Kûki Ningyô (2009)

Volgens bioscoop agenda 116 min.

Hoewel deze film op sommige momenten toch wel wat langdradig werd heb ik er echt van genoten. De hoofdrolspeelster speelt overtuigend en wist me echt te ontroeren. Prima film!

wel grappig dat bae du-na in een japanse film meedoet..ben benieuwd,

Net uit de bios...

Onverwacht mooie en poetische film.

Echt en aanrader voor mensen die de rust hebben om beelden en muziek over zich heen te laten komen.

Lijkt me een mooie film. Zag net de trailer en dat zag er veelbelovend uit.

De makers hebben er maar liefst 9 jaar over gedaan.

Over leegheid gesproken

Het perspectief vanuit een pop die voornamelijk met grote ogen 'leeg' om haar heen kijkt en vaak zegt: 'Ik ben een pop. Ik hoor eigenlijk niets te voelen. Maar ik heb een hart gekregen.' Ja, oké?.. En dan?

Toch nog: 2*

voor het originele idee

Beetje vage kritiek. Wat is je punt?

Welk deel begrijp je niet?

Erg mooi gestyleerd filmpje met een passende soundtrack. Vertellend sprak vooral de kinderlijke manier van ontdekken me aan. Mooi ingetogen verteld, erg Japans natuurlijk.

Het eerste uur is vooral erg leuk kabbelend, zo nu en dan best grappig en wat aandoenlijk. Later wordt het zelfs best treurig en pijnlijk, zonder dat het erg schreeuwerig overkomt.

3.5*

Kore'Eda Hirokazu. Wat zal ik daar nog eens over schrijven. Of liever over zijn films. Keek vooraf niet reikhalzend uit naar zijn nieuwste, want nog een meesterwerk leek me toch niet mogelijk. Niet met dit onderwerp en niet als ik zou afgaan op reacties. Het stroeve begin leek dat ook te bevestigen. Veel sentimentele narratie en vooral veel vervelende muziek die een en ander versterkte. Kore'Eda leek werkelijk de weg even kwijt.

Maar o-la-la wat draaide de film halverwege een goede kant op. Ineens waren daar weer het juiste tempo, de juiste toon en met name de niet uitgesproken, hogere waarden die zijn werk zo kenmerken. De scènes van Bae met ARATA zijn van uitzonderlijke schoonheid. De film krijgt vanaf dat moment ook een best wel droefgeestige teneur. Die nog zelden wordt opgefleurd. Toch behoudt ieder karakter en dus ook de regisseur zijn waardigheid en worden de punten die worden aangesneden rijkelijk gescoord.

Vergelijkingen over leeg staren en de leegheid van de opblaaspop en dergelijke doen de film werkelijk te kort. Alles wat leeft moet doodgaan omdat het anders te vol wordt (en dus niet alles dat leef moet doodgaan omdat je anders het leven niet op waarde kunt schatten). Een vernieuwende kijk op zaken. Wonderwel beheerst en (droef)geestig uitgewerkt. Geen nieuw meesterwerk (op Hana na zelfs zijn zwakste film), maar -schreef ik dat ook al niet vaker- zelfs een mindere Kore'Eda is nog steeds een hele goede film.

Dat vind ik nu eerlijk gezegd het grote sterktepunt van de film; ik heb enorm genoten van de soundtrack, zette perfect de droefgeestige, dromerige sfeer neer (tikkeltje sentimenteel, maar dat heb ik wel graag ).

Ik moet me nog inwerken in het oeuvre van Kore-Eda, maar in vergelijking met Still Walking en Nobody Knows is dit duidelijk wel de minste. Maar zoals Mochizuki Rokuro zegt, heb ook ik wel het idee dat zelfs een mindere Kore-Eda nog steeds een pak mooie momenten oplevert.
Het hele verhaal vond ik jammer genoeg niet zo fantastisch uitgewerkt, de film moest het hebben van "momenten" in plaats van dat je de hele film meeleeft en meegedreven wordt met de stroom. Een échte houvast kon ik helaas nergens terugvinden, en dat maakte Air Doll als geheel iets minder aangrijpend dan de andere films die ik van deze briljante regisseur gezien heb. Ook stoorde ik me toch wel aan de slechte sfx van de zaadjes van de paardenbloem die op het einde van de film door de wind werden meegevoerd; in slow-motion en met echte zaadjes had het misschien een mooier effect opgeleverd. Ondanks het sprookjesachtige karakter van de film vond ik dit té onrealistisch om aangrijpend te zijn. En wat had het mooi geweest indien ze op het einde de paardenbloem voor haar had 'leeggeblazen' door de pleister van haar arm te halen en zo voor luchtverplaatsing te zorgen, in plaats van de gedroomde "laatste zucht".

