Kûki Ningyô (2009)

"Een sekspop die tot leven komt." Het lijkt een vreemde constructie, waar aanvankelijk misschien weinig potentie in zit. Toch is dit een zeer geslaagde film geworden.

Dat komt door de grote en fundamentele levensvragen die gesteld worden, door Nomozi, de tot leven geworden pop. Zij is in feite als een kind, dat nog niets weet. Stukje bij beetje leert zij over de wereld om haar heen.

Nomozi is leeg van binnen. Weliswaar heeft zij een hart gekregen, waardoor zij is gaan leven, maar voor de rest bestaat zij nog uit lucht. Dan vraagt zij zich af of er anderen zijn zoals zij. Wanneer ze dit vraagt, krijgt ze veelal bevestigende antwoorden van de 'echte' mensen om haar heen.

De regisseur zei dan ook in een interview dat het "je aan het denken zet over de mate waarin mensen leeg van binnen zijn".

Mooi, ontroerend en bij vlagen zelfs humoristisch is deze film, die de kijker door de ingewikkelde en onbegrijpelijke wereld van vandaag heen sleept.

Dat die wereld bekeken wordt door de ogen van een levend geworden opblaaspop, maakt het allemaal nog net een stukje interessanter. Dit is, kortweg, een film met een origineel startpunt en een geslaagde uitvoering.

4,5*

Een intrigerende film die op een ietwat onconventionele manier enkele hedendaagse thema's -zeker in Azië- aansnijdt. Was even bang voor een stop motion pop die de hele film door het scherm zou hobbelen, maar gek genoeg vertolkt de hoofdpersoon de pop op een dusdanige manier, dat je nauwelijks door hebt dat je naar iemand aan het kijken bent die een pop speelt. Ze is de pop zelf.

Een tig tal fascinerende scènes zorgen er echter niet voor dat de hele film volop blijft boeien. Na een tijdje is het idee wel duidelijk en gaat het nog net wat te lang door op eenzelfde weg. Ook hier -net als bij Samson and Delilah, die ik hiervoor zag- wat korter had de film wonderen gedaan...

3,5*

Op filmfestival gezien + interview met de regisseur.

Prachtige film.

Hij heeft me ontroerd laten lachen en verwonderd. Ik weet niets anders te zeggen. Ook wonderlijk hoe goed de actrice zo veranderd, van pop naar mens. De muziek was ook intrigerend en erg mooi. Helaas verloopt het laatste halfuur wat minder vlot dan de rest, maar het moraal van het verhaal is zo echt, dat ik het gewoon de volle vijf sterren geef.

Air Doll * 5,0

Dat interview vooraf was echt slecht. Ik begrijp niet dat als je zo'n moeite doet om een heel podium op te bouwen en je hebt zo'n regisseur op je festival, dat je er dan zo'n potje van maakt. Het geluid was niet goed (kwestie van even testen vooraf lijkt me) en die interviewer kwam met de ene domme vraag na de andere.

Maar goed, over de film nu.
Ik vond 'm goed, maar nogal wisselvallig. Geweldige scenes afgewisseld met saaiere stukken en een in mijn ogen te sentimenteel einde. Ik had het mooier gevonden als de pop uiteindelijk met de andere vuilnis was opgehaald door de vuilnismannen uit het begin van de film. Dat gedoe met die pluisjes vond ik iets té.
De sterkste momenten zijn de scenes waarin de link wordt gelegd tussen de letterlijke leegte van de pop en de figuurlijke leegte van de mens. De scenes met de oude man en de scenes waarin Nozomi haar vriendje 'lek prikt', waardoor je je gaat beseffen dat een mensenlichaam ook niet meer is dan een lege huls.
Overigens is de film weer erg mooi gefilmd, zoals we van Koreeda gewend zijn.

Mijn eerste Koreeda en eerlijk gezegd vind ik het niet heel indrukwekkend. Origineel is het wel, maar de toon beviel me niet altijd even goed. Aanvankelijk is het luchtig en vol levenslust, wat aangenaam werkt, maar tegelijk iets te vluchtig is om indruk te maken. Dan op de helft of zo wordt alles ineens heel duister (inhoudelijk dan, de beelden blijven zonnig). Ineens wordt de pop 'verkracht' door haar baas, begint iedereen naar te doen en vermoord ze per ongeluk haar vriendje.

