La Terra Trema (1948)

Van middag gezien wat een film ongelovelijk dat ik deze nog niet gezien had, wat kunnen mensen die jaren met elkaar geleefd hebben mekaar laten vallen , de armoe de authentieke beelden een meesterwerk. Neoreallisme ten voeten uit. En dan te bedenken dat voor deze film geen acteurs zijn gebruikt maar mensen die in de dorpen wonen.

hehe

volgens mij ben jij ook de enige die deze film gezien heeft stinissen.

Nee hoor El Ninjo ook, deze films moeten de nederlandse omroepen ook gaan uit zenden, ik ben maar wat blij met een schotel en de duitse premiere zenders

Hoewel Visconti's debuutfilm 'Ossessione' gezien wordt als het begin van het Italiaanse neo-realisme, vind ik La Terra Trema een veel duidelijker voorbeeld van deze na-oorlogse filmstroming.

Na wat searchen blijken dit de voornaamste kenmerken van neo-realisme te zijn:

Film is geschoten op lokatie in een documentaire-achtige stijl.

Film kenmerkt zich door een grote sociale betrokkenheid (dus er worden vaak maatschappelijke problemen aan de kaak gesteld)

Film heeft een cast bestaande uit voornamelijk amateurs. Maar vaak bestaat de cast ook gedeeltelijk uit beroepsacteurs.

La Terra Trema is wat deze kenmerken betreft een perfect voorbeeld van neo-realisme:

De film geeft een realistische beschrijving van het harde leven van de vissers in een Italiaans vissersdorp. De film is in het betreffende dorp geschoten, de cast bestaat uit de echte inwoners van dat dorp en behandelt de uitbuiting van de vissers door hoge piefen die weinig tot niks betalen voor de vers gevangen vis. (sociaal probleem)

De hoofdpersoon is een visserszoon die de uitbuiting beu is en op eigen houtje verder wil. Hij koopt een boot en verkoopt zijn vis voortaan rechtstreeks. Tegelijkertijd wordt ook het familieleven van deze visserszoon onder de loep genomen. De film geeft een ontroerend beeld van de liefdes, de warme momenten en de tragische ontwikkelingen die in deze familie plaatsvinden.
de film wordt erg krachtig wanneer het noodlot toeslaat en de boot van de familie in een storm terechtkomt. De boot wordt vernietigd door deze storm en nu komt er geen brood meer op de plank. Tot overmaat van ramp keren de andere dorpsbewoners hen de rug toe en vervalt de hele familie in grote armoede

Ik kan eigenlijk heel kort zijn; dit is een formidabele en ontroerende film. Alle amateurs acteren vlekkeloos en Visconti brengt alle perikelen in adembenemende beelden over naar de kijker.
alleen al dat openingsshot; vroeg in de morgen varen de schepen uit in de duisternis en het enige wat je ziet is een rits van lichten....schitterend!

Het enige minpunt van La Terra Trema ligt in een aantal trage, saaie scene's. De film verliest dan nogal aan vaart. Maar toch, het blijft een schitterende film.

Ik geef 4 sterren (bij herziening wordt dat wellicht meer)

PS ik heb vernomen dat de betreffende familie Visconti een bedankbrief heeft geschreven na het zien van de film.

Zeer mooie film inderdaad. Alles is al een beetje door Ramon gezegd, maar ik wil toch wel kwijt dat het emotionele verhaal zeer goed en gedetailleerd verteld wordt. Prachtige zwart-wit fotografie ook.

Af en toe was het een beetje een zware zit, maar uiteindelijk zeer de moeite waard.

Het is inderdaad even doorbijten, zeker in het begin. Naarmate het verhaal vorderde werd het wel boeiender, maar toch kreeg ik niet echt binding met de hoofdpersonen. En dat vond ik jammer. Voor nu 3.5 sterren, na herziening (maar dat zal nog wel even duren) misschien meer.

Ik kan me nog opvallend veel van deze film voor de geest halen. Aleen maar positieve herinneringen aan deze fim.

Neorealistischer dan deze zijn ze niet gemaakt denk ik . Voornaamste kenmerk dat in al die films terugkomt is, naast het centraal staan van de gewone, arme man natuurlijk, de onomkeerbaarheid van het lot: arm geboren betekent arm sterven, en alles wat je er wilt aan veranderen loopt fout af. In deze film wordt dat zo letterlijk vertaald dat het echt wel een typevoorbeeld is, meer nog dan Ladri di Bicicletti.