Air Doll is mooi gefilmd, heeft een heerlijke soundtrack en bevat genoeg poëtische momenten. Ik heb me er dus zeker niet aan mispakt. Maar een iets mooier verteld verhaal of althans een strakker omlijnd geheel had de film zeker geen kwaad gedaan.


3,5*

Tja, ik ga niet mee met het geprijs. Ik vond de film niet veel bijzonders, hoewel het geheel wel lekker wegkijkt. Bae is het enige hoogtepunt, wat mij betreft. En existentiële verhaaltjes over poppen die tot leven komen en vragen over het leven stellen kenden we toch al van o.a. A.I., Blade Runner en Bicentennial Man? En Data in Star Trek. Niet bijster origineel.

Origineel niet, maar ook daar werkte het bijna altijd uitstekend (inderdaad beter dan hier). Toch vind ik je wat te kort door de bocht, want die filosofie is wat mij betreft niet het enige punt dat de film maakt én de uitwerking is toch sterk afwijkend (Japans namelijk - het zal je niet ontgaan zijn ).

Nu ja, ik vond het dan ook geen vreselijk vehikel en beoordeel de film ook niet als zwaar onvoldoende. Ik had er alleen meer van verwacht.

eerder naargeestig dan droefgeestig wat mij betreft en hoewel het lekker wegkijkt past het gekunstelde amelie-achtige sausje daar ook niet zo bij

Vraag me af of die lange versie niet gewoon een festival vertoning was. Zie overal de versie van 116 rondslingeren.

Lijkt me dat dat inderdaad gewoon de Cannes versie is. Hopelijk ooit nog eens ergens als extra op een DVD ofzo.

Heerlijk filmpje.

Eindelijk gaat Koreeda weer eens wat de meer magische kant op. After Life blijft van al zijn voorgaande werk mijn favoriete film en hoewel de rest van z'n werk erg veel kwaliteit bezit mist het vaak wat de speelsheid van deze films of de kracht van een echt pakkend drama.

Visueel geweldig. Echt heerlijk geschoten, prachtig vormgegeven. Soundtrack werkt daar aan mee maar is niet zo subtiel, dus als het werk van WEG hier niet zo bevalt kan het inderdaad best wat irritant worden. Zelf absoluut geen probleem mee gehad.

Verder is de boodschap wat overduidelijk, maar is het het luchtige sfeertje dat het drama op z'n plaats zet en de film zo heerlijk genietbaar maakt.

Eindelijk maakt Koreeda z'n belofte van After Life waar. Hij mag meer van dit soort films maken, behoort absoluut tot z'n beste werk.

4.5* en een uitgebreide review

Erg lief en magisch portretje over de leegheid van het bestaan, heerlijk zweverig mede dankzei de soundtrack.

Ja, dit type cinema bevalt me wel.

Ik ben het helemaal met je eens!

Zelfs een opblaaspop heeft liefde nodig.

Ik zie helaas te weinig moderne Japanse films, maar na films als bijvoorbeeld Tony Takitani en The Mourning Forest wil ik zeker wel wat meer zien. Van Koreeda zag ik eerder Nobody Knows en die vond ik erg goed. Benieuwd of hij me opnieuw kon verrassen.

Dit was helaas een tegenvaller. Ik vond de boodschap in deze film te nadrukkelijk aanwezig en het verhaal was magertjes. Het gaat natuurlijk ook meer om de sfeer en die vond ik wel goed. Het eerste uur kon ik genieten van de rust en vormgeving, het tweede uur echter was moeilijker doorheen te komen. De hele sfeer sloeg om en het poëtische en zweverige kwam me een beetje de strot uit. De speelduur was daarbij ook veel te lang.

