Kinatay (2009)

Volgens mij is het helemaal niet criminologie, maar meer een soort van politieopleiding of forensisch onderzoek. Is ook niet echt belangrijk verder in de film.

Hier had meer ingezeten. Zat een fijne geluidsband onder de film gemonteerd, wat behoorlijk sfeerverhogend werkte. Dit in combinatie met het ruwe camerawerk zorgde voor momenten die aan Grandrieux deden denken, alleen veel minder experimenteel. Eerste pakweg 25 minuten waren nogal saai, waar Peping geïntroduceerd wordt. Daarna valt de nacht en krijgen we een lekkere, maar korte, clubscène (waar ik nogal gevoelig voor ben) en begint het 'project'. Veel tijd wordt doorgebracht in het busje, wat af en toe mooie beelden oplevert, maar had liever iets langere shots gezien en toch ook wat minder rommelig. Eenmaal aangekomen op bestemming wordt het echt interessant en zien we hoe de mannen koel en onverschillig de prostituee verkrachten en in stukken snijden. Peping heeft het al de hele tijd zichtbaar moeilijk en probeerde bij het halen van wat versnaperingen weg te komen, tevergeefs. Hij wilde haar ook eigenlijk helpen, maar ondernam uiteindelijk niks. Als de klus geklaard is en de zon is opgekomen, wordt er gegeten. Hierbij moest ik sterk denken aan het einde van Distance van Koreeda, al vond ik die scène daar een stuk magischer.

3* met kans op een halve ster erbij.

Het duivelse dilemma.

Deze Filipijnse misdaadfilm kent een nogal realistisch karakter. In eerste instantie zal een ieder die de synopsis of, beter nog, het genre niet kent mogelijk twijfelen of het hier een documentaire betreft. Zo zal menig passant ook hebben gedacht, want af en toe wordt recht in de camera gegluurd. En zo wordt je als kijker subtiel mee naar binnen gezogen. Opzettelijk of niet.

Het moment waarop je je afvraagt of deze wijze van 'natuurlijk' filmen nog enig ander doel tracht te bereiken, kent het verhaal een ommezwaai. Doordat ook tijdens deze serieuze sfeerverandering het docu-achtige karakter bewaard blijft, waant de kijker zich inmiddels een voyeur. Vooral ook omdat men vanaf dat moment volledig wordt meegenomen door de hoofdrolspeler.

Coco Martin weet met zijn spel, geholpen door de goede regie, de kijker te vertegenwoordigen tijdens het duivelse dilemma waarmee hij worstelt. De menselijkheid wordt daarbij niet uit het oog verloren hetgeen niet een Hollywoodiaans resultaat heeft, maar juist des te rauwer op het dak valt. Om zich ook nog even onder de hersenpan te nestelen..

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Redelijke film waarin een jongen die net getrouwd is een klusje aan neemt om snel wat bij te verdienen. Na de bruiloft maakt de film een behoorlijke draai en wordt een stuk donkerder en grimmiger van toon. Het geheel oogt ook realistisch door gebruik van echte locaties. Echter zitten er lange stukken in waarin we alleen het hoofdpersonage zien twijfelen waarmee hij bezig is. En dit maakt de film soms erg langdradig.

Een redelijk Misdaad/Thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Laatste slot is wel een horror...

Prima kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Van onschuldig alledaags leven in Manilla tot een ijzingwekkende helletocht door de krochten van de Filipijnse samenleving. Wie zoekt naar zaken als een mooi rond plotje of uitgebreide duiding van hetgeen zich afspeelt, is hier aan het verkeerde adres. Het is er slechts in minieme mate. Mendoza doet het veelal met een droge registratie van gebeurtenissen.

Zeker de opening bij daglicht is grotendeels verstoken van filmische opsmuk en behelst niet veel meer dan die van normale, dagelijkse beslommeringen. Niet echt sprankelende cinema, maar als contrast met wat volgt, werkt het wel. Bovendien geeft het een dusdanig realistisch, menselijk karakter aan de film, dat het verdere verloop heel wat aan impact wint.

Wanneer de zon ondergaat, het nachtleven aan het werk wordt gezet en Peping zich stilaan realiseert in wat voor precaire situatie hij zich bevindt, wordt de film ook meteen stemmiger via onder meer een tergende autorit. Er lijkt geen einde aan te komen. De muzikale omlijsting voorziet de ontsteltenis en twijfel op Pepings gezicht van nog eens wat extra cachet.

Ondanks dat niet al te hoge tempo blijft het z'n focus behouden, het wordt hard en gruwelijk, maar blijft tegelijkertijd beheerst met een achteloosheid die qua beleving niet zoveel verschilt van hoe de film opende. Zo zijn er nog wel wat al dan niet subtiele elementen te vinden die het thema benadrukken, maar los daarvan is het al een erg krachtige, meeslepende film.

Handcamerabeelden van het armoedige Manilla en anderzijds tevreden gezichten bij het bescheiden huwelijk zijn m.i. een goede aanvang van deze film.

Daarna volgt er de lange autorit, te donker naar mijn gevoelen, maar toch net voldoende om de groeiende verbazing bij het hoofdpersonage vast te leggen. Het is de aanloop naar wat ik toch als gruwel aanzie.

"Kinatay" is een merkwaardige film die het misdadig karakter van een broeierige stad behandelt vanuit het standpunt van een goedmenende jonge man, niet opgewassen tegen het akelige van zijn belevenis.

Op de valreep dit jaar mijn eerste Filipino film gezien. Hoewel ik niet onverdeeld enthousiast ben vond ik het wel een boeiende, nachtmerrieachtige roadtrip. Een groot gedeelte speelt zich af in het busje, en dat deel vond ik eigenlijk wel het beste, omdat je eigenlijk in de schoenen van Peping staat: je hebt nog geen idee wat er gaat gebeuren maar dat het behoorlijk fout afloopt leidt al geen twijfel meer. De twijfel en besluiteloosheid van Peping worden treffend verbeeld, een besluiteloosheid die hem ook tegen het eind nog in zijn greep heeft als hij niet weet of hij nou weer die taxi in moet stappen of toch maar moet blijven wachten. Opeens is geen enkele beslissing nog eenvoudig. Het grimmige deel in het huis is nog altijd wel vrij sterk maar de spanning is dan al weg om plaats te maken voor ziekelijk geweld: door niets te doen heeft de protagonist toch zijn keus gemaakt.

Het contrast met het begin is groot, daarin viel vooral de vrolijke chaos van Manilla op, die me eerder Latijns-Amerikaans dan Aziatisch leek, met die vrolijk gekleurde bussen, Jezus-leuzen en koloniale gebouwen. Af en toe ook wat Spaanse woorden, enigszins verbasterd, maar het viel nauwelijks te volgen. Ik dacht eigenlijk dat de Filipijnen Spaans-sprekend waren maar dat zal wellicht alleen in officiële documenten e.d zo zijn.