Daarnaast is het ook een krachtig communistisch manifest over de uitbuiting van de werkman (vissers in dit geval) door het kapitalistisch systeem van de rijkere grossiers die de vis aan dumpingprijzen bij de vissers opkopen en met veel winst verderverkopen. Die kritiek ligt er echt wel vingerdik op, want bovenop de beelden die je te zien krijgt wordt alles nog eens benadrukt door de voice over ("de keiharde werkdag heeft net genoeg opgebracht om niet de hongersnood te sterven, en zelfs hun zuurverdiende nachtrust wordt hen benomen door de voortdurende ongerustheid over hun gebrek aan geld", dat soort ) Dat maakt de film nogal vermoeiend, maar wel een erg interessant tijdsdocument, dat soort half-documentaires wordt tegenwoordig niet meer gemaakt .

Toch weet de film na een tijdje ook echt te boeien, hetverhaal is niet zo geweldig genuanceerd, maar wel schrijnend, en de voice over houdt ook genoeg zijn bek om het verhaal zijn kans te laten rustig zijn beloop te nemen. De acteurs zijn duidelijk niet professioneel, maar dat maakt wel een deel van de charme van de film uit, net als de typische liefdesperikelen , en de wel heel onbarmhartige bevolking van het stadje. Het verhaal is veel minder realistisch dan dat van Bellissima of de fietsendief, maar het is allemaal zo dramatisch dat het wel beklijft, en de beelden zijn soms geweldig mooi.

Erg interessante film dus, lang niet altijd even geslaagd maar zeker de moeite om eens gezien te hebben.

Precies. De film zit niet vlekkeloos in elkaar, en momenten van verveling deden zich voor.

Dat zou niet moeten mogen. Alsof ze problemen hadden in de montage. Bovendien vond ik het hier wel een gebrek dat alleen met amateurs werd gewerkt. Dat werd in de vorm van de film ook zo veel mogelijk vermeden, vond ik.

Interessante thema's, vrij beroerd uitgevoerd. 3*

Dat ben ik toch niet met je eens. Ik had soms de indruk dat er Japans werd gesproken.

Umberto D door De Sica is HET voorbeeld. Dit is een min of meer geslaagde poging waarbij het script gewoonweg niet klopte. Niks meer gehoord over grootvader en broer bijvoorbeeld. De boodschap wordt er hier teveel ingeramd.

Da's jammer. Wat dat betreft vind ik het dus een slecht voorbeeld van neo-realisme.

De voornaamste kenmerken van neo-realisme zijn:

Film is geschoten op lokatie in een documentaire-achtige stijl.

Film kenmerkt zich door een grote sociale betrokkenheid (dus er worden vaak maatschappelijke problemen aan de kaak gesteld)

Film heeft een cast bestaande uit voornamelijk amateurs. Maar vaak bestaat de cast ook gedeeltelijk uit beroepsacteurs.

En dit in acht nemende is La Terra Trema juist neo-realisme in zijn puurste vorm. Dat jij het script minder vindt doet daar natuurlijk niets aan af. Ik vind Umberto D als film uiteindelijk ook een pak beter.

Ik niet. En deze film is veel minder 'gemaakt' dan een Umberto D. Neo-realisme lijkt me hier wel een uitstekende omschrijving.

Gezien de kaders van het neo-realisme die je hier aanhaalt, dat wat mij betreft net zo onzinnig is als de kaders van de Dogme, (omdat het uiteindelijk maar verzonnen marketinginstrumenten zijn, of meningen van journalisten die alles in een vakje willen duwen), valt deze film perfect daaronder.

Overigens vind ik deze film "gemaakt" en Umberto D veel minder, daar vind ik alles naturel overkomen. Van die gemaaktheid had ik ook best wel last in Il Ladri di Biciclette, voornamelijke door het taaie begin. En hier in Terra zit een heel taai middenstuk.

Tja, smaken verschillen .

Het is meer dat ik bedoel dat het hier soms lijkt alsof je naar een documentaire kijkt, zo echt wordt het leven daar weergegeven (Stromboli is ook een mooi voorbeeld). Umberto D begint bijna (maar nog net niet) te neigen naar oversentimentaliteit. Het is echt een meer geconstrueerd verhaal.