2*

Aangezien ik geen recensie met als inhoud 'gaaaaap' mocht plaatsen zal ik het anders zeggen. Ik vond het een erg saaie film, langdradig en met bijzonder veel onwaarschijnlijkheden. Onder anderen qua tijd, meen ik me te herinneren. Ontmoetingen die praktisch gezien niet mogelijk zouden zijn.

Zo wel goed dan, moderator?

Koreeda is een regisseur die ik intussen zeer kan waarderen. De films die ik van hem heb gezien heb ik allemaal hoog beoordeeld.

Zijn films zijn zo mooi en vol emotie.

Ook al gaat het nu om de gevoelens van een opblaaspop, het is zo overtuigend gemaakt dat je 1: De pop ook echt als een pop ziet, en er niet eens bij nadenkt dat het voorwerp gewoon door een actrice wordt gespeeld (wel erg goed, overigens) en 2: Je daadwerkelijk geëmotioneerd kan raken door wat zo'n opblaaspop, slechts gemaakt voor seksuele lusten, allemaal meemaakt, en voelt!

Knap hoe een film zo wordt gemaakt dat het net lijkt of het heel normaal is dat een opblaaspop tot leven komt.

Koreeda kan volgens mij zelfs een serieuze film maken over een rubberen eendje dat verstoten wordt door een kleuter.

Hij is bìjna zoiets aan het doen, want hij schijnt nu een jeugdfilm aan het maken te zijn.

Gisteren op DVD gevonden bij de FRS! Lumiere heeft m uitgebracht!

En meteen ook maar bekeken. Ik moet zeggen dat ik sinds het begin al gefascineerd was toen ik hoorde waar deze film zo'n beetje over ging. Jammer genoeg heb ik hem toen gemist op het IFFR. Na lang wachten heb ik hem nu eindelijk in bezit. En hoewel er absoluut genoten kon worden heeft het toch niet aan mijn hoge verwachtingen voldaan.

Laat ik voorop stellen dat ik het absoluut een heel aardige film vond. Visueel heel erg mooi. Vooral het kleurenpallet geeft de film iets magisch. Ook de locaties, de slaapwijkjes van Tokio, waar ik zelf ook al menig voetstap heb gezet, geven de film het juiste tempo, of een soort kalmte. Dit alles wordt begeleid door een zeer goede soundtrack die het midden houdt ergens tussen lieflijk en droevig. Vervolgens moet ik de beeldschone Du-na Bae complimenteren voor haar goede vertolking van sekspop Nozomi. De onbeholpen manier waarmee ze rondhuppelt. De naieve manier waarop ze gesprekken aangaat met vreemden. Vooral qua gezichtsmimiek doet ze het erg overtuigend.

Toch was deze film een kleine teleurstelling voor me. Het plot is natuurlijk een prima uitgangspunt voor een goede film, maar het verhaalverloop vind ik niet altijd even geslaagd en soms wel erg simplistisch. Zo vind ik de levenslessen die ze leert soms wel erg gemakkelijk plaatsvinden. De filosofische verhandelingen zijn soms mooi, maar soms gewoon vervelend en voorspelbaar. Enkele scenes zijn ook gewoon vervelend en vergezocht die seksscene met haar baas van de videotheek bijvoorbeeld. Hoewel veel scenes niet slecht zijn, krijg ik een sterk gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Ook de slotscene vond ik zwakjes. Het lag er veel te dik boven op en vooral de paardenbloem blaadjes vond ik ietwat te sentimenteel. Ik denk dat het grootste probleem is dat Nozomi teveel relaties begint met mensen in haar omgeving waardoor er vervolgens te weinig tijd is om alle relaties voldoende uit te werken. Dus of minder personages, of een langere speelduur had wellicht kunnen helpen. Nu miste ik vaak net dat gevoel. Ik leefde wel met haar mee, maar niet met de meeste andere personages.