Op zich niets mis met een luchtige film wat meer inhoud proberen te geven, maar de ommeslag was érg resoluut. Ik snap dat de regisseur er iets mee wil zeggen over de leegheid van de moderne mens en je kunt het als een soort film over verlies van onschuld zien, maar voor mij werkte het niet. Wel is het goed uitgevoerd, met name de moord en de erotische opblaasscène, maar het zijn voor mij meer twee helften die 3,5* scoren, maar samen 2,5* of zo worden. Gelukkig is het wel aangenaam gefilmd en prima geacteerd.
Ik kom toch nog uit op 3 sterren.

Voor mij als absolute Koreeda-fan een wat mindere film van 'm (zesde van zeven zou het in mijn lijstje worden), maar toch wel beter dan gevreesd.

Een deel van mijn angst werd wel een beetje bewaarheid. In deze Pinokkio-variant zaten nogal wat scenes die de ontdeekkingstocht van de nieuwe mens in de wereld weergaven en dat was niet altijd even origineel en een beetje pseudo vertederend. Scenes die zo uit pakweg E.T. hadden kunnen komen. Hoewel ik als filmliefhebber de videotheekscenes wel weer mooi vond. De film wordt wat mij betreft echt stukken beter als alles een wat duisterder randje krijgt en Koreeda meer voor sfeer gaat. Eigenlijk vanaf het moment dat de pop legloopt en weer opgblazen wordt.. Voor Koreeda's doen nogal veel, maar wel zeer fraaie muziek (van World's End Girlfriend). Uiteindelijk een mooie film, maar onder Koreeda's kunnen.

Ik vroeg in de Q&A (leuk om Koreeda eens gezien te hebben!) naar zijn toekomstplannen en we moeten weer even wachten op een nieuwe film.Hij legde uit dat hij normaal ongeveer een film in de drie jaar maakt en deze en Still Walking nogal kort na elkaar kwamen was hij nu van plan om eerst een jaar vakantie te nemen. Dat wordt het IFFR 2013 vrees ik.

3.5*

Lastig om hier iets over te schrijven. Air Doll is namelijk een vrij lichte film. Zo eentje die erg lekker wegkijkt, waar je steeds benieuwd bent naar de volgende scène en waar de rollen precies zo geschreven zijn dat het past bij het goede sfeertje. En toch zegt het aan de andere kant ook best wel wat over de samenleving.

Du-na Bae speelt trouwens een fantastische rol hier. Erg geloofwaardig (toch wel) en ze weet perfect het gegeven te dragen. Die 'blaasscènes' zijn trouwens wel fantastisch, ongelofelijk goed geschoten en gemaakt. Gewoon een erg prettig geheel en een film die ik graag nog een eens opzet wanneer ik thuis een beetje moe op de bank wil hangen, zodat ik een beetje weg kan dromen.

Koreeda wist met Nobody Knows en Still Walking op een natuurlijke en subtiele wijze het familieleven te schetsen. Met Air Doll, een soort modern sprookje, slaat hij een meer fantasievolle weg in, hoewel zijn rustige manier van filmen hier nog wel in te herkennen is.

De boodschap en de levensbeschouwelijke vraagstukken liggen er hier wel erg dik bovenop. Bijvoorbeeld met uitspraken als "ook al ben ik geen sekspop, ik ben ook leeg van binnen" en "mensen met koude handen hebben vaak een warm hart". Ik begon me na verloop van tijd te ergeren aan dit soort makkelijke wijsheden.

Visueel was het wel een genot om naar te kijken door de rustige cameravoering en het mooie kleurgebruik. Zelf heb ik wel genoten van het acteerwerk van Du-na Bae, maar ik kan me voorstellen dat sommigen zich ergeren aan haar super zoete gedrag en schattige huppeltje.

De laatste paar scènes hadden geschrapt mogen worden, omdat Koreeda een nogal clichématig einde aan de film breit. Ondanks het goedkope sentiment toch nog een krappe voldoende.

