Nihon no Ichiban Nagai Hi (1967)

Als ik mijn geschiedenisles goed kan herinneren, was de Japanse overgave na de bommen op Hiroshima en Nagasaki een formaliteit. Niets blijkt minder waar, zo toont deze sterke film van Okamoto. Je wordt als kijker behoorlijk ondergedompeld in de laatste oorlogsdagen van Japan, en er komt een stortvloed van namen voorbij, vaak maar half leesbaar omdat de Japanse karakters ook worden getoond. En niet alleen de belangrijkste protagonisten worden benoemd, nee, naast de politici en militairen blijven ook de technici, het paleispersoneel en andere relatief kleine spelers niet naamloos.

Echter is de film prima te volgen -je kunt de meeste namen en functies eigenlijk gewoon negeren- omdat er wordt ingezoomd op de twee belangrijkste gebeurtenissen: het gesteggel met de verklaring van de keizer (die uit eerbied (?) niet vol in beeld wordt gebracht) en de coupe-poging van een aantal jonge officieren. Hoewel sommige delen vrij droog zijn is de film gedurende de hele duur boeiend en is het gedeelte waarin de opstand wordt voorbereid razend spannend, zelfs al weet je de uitkomst al. Er wordt ook wat aandacht geschonken aan randgebeurtenissen zoals een fanatieke kapitein die met een legertje vrijwilligers op oorlogspad gaat en een klein kamikazesquadron dat volledig zinloos een geallieerde vloot aanvalt (buiten beeld maar de lege landingsbanen de volgende ochtend is misschien wel het sterkste beeld).

Elke Japanse acteur van naam uit die tijd heeft wel een bijrolletje, de mannelijke dan, de vrouwen speelden geen enkele rol, op een enkel bit-rolletje na.