Arashi ga Oka (1988)

Een afwijkende Yoshida, niet verwonderlijk na 16 jaar pauze. Ofschoon hij een enkele keer de betekenis van een scene pas in de volgende verduidelijkt, is de vertelstructuur vrij eenvoudig, nagenoeg lineair. Ik ken Bronté's roman niet, noch een verfilming ervan, maar was er vermoedelijk ook nooit opgekomen dat deze film gebaseerd is op een westerse stof. De film neigt zowaar een beetje naar horror, inclusief spuitend bloed en afgehakte hand. Qua sfeer sluit het wel aan bij Yoshida's werk uit de tweede helft van de jaren '60: gedragen en mysterieus. Hier echter visueel meer warmte door de kleuren. Omdat de film minder nadrukkelijk technisch is, voelt het soms als theater. In de sterkste scènes magisch-ritueel - zoals de bijzonder fraaie scènes in goud - in de zwakkere dreigt het wat aan spanning te verliezen. Takemitsu's werk is weer prima, maar ook hier had ik hem meer ruimte gegund.

Visueel dus een voor Yoshida's doen traditionelere film, maar regelmatig erg mooi. Soms ook storend minder, zoals de scènes in het dorpje die mij bovendien door de burleske acteerstijl niet bevielen. Niet alleen hier deed de film aan Kurosawa denken. Ook het acteren en de verschijning van Onimaru vereisten enige acceptatie; Kinu werd dan weer wel fraai vertolkt door Yûko Tanaka.

Gefascineerd zitten kijken en kon de gebreken wonderwel hebben.

Heb het boek wel gelezen en kan zegen dat dit een behoorlijk getrouwe adaptatie is (inclusief de horror elementen) die bovendien zeer goed samengaat met de Japanse stilering. Het vulkaan landschap heeft hetzelfde effect als de sompige heide van Yorkshire, beiden zijn woest en verlaten.

Ben het verder eens met de bovenstaande beschrijving; af en toe is het iets té theatraal. Vervelend ook vond ik de enorme traagheid van alles, waardoor het soms toch wat saai werd, ondanks dat het allemaal dus best goed gedaan is.

Deed me vooral denken aan de betere Shakespeare verfilmingen, vooral Kurosawa's Ran.
Dat theatrale in combinatie met een totaal bevreemdende omgeving is zeg maar helemaal mijn ding, van saaiheid of langdradigheid heb ik dan weinig last. En eigenlijk volgen de ontwikkelingen elkaar razendsnel op, zonder dat ze eerst even op adem komen.
Ik heb nu 4 (erg goede) verfilmingen gezien van Wuthering Heights, maar ze zijn alle vier verschillend. Toch maar een keer het boek uitlezen. In deze film gaat het verhaal na de dood van Cathy nog 50 minuten door, terwijl in andere films de film dan al bijna afgelopen is.