Deze film heb ik vandaag gezien op de Filmbeurs in Den Bosch en het spijt me dat ik het moet zeggen, maar ik kan niet het enthousiasme delen met de meeste users op dit forum voor deze nieuwe film van Koreeda. Ik zal het maar ronduit zeggen; ik vond deze film verschrikkelijk, net zo verschrikkelijk als die andere film over een opblaaspop "Lars and the Real Girl". Deze film beleefde ik als oersaai, vond hem veel te lang duren - ben twee tot drie keer in slaap gevallen - en ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofdpersonen. Het verhaal vond ik ronduit idioot; kun je niks anders verzinnen dan een opblaaspop die verliefd wordt op een medewerker van een videotheek? Wat moet ik hier mee? Niks dus. Ik houd gewoon niet van opblaaspoppen ook al ontwikkelen ze zoals in deze film menselijke gevoelens.

1,0*

Erg mooi gestyleerd filmpje met een passende soundtrack. Vertellend sprak vooral de kinderlijke manier van ontdekken me aan. Mooi ingetogen verteld, erg Japans natuurlijk.

Het eerste uur is vooral erg leuk kabbelend, zo nu en dan best grappig en wat aandoenlijk. Later wordt het zelfs best treurig en pijnlijk, zonder dat het erg schreeuwerig overkomt.

3.5*

Tja, ik ga niet mee met het geprijs. Ik vond de film niet veel bijzonders, hoewel het geheel wel lekker wegkijkt. Bae is het enige hoogtepunt, wat mij betreft. En existentiële verhaaltjes over poppen die tot leven komen en vragen over het leven stellen kenden we toch al van o.a. A.I., Blade Runner en Bicentennial Man? En Data in Star Trek. Niet bijster origineel.

Heerlijk filmpje.

Eindelijk gaat Koreeda weer eens wat de meer magische kant op. After Life blijft van al zijn voorgaande werk mijn favoriete film en hoewel de rest van z'n werk erg veel kwaliteit bezit mist het vaak wat de speelsheid van deze films of de kracht van een echt pakkend drama.

Visueel geweldig. Echt heerlijk geschoten, prachtig vormgegeven. Soundtrack werkt daar aan mee maar is niet zo subtiel, dus als het werk van WEG hier niet zo bevalt kan het inderdaad best wat irritant worden. Zelf absoluut geen probleem mee gehad.

Verder is de boodschap wat overduidelijk, maar is het het luchtige sfeertje dat het drama op z'n plaats zet en de film zo heerlijk genietbaar maakt.

Eindelijk maakt Koreeda z'n belofte van After Life waar. Hij mag meer van dit soort films maken, behoort absoluut tot z'n beste werk.

4.5* en een uitgebreide review

Koreeda is een regisseur die ik intussen zeer kan waarderen. De films die ik van hem heb gezien heb ik allemaal hoog beoordeeld.

Zijn films zijn zo mooi en vol emotie.

Ook al gaat het nu om de gevoelens van een opblaaspop, het is zo overtuigend gemaakt dat je 1: De pop ook echt als een pop ziet, en er niet eens bij nadenkt dat het voorwerp gewoon door een actrice wordt gespeeld (wel erg goed, overigens) en 2: Je daadwerkelijk geëmotioneerd kan raken door wat zo'n opblaaspop, slechts gemaakt voor seksuele lusten, allemaal meemaakt, en voelt!

Knap hoe een film zo wordt gemaakt dat het net lijkt of het heel normaal is dat een opblaaspop tot leven komt.

Koreeda kan volgens mij zelfs een serieuze film maken over een rubberen eendje dat verstoten wordt door een kleuter.

En meteen ook maar bekeken. Ik moet zeggen dat ik sinds het begin al gefascineerd was toen ik hoorde waar deze film zo'n beetje over ging. Jammer genoeg heb ik hem toen gemist op het IFFR. Na lang wachten heb ik hem nu eindelijk in bezit. En hoewel er absoluut genoten kon worden heeft het toch niet aan mijn hoge verwachtingen voldaan.

