The Land That Time Forgot (2009)

The Land That Time Forgot, mockbuster zoveel van sterkhouder The Asylum. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Edgar Rice Burroughs en tevens meeliftend op het 'succes' van Land of the Lost.

Zoals altijd is het moeilijk om een startpunt te vinden bij het schrijven van een ter zake doend lapje tekst, net na het bekijken van dergelijk prul. Je krijgt als kijker zoveel onzin, geleuter en waanzin naar je hoofd gesmeten, dat je even moet bekomen. Enfin, ik zal alleszins een poging wagen.

Naar goede gewoonte begint het verhaal zeer jachtig en is er van een rustige opbouw geen sprake. Er wordt holderdebolder met gebeurtenissen gejongleerd en voor je het weet bevinden ze zich al een heel eind in het verhaal. Het plot bestaat eruit dat een groepje varende vakantiegangers in een hevige storm terecht komt en via een soort 'teleporter' voor een eiland uitkomt. Ze besluiten het eiland te verkennen, maar al gauw blijkt dat ze niet alleen zijn. Zo stuiten ze op een paar dinosaurussen en verder in het verhaal zelfs op andere (schip)breukelingen. Er gebeurt vervolgens een heleboel, maar alles is gericht op het ontsnappen van het eiland.

Ik moet toegeven, er zijn een paar zaken die wel interesse konden wekken, maar over het algemeen is de uitwerking (uiteraard) belabberd. Er zit zoveel ongerijmde nonsens in verwerkt dat ik er een boek over zou kunnen schrijven, of een film over kan maken.

Hoe is de piloot ooit door dat portaal geraakt? Wat is überhaupt de functie van dat portaal? Hoe is het mogelijk dat een 'Flare' (vuurpijl) een krater van drie meter doorsnee kan slaan? En ik ben niet erg thuis in geschiedenis, maar wat deed een Duitse onderzeeër zo dicht tegen de kust van de Verenigde Staten?

De makers kennen blijkbaar maar twee soorten dino's: een Pterodactylus en een 'T-Rex.' Beide zien er vrij potsierlijk uit. Vooral de T-Rex schittert in al zijn stompzinnigheid. Hij kan namelijk honderden kogels opvangen en kan tevens verschillende keren zo groot als een berg worden, en het volgende moment weer verkleinen tot de grootte van een boom. Ik vond persoonlijk de scènes waarin hij mensen achtervolgt fantastisch. Met zijn enorme poten haalt hij blijkbaar nog geen 15 kilometer per uur. Merkwaardig.
Daarnaast zie je ook een soort tentakel die uit het water opspringt en iemand meesleurt. Misschien een radioactieve octopus? Wie zal het zeggen.

Op een bepaald moment proberen ze de gevangengenomen blonde vrouw te bevrijden uit de handen van een handvol nazi's. Ze besluiten de aandacht af te leiden van de ongewapende wacht door de T-Rex mee te lokken tot voor het schuilhol. Nu moet je weten dat er werkelijk een berg wapens binnen handbereik stonden, maar toch gaan ze voor zo'n absurd plan. Hoe geloofwaardig kan nog het worden?

Nou, laten we er nog een schepje bovenop doen, dachten de makers. Want onze helden proberen, na een verbond gesloten te hebben met de Duitsers, hun vastgelopen onderzeeër in het water te krijgen en terug op te starten. Hiervoor rekenen ze op een shitload aan petroleum, dat dicht bij het nest van een T-Rex te vinden is. Ze zouden ook gewoon op zoek kunnen gaan naar een andere petroleumput, maar deze mensen zijn kennelijk niet snel afgeschrikt. Enfin, nadat ze de T-Rex hebben weggelokt en de lucht in hebben laten vliegen, kunnen ze beginnen met aftappen. Ze hebben tevens in no time een distilleermachine ineengeknutseld, dat de ruwe petroleum moet omzetten in diesel, of zoiets.

Mij verbaasde niets meer. Of toch, ik was aardig verrast door het feit dat er daadwerkelijk Duits werd gebezigd, ook al was het meestal beperkt tot "Ja" en "Schneller." Knap werk.

Het einde slaat echt alles. Zelden zo'n chaotische zooi aanschouwd. Ineens is alles klaar om te vertrekken. Iedereen is gehaast en zenuwachtig en niemand merkt tijdens het vertrek dat twee personen niet aan boord zijn. Nuja, geen probleem, de onderzeeër kan toch wel even aan de oppervlakte komen en de twee achterblijvers oppikken? Maar neen, in plaats daarvan varen ze gewoon door, met de heilige overtuiging dat ze niet meer gered konden worden. Dit is het toppunt.

De acteerprestaties zijn slecht, niet meer of minder. Aanvankelijk sprak die kapitein me nog wel aan, maar naarmate de film vorderde, veranderde hij in een irritante, flauwe grapjas. De Engelstalige Duitser blonk uit. Maar dat is als zeggen dat je liever een relatie aangaat met George Bush dan met Bill O'Reilly.

De dialogen zijn hilarisch slecht en uiterst clichématig. Het gebrek aan inspiratie en gevoel voor humor is frappant. Een stukje dialoog tussen de kapitein en de Duitser:

"They speak very little English;"
-"I speak very little German, that makes us even."
"Touché."

De schouders gaan er van hangen.

De film spartelt als een gek in het water en lijkt gedoemd te verdrinken. Zelfs de mooie vrouw, met haar steeds korter wordende broekje, slaagt er niet in haar taak als redder naar behoren uit te voeren. Er is heel wat meer nodig om deze brol te compenseren, op alle vlakken.

Afijn, ik heb me uiteindelijk niet echt verveeld. Alles schiet als een pijl uit een boog vooruit en stevent met een ellendige rotvaart af op de onvermijdelijke ondergang. Maar ik heb al slechter gezien.

1,00