaap de drie verhaaltjes. Verwijzing naar Hans en Grietje ligt er dik op. Vermakelijk. 6/10

En verder met de volgende King jaren '90 horror. En hoewel zijn naam wel groots gepresenteerd wordt is de toevoeging met één verhaal niet erg groot. De naam King verkoopt kennelijk. Kwaliteit hoeft het niet perse te betekenen, dat wisten we inmiddels, en wordt ook met deze film bevestigd die aardige momenten heeft maar verder niet bijzonder is.

De film bestaat uit vier delen met drie verhalen in die zin en allemaal hebben ze hun eigen humor en spanning. De eerste vind ik toch vooral kolderiek, in de tweede zullen vele mensen die bij mij over de vloer komen mijn kat denken te herkennen, en de derde is zowel het meest voorspelbaar als bizar. Opvallend is de cast met veel namen waarschijnlijk nog aan het begin van de loopbaan met Slater, Moore, Buscemi, Rae Dawn Chong die erg prettig is voor het oog, een bijzondere cameo van Debbie Harry en oudgediende William Hickey.

Verder is er niet zoveel te zeggen wat mij betreft over Tales Of The Dark Side behalve dat de verhalen niet zozeer eng zijn als wel smerig en morbide. Hoewel ik anders nog wel eens te porren ben voor een beetje foute King verfilming kon dit me eigenlijk weinig boeien en was het me allemaal net te veel onder de maat. Aardig voor een keer maar zeker niet meer.

In de raamvertelling zien we heks Debby Harry die op het punt staat een vetgemeste jongen te prepareren voor het diner. De jongen probeert dat moment uit te stellen en leest haar drie verhalen voor. Drie appetijtelijke verhalen die prettig gestileerd door regisseur John Harrison werden verfilmd. Leuke verhaaltjes die gedurende anderhalf uur een prima afleiding zijn voor de dagelijkse beslommeringen van de kijker.

Leuke verhaaltjes met zwarte humor en een morbide touch. Het eerste segment gaat over een mummie, is niet heel origineel maar heeft wel een fijne duistere sfeer. Met Cristian Slater en Steve Buscemi. In de tweede episode wordt een huurmoordenaar gecontracteerd met als opdracht een schijnbare killerkat te doden. Een origineel idee dat niet helemaal bevredigend wordt uitgespeeld. De locatie in de vorm van een oud herenhuis met vele kamers, trappen en spaarzame verlichting zorgt voor een onbehaaglijke sfeer. Het laatste filmpje is een liefdesgeschiedenis. Een bijzonder sfeervol begin maar in zijn geheel minder sfeervol dan de rest van de film. Als idee en in de uitvoering echter een plezierige beleving. Bovendien speelt Rae Dawn Chong mee. Voor mij een pluspunt.

Tales from the Darkness is een vermakelijke film die vooral sfeervol is en leuke zwarthumoristische momenten kent. Stilistisch mooi. Inhoudelijk blijft het aan de banale kant. De verhalen bezitten meer potentie dan het uiteindelijke resultaat laat zien. De handeling blijft aan de oppervlakte hangen. Er viel meer te halen. Dat zal voornamelijk te wijten zijn aan de korte speelduur van elk segment. Heel logisch en volgens verwachting maar jammer is het wel.

Uitstekende drieluik! Huisvrouw Betty (Blondie zangeres Debbie Harry) treft voorbereidingen om het jongetje Timmy op te peuzelen. Hij stelt zijn noodlot uit door een drietal griezelverhalen voor te lezen;

Het eerste segment 'Lot 249', is een bewerking van een verhaal van Sir Arthur Conan Doyle herwerkt door Michael McDowell (Beetlejuice) Rijkelui-corpsbal Lee (Robert Sedgwick) en zijn vriendinnetje Julianne Moore (ver)pesten de kans op een beurs voor Steve Buscemi. Susan's broer Christian Slater (Andy) is bevriend met Bellingham maar dan op een dag weet deze een sarcofaag met een mummie en een perkamentrol te bemachtigen op een veiling (de titel) Kende dit verhaal al van A Ghost Story for Christmas uit 2023 maar deze Amerikaanse versie was even goed genieten.

Het tweede segment betreft "Cat from Hell" een bewerking van een verhaal van Stephen King door George A. Romero. De oude maar rijke rolstoel gebonden Drogan (William Hickey) schakelt huurmoordenaar Halston (David Johansen) in voor een bizarre opdracht: dood de zwarte kat die rondloopt in zijn huis. Wie er wint is duidelijk maar het is Romero dus WOW...die finale is van topkwaliteit.

Het derde en laatste segment "Lover's Vow" is eigen werk van Michael McDowell De moeizame ​​kunstenaar Preston (James Remar) is getuige van een moord gepleegd door een monster/waterspuwer. Het monster wil Prestons leven sparen, op voorwaarde dat hij zweert nooit te spreken over wat hij heeft gezien en gehoord, of het uiterlijk van het wezen aan iemand te beschrijven. De film verplaatst zich naar tien jaar later waar de mooie Rae Dawn Chong weer zien en volgt de plotwending die te goed om te verklappen is.

De afsluiter eindig net als het sprookje. En is ook eigenlijk het zwakste verhaaltje maar de drie andere verhalen hadden precies de juiste lengte; je hebt ook nooit het gevoel dat er gehaast wordt en het verveelt geen moment. Er wordt uitstekend geacteerd, het camerawerk was goed, en er zijn fantastische , praktische effecten. Dit was anderhalf uur kijkplezier en voor genre-liefhebbers een must. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a compilation movie)