Laat ik voorop stellen dat ik het absoluut een heel aardige film vond. Visueel heel erg mooi. Vooral het kleurenpallet geeft de film iets magisch. Ook de locaties, de slaapwijkjes van Tokio, waar ik zelf ook al menig voetstap heb gezet, geven de film het juiste tempo, of een soort kalmte. Dit alles wordt begeleid door een zeer goede soundtrack die het midden houdt ergens tussen lieflijk en droevig. Vervolgens moet ik de beeldschone Du-na Bae complimenteren voor haar goede vertolking van sekspop Nozomi. De onbeholpen manier waarmee ze rondhuppelt. De naieve manier waarop ze gesprekken aangaat met vreemden. Vooral qua gezichtsmimiek doet ze het erg overtuigend.

Toch was deze film een kleine teleurstelling voor me. Het plot is natuurlijk een prima uitgangspunt voor een goede film, maar het verhaalverloop vind ik niet altijd even geslaagd en soms wel erg simplistisch. Zo vind ik de levenslessen die ze leert soms wel erg gemakkelijk plaatsvinden. De filosofische verhandelingen zijn soms mooi, maar soms gewoon vervelend en voorspelbaar. Enkele scenes zijn ook gewoon vervelend en vergezocht die seksscene met haar baas van de videotheek bijvoorbeeld. Hoewel veel scenes niet slecht zijn, krijg ik een sterk gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Ook de slotscene vond ik zwakjes. Het lag er veel te dik boven op en vooral de paardenbloem blaadjes vond ik ietwat te sentimenteel. Ik denk dat het grootste probleem is dat Nozomi teveel relaties begint met mensen in haar omgeving waardoor er vervolgens te weinig tijd is om alle relaties voldoende uit te werken. Dus of minder personages, of een langere speelduur had wellicht kunnen helpen. Nu miste ik vaak net dat gevoel. Ik leefde wel met haar mee, maar niet met de meeste andere personages.

Toch wil ik nog even terugkomen op enkele scenes die me wel erg bevielen, zoals ik al zei was het een beetje half om half. En vooral de hoofdpersonage heeft wel een sterke indruk op me achter gelaten. Enkele prachtige scenes vind ik het moment dat Nozomi zich prikt in de videotheek en leegloopt, en vervolgens weer opgeblazen wordt door Junichi. Ook mooi hoe het misverstand dat hem later fataal zal worden hierdoor gecreeerd wordt. Zijn leegheid van binnen wordt veroorzaakt door een ex-vriendin, maar Nozomi gelooft dat hij ook een air doll is. Ook de scene in het parkje met de oude man was erg mooi. Hoe de meeste mensen tegenwoordig leeg zijn, vooral in de grote stad. En hoe juist dat negatieve commentaar Nozomi een beetje lijkt op de vrolijken. Ten slotte vond ik de monoloog van Nozomi over hoe alles en iedereen van nature een gemis lijkt te hebben waardoor het de omgeving nodig heeft om compleet te kunnen zijn erg mooi en waar.

Dat om duidelijk te maken dat ik zeker kon genieten van mijn tweede Kore-eda, maar dat ik wel denk dat Nobody Knows een stuk sterker is, juist omdat het dat maatschappelijke commentaar achterwege laat, en wellicht ook omdat er meer de tijd wordt genomen met minder personages, waardoor ik werkelijk meegesleurd wordt in het verhaal.

Lucht(ig)!

Koreeda laat wederom zien dat hij een prima regisseur is. Het eerste uur is een schitterende aaneenrijging van licht filosofische vraagstukken. Vertrouwde Koreeda thema `s als: leegte, ouder worden en de dood komen argeloos voorbij gefladderd, mede dankzij de naïeve houding van een opblaaspop t.a.v. de wereld. Het is allemaal even wonderlijk. Je gaat er helemaal in mee, omdat Koreeda zijn film laat baden in de meest prachtige kleuren, prachtige beeldcomposities van de stad èn aanwezige maar prachtige muziek.

Op een gegeven moment betrapte ik mijzelf er op dat ik de opblaaspop steeds meer als een echt personage ging zien, precies de bedoeling van de regisseur. Het tweede uur stond bol van mooi camerawerk, maar wist mij qua verhaal en sfeer wat minder te raken omdat Koreeda zijn rustige niets - aan - de - hand sfeer soms bruut liet kapseizen, door enkele vreemde scenes in de film aan te brengen. Ik ben het met The One Ring eens dat die verkrachting door die videotheekbaas echt als een tang op een varken sloeg. Alsmede vond ik het jammer dat de 2 opblaaspopmedewerkers van de videotheek niet gewoon samen gelukkig konden zijn, maar zonodig een hoop rampspoed mee moesten maken.