Die documentairheid, en ja smaken verschillen, geven je toch ook de indruk van een soort gespeeldheid. Ik bedoel, in het echte leven laten vissers hun bestaan toch niet afhangen van allerlei duistere tussenhandelaars (iets wat echt verzonnen lijkt te zijn om de sociale tegenstelling aan te geven).

Dat soort on-realisme geeft de film iets onwerkelijks en wordt daardoor bijna pamfletistisch. Ntoni's reactie, die buiten de wereld is geweest (Militaire Dienst), en iets wil veranderen, is een vrij natuurlijke. Dat hij vervolgens verklaart nooit meer uit het dorp te willen gaan, is niet echt logisch, gezien de beledigingen die hij te verwerken krijgt. En waarom de famlie die tonnetjes ansjovisjes niet gaat verkopen op de markt is me ook een groot raadsel.

Maar even over de voedingsbodem van het zogeten neo-realisme.

Is het niet zo, dat deze hele beweging, het antwoord is op het uitblijvende protest, of schuldgevoel over het toleren van Mussolini. Films van Roberto Rosselini in Roma, Citta Aperta en de film van Franseco Rosi, Cristo Si È Fermato a Eboli geven diepgang in dat proces van denken. Waarom droeg internationaal gezien Italië bijna geen schuld voor WO II. ? Zat 't "protest" in de jaren '30 in een verlaten dorpje, of hield elke gezaghebbende zijn mond ?

Interessant thema, in een land, met een christelijke traditie, en een fascistisch gevaar. Ik denk dat door de invloed van de kerk, Mussolini nooit ver heeft kunnen komen. En gelukkig maar, moeten we achteraf constateren.

Neo-realisme is geen marketinginstrument of een set regels die maar even 'opgesteld' werden om interessant te doen. Neo-realisme is geboren uit pure noodzaak Fisherking. Italie kwam verslagen uit WOII en verschillende filmmakers plus scriptschrijvers voelden dat ze films moesten maken over de staat waarin het land en zijn mensen verkeerden. De studios waren grotendeels verwoest, dus moesten ze filmen op locatie, en bovendien was er geen geld.



Toch ging 't toen zo. Visconti kreeg een bedankje voor de film namens de inwoners van het vissersdorpje, De Sica bijvoorbeeld kreeg op zijn flikker van de Minister omdat zijn films Italie in een kwaad daglicht stelden. Neo-realisme was zeer reeel en verre van gekunsteld. Filmcriticus Andre Bazin was lovend over de neo-realisten. Zo zei hij over De Sica: "hij regisseert de feiten". En zo komt het ook op mij over. Zelfs in latere film van Rossellini maken de neo-realistische gedeeltes de meeste indruk omdat ze zo realistisch zijn: zo is de scene mbt de tonijnvangst in Stromboli fenomenaal.



Hebben ze geld om ergens anders heen te trekken dan? Kunnen ze iets anders dan vissen? En hoe trots zijn de Italianen immer op hun dorp van herkomst? Een paar fikse beledigingen wegen hier absoluut niet tegenop. Italie verkeerde in een economische malaise en ze moesten wel blijven. Een totaal logische reactie.



Volgens mij niet. Neo-realisme is ontstaan uit financiele en spirituele noodzaak.

Leuke discussie . In plaats van deel te nemen, verhoog ik mijn stem met een half puntje .

Een klein beetje informatie zegt voor mij genoeg: Visconti ging voor een paar weken naar Sicilië om een soort documentaire te maken.....maar hij bleef er 7 maanden. Ondanks de steun van de communistische Partij trok Visconti
zijn eigen plan. De commentaarstem was eerst niet de bedoeling maar een compromis aan de communisten om de boodschap helder te doen overkomen. Maar het ideologische gehalte valt reuze mee!

Maar het oorspronkelijke plan, een bwerking van een te boek verfilmen.....vervaagde toen men de bijzondere mensen op Sicilië leerde kennen. Veel kwam improviserend tot stand. Het is werktheater avant là lêttre
maar dan met amateurs. Er moet een vonk zijn overgesprongen tussen kleine filmcrew en de plaatselijke bevolking....Visconti moet daar nieuwe mogelijkheden en werkelijkheden gezien hebben....Inspiratie kost tijd en geld: Visconti besloot zelfs eigen bezit te verkopen, zo erg geloofde hij in het project en de mensen.

