Love Streams (1984)

Weer eentje voor in het rijtje 'legendarische meesterwerken genegeerd op Moviemeter'! Alhoewel ik het misschien geen meesterwerk wil noemen, ik moet toegeven dat hij in het begin toch nogal gedateerd en ouwbollig overkwam. Maar naarmate de film vordert verandert hij in een zwart-cynische bespiegeling over het fenomeen 'liefde' en wordt de film steeds donkerder met als hoogtepunt het einde tijdens een onweer (en moest ik het doen met het geluid en wat vreemde vlekken op een zwart scherm, de videoband was al even gedateerd als de film soms ) Een knap verhaal, interessante personages, karikaturaal weliswaar maar toch geloofwaardig geacteerd, kortom: een meer dan geslaagde film, goed voor 4 sterren.

Op A Woman Under the Influence is dit wat mij betreft de beste Cassavetes-film. Groot aandeel in dit oordeel is het feit dat Gena en John samen de hoofdrollen verdelen. Ze spelen samen broer en zus (in het echte leven zijn ze getrouwd) en dat doen ze fantastisch. De chemie tussen deze mensen is zo enorm, makkelijk te verklaren door het huwelijk, en het is elke keer weer een voorrecht om John en Gena in de bioscoop te mogen aanschouwen.

Alleen in Opening Night waren ze ook samen in hoofdrollen te zien en ik had graag nog een film gezien waarin ze samen spelen. Leuk verhaal met diverse vrij komische scenes (de scene waarin Gena de halve kinderboerderij opkoopt en bij John thuis dropt was erg leuk!)

You talked to him or you dreamt this?

Een erg lekkere Cassavetes, die prima past in het rijtje van zijn vorige films. Cassavetes neemt zelf de mannelijke hoofdrol voor zijn rekening en laat de vrouwelijke hoofdrol, zoals bijna altijd over aan Gena Rowlands. Ze spelen hier de rol van broer en zus. Beiden hebben problemen met hun kinderen. Cassavetes weet niet zo goed wat aan te vangen met zijn zoon, terwijl Rowlands haar dochter juist veel vaker zou willen zien. In het eerste gedeelte zien we afwisselend hoe hun individuele levens zijn ingevuld. Cassavetes doet hier vooral aan sfeerschepping, terwijl verhaaltechnisch en qua ontwikkeling van personages het allemaal nog niet zo heel snel gaat.

Op het moment dat Rowlands bij Cassavetes voor de deur staat, komt de film qua karakterontwikkeling in een stroomversnelling en vanaf dat moment wordt het allemaal ook ontzettend boeiend. Beiden lijken elkaar voor lange tijd niet gezien te hebben, maar lijken wel erg van elkaar te houden. Het mooie aan Cassavetes en Rowlands is dat ze een ontzettend sterke chemie met elkaar hebben, wat mooie en sterke scenes oplevert. Zoals altijd is het acteerwerk lekker losjes en realistisch, en daardoor leef je ook vrij gemakkelijk met de personages mee. Ondanks dat Cassavetes hier soms vrij sloom en lamlendig overkomt, weet hij toch een bepaalde soort van sympathie over te brengen. De dialogen zijn scherp en lekker naturel.

Wat ik ook wel leuk vond, is dat Cassavetes er nog een leuke surrealistische scene uitgooit. Erg mooi en passend, zoals ook het laatste kwartier metde onweer uiterst fraai vormgegeven is. Love Streams past prima in het rijtje van zijn andere films en is qua niveau nauwelijks minder. Het is een sfeervol verhaal over een broer en een zus, die troost bij elkaar weten te vinden en uiteindelijk beseffen dat ze ook weer verder moeten met leven, geregisseerd op een manier zoals alleen Cassavetes dat kan. Losjes, natuurlijk en sterk met echte personages, wat deze Love Streams uiteindelijk tot een sterke film maakt.

4,0*

Nare, deprimerende film waarnaar ik met gemengde gevoelens heb zitten kijken. Enerzijds moet ik erkennen dat de film knap in elkaar zit en dat het acteren van Rowlands en Cassavetes dik in orde is . Anderzijds heb ik mij vreselijk gestoord aan het verhaal, aan het egocentrische gedrag van de protagonisten. Gesublimeerde degeneratie, die misschien in kringen rond figuren als Donald Trump wel voorkomt, maar die mij enorm tegenstaat. Per saldo vind ik dit daarom een zeer onaangename film.

Dat was m dan, de laatste van Cassavetes, ook de laatste die ik zag- ik wilde niet eindigen met Big Trouble. Wederom een fascinerende film, met Gena Rowlands als labiele vrouw in scheiding en Cassavetes zelf als haar eeuwig onvolwassen broer. Er zitten elementen in van eerder werk, van Killing of a Chinese Bookie tot Gloria en natuurlijk A Woman under the Influence, maar Cassavetes staat zeker niet op de automatische piloot. Een leuke toevoeging zijn de drie droomscenes, iemand noemde al Lynch, daar deed die laatste droom me ook aan denken. Een geweldige scène trouwens, een soort mini-opera. Ook de hond die opeens een mensengedaante heeft is behoorlijk Lynchiaans. Soundtrack is ook zeer OK.

Het stemt een beetje weemoedig, het oeuvre gezien te hebben, dat is bij Cassavetes ook wel iets makkelijker dan bij bv Hitchcock, maar zijn films nodigen allemaal wel uit tot een herziening. Gloria was de eerste die ik zag, en die beviel destijds matig- misschien moet ik die snel maar eens opzetten.

John Cassavetes is een regisseur die ik erg weet te waarderen. Zijn films hebben altijd iets rauws en zijn emotioneel geladen wat altijd een bijzondere kijkervaring oplevert.

Ook deze Love Streams kon me aanvankelijk erg boeien dankzij de personages en het acteerwerk van Cassavetes en Rowlands. De nachtclubscènes waar Cassavetes op zoek gaat naar vrouwen, zijn zoon die plotseling voor zijn deur staat, de emotionele rollercoaster waarin Rowlands terecht komt door haar scheiding en haar dochter die voor haar vader kiest,… het was allemaal erg boeiend, maar toch voelde ik het net wat minder dan in zijn andere films. Het hele gedoe met het kopen van een halve dierentuin van Rowlands om haar broer iets te geven waaraan hij zijn liefde kan geven, vond ik allemaal wat te veel en overdreven.

Ik heb nog een aantal films te gaan uit het oeuvre van Cassavetes, maar voorlopig is dit de film die bij mij het minste kon losmaken.

3*

Echt fantastisch. Ik was al een Cassavetes-fan, maar dit slaat echt alles. Dit is vermoedelijk het allermooiste dat hij ooit maakte. Hoe Cassavetes scenes uit laat spelen is onovertroffen. De film zit vol met eigenzinnige keuzes. Malick noemt er al een in zijn bericht uit 2018. Een andere is het moment dat het zoontje wordt gebracht en Robert met zijn ex kibbelt de camera juist het lijdende kind in close up neemt. Met en weergaloos einde waarin Cassavetes zich niet inhoudt en de chaos die zijn protagonisten van het leven maken ook laat zien in alle dieren. De buitenissige droomsequenties die uniek aanvoelen in zo'n realistische film. De ruimte voor humor (altijd met een trieste ondertoon) en vooral de menselijkheid van het geheel. Hoe de gevoelsmatige waarheid hier altijd boven scriptregels gaat.

En daarbij Krijg je ook nog Cassavetes als acteur (daar is hij ook zo ontzettend goed in). Om nog maar te zwijgen over Gena Rowlands.