De film had veel beter voor mij gewerkt mocht hij niet plots zo radicaal van koers zijn gewijzigd. Desondanks blijft er genoeg moois over om van te genieten, al haalt Koreeda dankzij een matig sluitstuk ( het eindshot uitgezonderd ) absoluut niet het niveau van het de veel serenere, subtielere en magischere films: Distance & After Life. Een 4*

Handig zo.n draagbare liefdesgrot, Air Doll is lekker voorverwarmde opblaaspop die langzaam leegloopt. Air Doll is een echt hier-krijg-ik-vlinders-van-in-mijn-buik filmpje, mede mogelijk gemaakt door zwoele muziek briljant acteerwerk van de Annie in kwestie. Vooral het eerste uur is erg sterk, daarna loopt de film langzaam leeg, het blijft welliswaar boeien maar de nieuwe frisse wind is inmiddels vervangen door zacht briesje. Gelukkig bevat deze zeilboot dan ook een fatsoenlijke motor. Een levensecht poppenspel waar Pinnoccio jaloers op mag zijn.

Goed idee. Goede overtuigende actrice, er zitten aardige momenten in. Het is mooi gefilmd. Toch wist de film me niet te pakken, omdat het allemaal wat stylistisch is denk ik. En mischien omdat de film een bepaalde leegte heeft, net als de de pop, dat klopt dan wel weer aardig.

Ik vond die tingel-muziek op den duur behoorlijk irritant worden

.

Ik werd ook op het verkeerde been gezet doordat er 126 minuten op de hoes stond, terwijl de teller op 106 stond toen de aftiteling begon. Het ging me allemaal al wat te traag, stukjes doorgespoeld mede daardoor, en opeens was ie al afgelopen........

Ze zeggen dat mensen met koude handen een warm hart hebben.

Wat een prachtige poëtische film zeg... Ben er nog stil van.
Onderwerpen als eenzaamheid, de dood, naïviteit en verlies worden hemels met elkaar verbonden. Nozomi mag dan van binnen bestaan uit lucht, ze is voor mij één van de best bedachte filmpersonages die ik ooit gezien heb. Ontzettend goed gespeeld door Bae Doona.

Maar niet alles draait om Bae. Op een hele subtiele manier verwerkt de regisseur andere tragische verhalen in de film. Meestal is het gissen aangezien de betreffende personen maar weinig screen-time hebben. Ik doel hier op het kleine meisje dat uiteindelijk haar pop bij Nozomi neerlegt. Maar ook de oude man die zich net zo leeg voelt van binnen als Nozomi. Of het meisje dat opgesloten in huis zichzelf volvreet. Allemaal verhalen over eenzaamheid die prachtig aansluiten op Nozomi's verhaal.

En dan die muziek... Ik ben al heel wat jaartjes verkocht aan de muziek van World's End Girlfriend, en ik kan zeggen dat hij weet hoe een film muzikale ondersteuning hoort te krijgen. Werkelijk fenomenaal! De muziek kwam telkens perfect invallen, zonder al te dramatisch te worden.

De vrijscene met het opblazen was voor mij het allermooiste in de film. Ook erg aandoenlijk dat ze daarna hetzelfde bij de ander (Junichi) wilt doen maar hem open snijdt waarna hij dood bloed. Vervolgens zet ze hem ingepakt en wel bij het grofvuil, ze weet tenslotte niet beter. Als je zoiets moois kan verzinnen met een opblaaspop ben je als regisseur echt een genie.

Mijn favoriete sprookjesverhaal.

*5,0

Viel een beetje tegen. Met name het verhaal weet volgens mij niet helemaal welke kant het op moet.

Eigenlijk is de film met name goed in de terloopse scenes waarin de eenzaamheid van diverse personages naar voren komt. Maar dat zijn nogal spaarzame indrukwekkende scenes.

Verder is de cameravoering, muziek en sfeer prima, maar is het vooral de rode draad waar het aan schort.