Visconti heeft volledig gelijk gekregen, het is een prachtige sfeervolle film met een realisme en natuurlijkheid die alleen goed geregisseerde amateurs kunnen spelen....ze spelen immers hun eigen leven.
Bij vlagen deed het me aan de Japanse regisseur Ozu denken......Dat prachtige shot van die vrouwen op de rotsige kust in spanning wachtend op hun mannen......Maar in de gehele film wordt het verstrijken van de tijd...met het fatale.... bijna voelbaar gemaakt. ("Oh wat saai", hoor je menig verwende 'filmliefhebber' zeuren....stel je voor dat je ietziepietzie voelt wat armen mogelijk voelen).

Hoe slik je je eigen gelijk in tegen al die betweters die op je ondegang zitten te wachten en ook nog 'hun' gelijk krijgen ook. Pijnlijke waarheden worden Antonio lachend ingewreven.....terwijl hij met handen en voeten gebonden is: hij kan niet meer weg omdat zijn broer stiekem weggeglipt is.......wie anders moet er voor het gezin zorgen....Antonio moet wel door de knieën.

Indrukwekkende film: 4,5*

Ik ga met alle lovende reacties hierboven akkoord, erg indrukwekkende film, dikke 4 sterren, na een herziening waarschijnlijk meer.

Mooi geschoten film uit het neo-realistische Italiaanse tijdperk van de cinema-geschiedenis. Het gebruik van non-acteurs pakt goed uit (alhoewel opa toch wel duidelijk z'n tekst leest van de autocue, maar soit).

Toch is La Terra Trema niet het meesterwerk uit de Italiaanse neo-realistische cinema. Tragiek is duidelijk aanwezig, maar het is nog behoorlijk soft. Latere films weten het bonter en aangrijpelijker te maken. Een groot (persoonlijk) gemis in deze film.

Vreemd overigens dat de film gemaakt is met communistisch geld. De communistische denkbeelden komen er bekaaid vanaf, weinig hoopvol.

Desalniettemin, een meer dan verdiende 4* waardering. Moet toch meer van Visconti (na Rocco en Bellissima) gaan kijken, dat moge duidelijk zijn.

Rauwste neorealistische film die ik ken. Opgenomen met "live"-geluid en in een Siciliaans dialect wat in het dorpje gesproken werd en dialogen die bijna geheel door de dorpelingen zelf ingevuld werden. Bijna geen muziek ook en veel ruwer dan bijvoorbeeld de films van DeSica. Een vicieuze cirkel van armoede en ook een flinke invloed van de kerk op de moraal.

Duidelijk minpunt: de voice over pakt niet echt goed uit. Die is vaak een alwetende verteller of zegt wat we zien of strooit met een cliché. De film was beter geweest zonder dit compromis.

Ook duidelijk in sommige scenes een voorstudie voor Rocco. Een gezin in armoede, broederconflicten en met name in de scenes in het huis zie ik gelijkenissen. Paar mooie kleine scenes ook, zeker in het midden van de film.

Het einde waar Antonio door de knieën gaat en je 'm z'n trots ziet verbijten is ontroerend.

4.0*

Fraai geschoten film die ruim tweeëneenhalf weet te boeien. Visconti neemt in het begin van de film ruim de tijd om je als kijker mee te nemen door het pittoreske vissersdorpje. De beelden van de vissers die 's nachts aan het werk zijn, zijn zeer fraai (en deden me bovendien erg denken aan de titelsequentie van The Usual Suspects; de felle lampen die weerkaatsen op het water, maar dat terzijde).

Na deze rondleiding neemt het drama de overhand. Wederom neemt Visconti de tijd: er wordt stilgestaan bij verschillende subplotjes met verschillende personages zonder dat het ergens saai of vervelend wordt (al is niet iedereen het daarover met me eens aan bovenstaande recensies te zien).

Het verhaal van de familie is erg tragisch, zonder dat het vals sentimenteel overkomt. Zoals Starbright Boy al aangeeft is het einde prachtig en volledig in lijn van de film.

Mee eens, voortdurend wijst de voice over je op gebeurtenissen of emoties die je zelf ook al had begrepen. Gelukkig neemt de aanwezigheid van de voice over af naarmate de film vordert.

"Zal ik dan niets van Visconti kunnen waarderen?" vroeg ik mij op een gegeven moment af en toen bracht La Terra Trema redding.