Toch wil ik nog even terugkomen op enkele scenes die me wel erg bevielen, zoals ik al zei was het een beetje half om half. En vooral de hoofdpersonage heeft wel een sterke indruk op me achter gelaten. Enkele prachtige scenes vind ik het moment dat Nozomi zich prikt in de videotheek en leegloopt, en vervolgens weer opgeblazen wordt door Junichi. Ook mooi hoe het misverstand dat hem later fataal zal worden hierdoor gecreeerd wordt. Zijn leegheid van binnen wordt veroorzaakt door een ex-vriendin, maar Nozomi gelooft dat hij ook een air doll is. Ook de scene in het parkje met de oude man was erg mooi. Hoe de meeste mensen tegenwoordig leeg zijn, vooral in de grote stad. En hoe juist dat negatieve commentaar Nozomi een beetje lijkt op de vrolijken. Ten slotte vond ik de monoloog van Nozomi over hoe alles en iedereen van nature een gemis lijkt te hebben waardoor het de omgeving nodig heeft om compleet te kunnen zijn erg mooi en waar.

Dat om duidelijk te maken dat ik zeker kon genieten van mijn tweede Kore-eda, maar dat ik wel denk dat Nobody Knows een stuk sterker is, juist omdat het dat maatschappelijke commentaar achterwege laat, en wellicht ook omdat er meer de tijd wordt genomen met minder personages, waardoor ik werkelijk meegesleurd wordt in het verhaal.

Lucht(ig)!

Koreeda laat wederom zien dat hij een prima regisseur is. Het eerste uur is een schitterende aaneenrijging van licht filosofische vraagstukken. Vertrouwde Koreeda thema `s als: leegte, ouder worden en de dood komen argeloos voorbij gefladderd, mede dankzij de naïeve houding van een opblaaspop t.a.v. de wereld. Het is allemaal even wonderlijk. Je gaat er helemaal in mee, omdat Koreeda zijn film laat baden in de meest prachtige kleuren, prachtige beeldcomposities van de stad èn aanwezige maar prachtige muziek.

Op een gegeven moment betrapte ik mijzelf er op dat ik de opblaaspop steeds meer als een echt personage ging zien, precies de bedoeling van de regisseur. Het tweede uur stond bol van mooi camerawerk, maar wist mij qua verhaal en sfeer wat minder te raken omdat Koreeda zijn rustige niets - aan - de - hand sfeer soms bruut liet kapseizen, door enkele vreemde scenes in de film aan te brengen. Ik ben het met The One Ring eens dat die verkrachting door die videotheekbaas echt als een tang op een varken sloeg. Alsmede vond ik het jammer dat de 2 opblaaspopmedewerkers van de videotheek niet gewoon samen gelukkig konden zijn, maar zonodig een hoop rampspoed mee moesten maken.

De film had veel beter voor mij gewerkt mocht hij niet plots zo radicaal van koers zijn gewijzigd. Desondanks blijft er genoeg moois over om van te genieten, al haalt Koreeda dankzij een matig sluitstuk ( het eindshot uitgezonderd ) absoluut niet het niveau van het de veel serenere, subtielere en magischere films: Distance & After Life. Een 4*

vreemde film, je zou hem slecht of goed kunnen noemen maar het cijfer doet er niet zoveel toe met dit soort films.Het gaat erom hoe jij hem beleeft.Ik vond hem bijzonder

Handig zo.n draagbare liefdesgrot, Air Doll is lekker voorverwarmde opblaaspop die langzaam leegloopt. Air Doll is een echt hier-krijg-ik-vlinders-van-in-mijn-buik filmpje, mede mogelijk gemaakt door zwoele muziek briljant acteerwerk van de Annie in kwestie. Vooral het eerste uur is erg sterk, daarna loopt de film langzaam leeg, het blijft welliswaar boeien maar de nieuwe frisse wind is inmiddels vervangen door zacht briesje. Gelukkig bevat deze zeilboot dan ook een fatsoenlijke motor. Een levensecht poppenspel waar Pinnoccio jaloers op mag zijn.

Goed idee. Goede overtuigende actrice, er zitten aardige momenten in. Het is mooi gefilmd. Toch wist de film me niet te pakken, omdat het allemaal wat stylistisch is denk ik. En mischien omdat de film een bepaalde leegte heeft, net als de de pop, dat klopt dan wel weer aardig.

Ik vond die tingel-muziek op den duur behoorlijk irritant worden

.

Ik werd ook op het verkeerde been gezet doordat er 126 minuten op de hoes stond, terwijl de teller op 106 stond toen de aftiteling begon. Het ging me allemaal al wat te traag, stukjes doorgespoeld mede daardoor, en opeens was ie al afgelopen........