Politist, Adjectiv (2009)

Ge-wel-dig!

Van de vorige film van Porumbuiu was ik al erg gecharmeerd en deze is zowaar nog een aardig stuk beter. Niet eens zo heel veel anders dan zijn vorige, dat was, zo lijkt het, een heel duidelijk visitekaartje. Dus we zien weer een duidelijk beeld van Roemenie, er is weer een hilarische gesprekssetting, er zijn weer trage shots.

Politist Adj.heeft een geweldig uitgangspunt en is een filosofische en maatschappijkritische film, maar boven alles een hilarische komedie. Zowel in taal als in plagerig lange shots die duidelijk maken hoe ontzettend zinloos het werk is dat Cristi staat te doen of met je publiek spelen door drie keer hetzelfde nummer te laten horen om vervolgens een schitterende dialoog over de betekenis van dat nummer nog hilarischer te maken.

Ik ben vaak een beetje huiverig voor komische films en ga ze misschen zelfs iets te vaak uit de weg, maar met deze man deel ik echt zowat één op één mijn gevoel voor humor.

4.5*

Na East of Bucharest weer een uitstekende film van Porumboiu. Voorlopig (met nog één dag te gaan) mijn favoriet van het IFFR'10.

Hoofdrolspeler Dragos Bucur levert een zeer knappe prestatie. De film bevat namelijk een groot aantal scenes waarin we hem alleen maar zien wachten. Wachten tot er weer iemand het huis dat hij in de gaten moet houden in- of uit loopt, wachten tot hij het kantoor van z'n baas binnen mag, etc. Dat deze scenes toch boeiend blijven is vooral aan zijn acteerwerk te danken.

De film heeft een erg realistische stijl gecombineerd met heerlijke droge humor, met de uitgebreide discussie over de tekst van een Roemeens volksliedje (niveau Willeke Alberti) als komisch hoogtepunt.


In de laatste scene krijgt de film extra betekenis, als Cristi door z'n baas gedwongen wordt een aantal woorden uit het woordenboek voor te lezen (inclusief de betekenis). Het laatste woord is "politiestaat"...


Porumboiu lijkt een blijvertje.

Inderdaad wederom een indrukwekkende film van Roemeense makelij. Vaak is het stuk beter om de beelden te laten spreken en een situatie zich te laten ontvouwen om zo een beeld van de toestand van een land/regio te vangen. Zoals Olaf K. al aanduidde, lijkt de hoofdpersoon vast te zitten tussen twee situaties. De huidige situatie bevalt hem niet, maar iets eraan doen lukt hem niet. Hij functioneert zelfs goed binnen het huidige systeem. Om van zijn collega's de juiste informatie te krijgen, is namelijk een hoop werk, maar hij krijgt (in tegenstelling tot zijn collega) wel voor elkaar.

Anderzijds is het zijn huwelijk. Hij is pas getrouwd, maar de passie die daarbij zou moeten horen is niet direct terug te vinden. Aan de andere kant wordt het ook duidelijk dat de twee elkaar nog best zien zitten. Wellicht zit ook hier zijn geweten in de weg. Alles mondt uit in een fantastische scène waarbij een woordenboek door de baas wordt gebruikt om zijn ongelijk aan te tonen . En geef hem eens ongelijk, want in een land waar nog erg op de woorden wordt gelet, is dit misschien zelfs het veiligste om daar op te vertrouwen.

Goede film inderdaad, mooie schets van de hoofdpersoon en het gebied waarin hij leeft.

Politieagent is al dagenlang in touw met een onderzoek naar een jongen die ervan verdacht wordt marihuana te roken.
Verklikkers, urenlang posten en driftig collega's inzetten....'t is bepaald niet "The French Connection" hier.
Ook met het benoemen van de film als komedie een beetje oppassen, erg veel te lachen is er niet, het is meer komedie als in een wrang soort doelloosheid en leegheid.
Het hoogtepunt van de film zit in het voorlezen van begrippen uit het woordenboek, een meesterlijke scene overigens.
Zeer geslaagde Roemeense film, maar bepaald geen lichtgewicht arthouse-spul.

Politist, adjectiv laat het oostblok zien hoe je dat verwacht: groezelig, grauw en droevenis stemmend. Een eigengereide politie-agent wordt gevolgd in het in kaart brengen van wat hashhandel in de marge ergens in Roemenië. Het gebeurt erg lethargisch allemaal, wat voor enige humor zorgt, maar ook voor ellenlange scenes. Ik trok het wel, maar kan me voorstellen dat dit niet bij iedereen aanslaat.

Oei, ik heb hem na een uur onderbroken, wat bij deze lengte toch eigenlijk nooit nodig is. Maar wat heeft Porumboiu in Politist, Adjectiv veel frames nodig om heel weinig te vertellen. Het tweede uur trekt in dit opzicht wel wat bij gelukkig. De wachtscenes zijn beter te verdragen als er een menselijke dynamiek meespeelt op de achtergrond, zoals het wachten op de politie commandant. Ook komen er iets meer dialogen, hoewel ik nooit heel enthousiast kan worden van de bekende filmgesprekken "over niks", of het nu voetmassages betreft, smurfen of de nieuwe Roemeense spelling. Aan het einde wordt Porumboiu wel erg expliciet als hij het lemma over 'politie' niet alleen laat voorlezen maar ook pontificaal in beeld neemt, met de suggestie dat Roemenië een politiestaat is. Hoewel elke film die de belachelijke oorlog tegen drugs aan de kaak stelt op mijn onverdeelde sympathie kan rekenen, dissoneert deze onomwonden stellingname een beetje met de rest. Wat mij betreft 1* voor het eerste uur en 3* voor de rest.