De tweede film van Koreeda die ik heb mogen aanschouwen. Een stuk lichtvoetiger dan Maboroshi no Hikari, maar toch boordevol met serieuze thema's, zoals eenzaamheid, verlies, zingeving en leven en dood.

Audiovisueel was het allemaal zeer indrukwekkend. Prachtige shots, waar altijd wat bijzonders in te ontdekken was, doordrenkt in een zweverig, maar toch zeer zuiver sfeertje. Een beetje zoals wanneer 's winters de zon net opkomt, waardoor alles er haarscherp uitziet, maar toch dromerig en surrealistisch aanvoelt. De bijgeleverde soundtrack sloot hier overigens perfect op aan. Rustige, sfeervolle muziek, geen enkel moment storend en altijd zeer passend bij de inhoud van deze film.

Acteerwerk was uitstekend, met name dat van Du-na Bae en Itsuji Itao. Vooral Du-na Bae's mimiek en haar manier van bewegen als opblaaspop waren zeer overtuigend. Voor de rest waren er veel bijrolletjes, die verhaaltechnisch los stonden van de hoofdpersonen, maar toch een symbolische toevoeging waren aan de onderwerpen van deze film.

In mijn ogen niet beter dan Maboroshi no Hikari, maar Air Doll zit zo vol met kleine details, bijzonder camerawerk en interessant uitgewerkte thema's, dat ik me geen moment verveeld heb. 4.0*

Mijn tweede Koreeda na Wandâfuru Raifu. Daar had ik jaren geleden een beetje moeite mee vanwege audiovisuele soberheid, maar bij de herziening viel alsnog het kwartje. Met als gevolg een veel groter animo om meer werk van Koreeda te zien.

Deze film is anders, maar toch hetzelfde. Anders in audiovisueel opzicht, want het is echt prachtig geschoten, en de soundtrack mag er ook wezen: subtiel en sereen. Enkel op twee momenten zag het er wat fake uit: de vruchtpluizen van de bloem op het einde, en de luchtbellen als ze in het water ligt. Echter, het shot van haar in het water is misschien wel visueel het mooiste van de hele film.

De film is hetzelfde wat betreft de gevoelige snaar die Koreeda weet te raken. Ook hier aandacht voor de kleine dingen die het leven mooi maken, met name in het eerste uur. Maar ook hoe moeilijk het is om je plek in de wereld en tussen de mensen te vinden, het samengaan van de pijn en de schoonheid van het leven als bewust persoon. En ook voor mij is de oude man het absolute hoogtepunt, net als bij Wandâfuru Raifu trouwens.

Er zijn heel wat films met daarin een pop die tot leven komt als hoofdthema. Ik herinner me een film waarin iemand op een etalagepop verliefd wordt. Het is eigenlijk al een oud thema en komt bij de oude Grieken al voor in de mythe van Pygmalion en Galatea. Maar ik heb toch het gevoel dat deze film anders is, de pop in deze film dient meer een spiegel. Het wordt ook al gezegd in de film: het verschil tussen een pop en een mens is dat de laatste uiteindlijk brandbaar afval is. De manier waarop dit wordt geïllustreerd in de film is tegelijkertijd gruwelijk en heel erg poëtisch. En die poëzie maakt het toch zo mooi.

Ik had uiteindelijk een beetje moeite met de speelduur. Dat had ik ook de eerste keer bij Wandâfuru Raifu. Het zou me niet verbazen als ook hier een herziening meer zal opleveren, maar de begininzet is al wel hoger dan destijds bij Wandâfuru Raifu: 4*.

Air Doll wordt een film over "eenzaamheid en de opvulling van de leegte in ons leven" genoemd. In zekere zin klopt dat wel, maar er wordt toch maar bar weinig mee gedaan. Verder dan statements als "dood gaan we allemaal" en "gelukkig zijn er ook nog wel mooie dingen om van te genieten" komt de film niet. Het eerste uur vond ik nog wel aardig, vooral dankzij het acteren van Du-na Bae. Maar daarna blijft de plaat hangen en weet Air Doll geen echte stappen te maken. De muziek vond ik ook wat gemakkelijk en te aanwezig. Toch zitten er wel mooie momenten in waarbij het hoogtepunt wordt gevormd door het leeglopen en weer opblazen van Nozomi in de videotheek. Ook de vormgeving is fraai, met de rustige en soepele cinematografie die we van Koreeda gewend zijn. Toch vrees ik dat hij als regisseur net wat te weinig body heeft om me opnieuw zo te overtuigen als bij Nobody Knows het geval was.