Ten eerste wordt er een mooi verhaal verteld: noem me ouderwets, maar verhalen over verzet tegen het systeem doen me altijd wel wat. Duidelijk minpunt in La Terra Trema is echter de vervelende voice-over die voortdurend oversentimentele zinnen prevelt, waardoor het geheel erg moralistisch aandoet. Ze heeft ook gewoon weinig interessants te melden en voegt totaal niets toe aan het verhaal. Daarom is de voice-over er waarschijnlijk tevens debet aan dat alles nogal 'gestuurd' overkomt. Visconti had er beter aan gedaan om het verhaal wat vrijer te laten, om de epiek voor zichzelf te laten spreken. De niet-professionele en dus direct uit het leven gegrepen acteurs weten deze namelijk uitstekend te dragen: ja, deze keer was het acteerwerk mijns inziens dik in orde, wellicht een aantal momenten daargelaten. Dan heb ik het vooral over het onnatuurlijke, bovendien erg lelijke gelach der verschillende personages dat telkens zo lang voortduurt dat het simpelweg irritant wordt. Maar voor de rest weten de acteurs mij te overtuigen dat het hier toch echt hun eigen verhaal is dat wordt verteld en geen geromantiseerde versie ervan (hier is geen plaats voor Delons en Cardinales ).

Ook het einde wordt niet geromantiseerd (geen happy-end) en dat is natuurlijk altijd een pluspunt: 3,5*.

Het bekijken van deze film laat me met zeer gemengde gevoelens achter: ergenis en bewondering.

Ja, dat irriteerde mij ook. Deed me denken aan sommige films van Pasolini, waarin je dat ook vaak ziet en hoort. Ik snap niet dan men hier zo mild is over het acteren, want ik vond het acteren vaak zéér matig:

"Heb je een baan voor me, (Lucino)?"

"Kun je acteren?"

"Nee, ik ben visser!"

"O, maar je kunt evengoed in mijn film spelen....."

Zo zal het wel ongeveer gegaan zijn, denk ik?

Ook qua plot rammelt het wel wat. Inderdaad, boot stuk, dus niets te doen,waarom niet even naar de markt rijden en zelf de vaten ansjovis verkopen???? De communistische propaganda wordt wel èrg door de strot geduwd. Zelfs in China doen ze dat nog subtieler!

Toch is er ook veel te genieten. Want een mooi stukje neorealisme blijft het wel, al is het alleen maar in het portretteren van het dagelijkse leven van de vissers. Veel prachtmomenten en karakters (zoals de notoir flirtende wachtmeester!). Schitterend, de wachtende vrouwen tijdens de storm.

Wat me ook opviel was hoe liefdevol men elkaar binnen de familie bejegend (dit bedoel ik natuurlijk niet incestueus, even voor de goede orde!!!). Bij terugkomst worden de stoere vissers hartelijk begroet en schromen ze zelf ook niet om moeder en kleine zusje en broertje een flinke knuffel te geven!

Hoogtepunt blijft de knieval van Antonio, terwijl de grossiers hem beschimpen. Met gebalde vuisten bekeken deze scène! Sowieso gebeurde dit al eerder, na het dopen van de nieuwe vloot, bij de toespraak van de grossier!



FisherKing kan helaas niet antwoorden, maar wat is dit trouwens voor onzin?? Volgens mij heeft hij ellende genoeg veroorzaakt. En zonder dat de kerk hem ene strobreed in de weg legde (net als de maffia nu trouwens nooit door de kerk wordt bekritiseerd!)

Dit is een bijzonder indrukwekkende film met uit het leven gegrepen acteurs. Ik beschouw deze film ondanks de storende voice-over als één van de hoogtepunten van het neo-realisme.

Heeft er iemand de Italiaanse Meesterwerken versie van deze film? Op de hoes staat dat het geregisseerd is door Vittorio De Sicca maar de officiële site geeft aan dat het een Visconti is?

*** HOMESCREEN *** - cinemien.nl

Een serieuze flater blijkbaar, uiteraard is deze film van Visconti.

Fantastisch, ga ik hem binnenkort als ik in de Mediamarkt of Saturn ben hem meepakken.

Ik heb deze dvd en er staat gewoon Luchino Visconti op als regisseur, hoor?

Grappig, ik haalde deze twee namen een tijdje geleden ook altijd door elkaar.