M-o-o-i.

Sprookjesachtig, in woord en beeld erg scherp getekend. Soms wat gewild poëtisch, zo lijkt het; maar mocht ik in eerste instantie mijn reserves gehad hebben bij die zondagspoëzie: naarmate de film vordert, weet Koreeda mij zodanig in te pakken dat die reserves geheel verdwijnen.

Misschien ook omdat de directheid, de transparantie van de mono- en dialogen volkomen correspondeert met die van de opeenvolgende scènes, én volkomen in lijn is met de naïeve logica van Nozomi, in deze glasheldere parabel die gaandeweg steeds sterker wordt.

Gebaseerd, zo las ik, op een manga, getiteld The Pneumatic Figure of a Girl. Dat klinkt wat dubbelzinniger, en eigenlijk een stuk beter, dan Air Doll. Natuurlijk komt in deze film een opblaaspop tot leven, en daaraan kun je best een paar leuke poëtische en filosofische lijntjes knopen; maar Kûki Ningyô krijgt haar scherpe rand, haar schrijnende diepte, door tegelijkertijd zicht te bieden op het tegenovergestelde, de omkering van dat gegeven.

Het is eigenlijk merkwaardig dat hier zo weinig gerefereerd wordt aan dat facet, dat er verder toch zo overduidelijk wordt ingepeperd - soms geestig, vaak genadeloos ontluisterend, maar toch ook op een bepaalde manier mild-poëtisch en begrijpend: de vrouw als lustobject en gebruiksartikel voor al of niet eenzame mannen.

Er is in Japan nota bene een complete industrie waarin vrouwen zich laten betalen om verkleed als serveerster of schoolmeisje, of hoe men ook maar wil, voor mannen te paraderen; elders in de wereld ziet dat fetisjisme er misschien anders uit, maar komt het in wezen op hetzelfde neer.

Maar deze film is toch nadrukkelijk ook soulfood for lonely hearts, een ode aan de waarde van het leven, en heeft daarmee ook iets troostends. Ik voor mij wil in ieder geval wel kwijt dat Koreeda – na Maboroshi no Hikari – er opnieuw in slaagt mij diep te ontroeren.

Van de zeven Koreeda films, die ik tot nog toe gezien heb, vind ik dit de minste. Het is in mijn ogen een te fragmentarische film over verlatenheid en de broosheid van het leven. Op zich boeiende thema’s, die evenwel onvoldoende uit de verf komen omdat de film om de haverklap rare sprongen maakt en te veel nietszeggende (overgangs-)scènes telt. Af en toe komt er een vleugje maatschappijkritiek voorbij, maar verder deed de film mij niets in weerwil van het feit dat Doona Bae er redelijk in slaagt om van een schier onmogelijke rol toch nog wat te maken. Mijn uiteindelijk toch nog positieve waardering geldt vooral haar optreden. Niettemin, tamelijk teleurstellend.

Wow! In mijn ogen één van de beste Koreedas, al is de concurrentie torenhoog met Nobody knows, After life, Still walking en Like father like sun. Air doll is een romantische sprookje dat me naast Pinokkio en Her (Joaquin Phoenix) doet denken aan een verboden of onbereikbaar liefdesverhaal.

Ook in Air doll is de hand van Koreeda duidelijk aanwezig. Hideo die met heel veel zorg en tederheid "zijn Nozomi" vertroetelt en er tegen converseert. En zoals het in een echte liefdesrelatie betaamt, mag de seks niet ontbreken. Tegelijk onroerende en tragische zielige scènes van een man die er blijkbaar niet in slaagt (bewust of onbewust) een relatie aan te knopen met een persoon van vlees en bloed.

Nozomi komt tot leven, heeft geen affectie voor de man en gaat op avontuur. Ze begrijpt niet veel van de wereld en heeft het moeilijk menselijke interacties en emoties te plaatsen. Deze scènes zijn erg aandoenlijk (restaurant, verjaardag, sterven, ...). De conversatie met de oude man vat het symbolisch mooi samen. De leegheid van het bestaan, de eenzaamheid, het ongebrik in de individuele samenleving. En Nozomi heeft het later ook door: "Het leven zit zo in elkaar dat je het niet alleen kunt vervullen. Maar toch leeft de mens naast elkaar en hangt het aaneen als los zand". Prachtig!
Zo bleek dat ook mensen en opblaaspoppen niet zo gek veel van elkaar verschillen: de één is brandbaar afval de ander is onbrandbaar, maar voor de rest?

Ook de relatie tussen Hideo en Nozomi hangt als los zand aan elkaar wanneer hij haar inruilt voor een nieuwer exemplaar. Zelfs de naam is dezelfde gebleven. Erg ontroerend moment in de bezemkast, mooi gedaan!
De interactie met Junichi is nog zo één van die hoogtepunten die Air doll rijk is. De levensadem van Junichi zorgt voor een ongekend 'vlindergevoel' bij Nozomi. Ze is een soul mate, een bloedverwant van Junichi. De dubbele plottwist vond ik erg sterk. Junichi bleek eveneens een opblaaspop, of toch niet niet. Wat een scène wanneer ze ook hem wou beademen!

Ik heb enorm genoten van Air doll, het leuke verhaal ondersteund door de prachtige sound, mooi en eenvoudig zoals Koreeda dat kan, de leuke twists en kleine dingen maken er een boeiend geheel van. 4,5*, zonder twijfel!

Wat een prachtige film! Het bevat veel diepgang, al zou je dat misschien niet direct denken bij een opblaaspop die tot leven komt. Ontzettend goed gespeeld en zeer mooie, dromerige beelden. Het verhaal sprak mij aan en de onrealistische gebeurtenissen stoorden mij niet. Het geeft deze film iets extra wonderlijks en bijzonders, wat mij betreft. Emotioneel wist het mij te raken. Één van de beste Koreedas die ik tot nu toe gezien heb. 4,5*

De film verliest duidelijk focus in het tweede uur, en ik vraag me af of Koreeda wel wist waar zijn film heest moest. De film mist richting, waardoor juist de kracht van zijn manier van filmen, met veel stille rustige momenten, tot wat verveling begon te leiden. Koreeda probeert ook heel veel te zeggen over eenzaamheid in de grote stad, soms sterk neergezet, maar het blijft bij losse momenten en wordt nergens echt een geheel. mede door dat tweede uur.

Maar visueel wel prachtig om te zien, vooral de stad bij avondschemer maar sowieso de stadse panorama's en de momenten in de trein of een sfeervol restaurant. Bae doet het leuk en het acteren over de hele linie is fijn ingetogen. Sowieso is dat eerste uur heerlijk voortkabbelend kijkvoer waar je echt even mee tot rust komt met enkele leuke momenten tussendoor. Ook het tweede uur is lang niet slecht, maar wordt naarmate dit duurt wel minder. Wel vond ik de muziek op momenten te nadrukkelijk aanwezig. Dan doet een Hou dat toch beter/ 3,5*.

Dromerige, sprookjesachtige film over een opblaaspop die menselijke gevoelens ontwikkeld. Geen sprookje voor kinderen in ieder geval, met best ranzige details en voor japanse begrippen veel expliciet naakt. De film heeft rake dingen te zeggen, onder andere over eenzaamheid in de grote stad, maar gaandeweg wordt het script steeds rommeliger en neemt het geheel zelfs een behoorlijk lugubere wending, die nogal haaks staat op de melancholische sfeer van het eerste uur. Uiteindelijk kon ik er helaas niet zoveel mee.

Een mooie film, als een sprookje rond een opblaaspop die levend wordt. Een film met de nodige charme en humor, en net zoals de pop met een hart. Bae Doo-na doet het zeer goed en trekt de film zonder probleem. Aangevuld met de nodige muziek, die doet denken aan Amélie.

De film heeft dan wel haar charme, het is me niet altijd duidelijk welke richting de film op wil. En er zweeft ergens een morele boodschap. Al hebben wel meer sprookjes dat natuurlijk. Blijft een heerlijke film in elk geval. Aangename verrassing!