Naqoyqatsi (2002)

Wat een negativiteit hiero!

Heb 'm in de bioscoop gezien, en vond 't mooie ervaring: lekker los associëren op prachtige beelden. Niet zo sterk als Koyaanisqatsi maar sterker dan Powaqqatsi.

Inderdaad, aardige muziek, maar wel zo aardig en rustgevend dat ik -ik schaam me het te zeggen- bijna in slaap ben gevallen. Overigens was niet alleen de muziek hier debet aan, de eindeloze beelden met flitsende voorwerpen en patronen maakten me al doezelig. Zoals boven al beschreven zat hier weinig verhaal in, en heeft Reggio hier alles aan de associatie overgelaten. Enerzijds leuk concept, anderzijds té nietszeggend.

De muziek van mijn grote held Philip Glass, is werkelijk prachtig. Bijna een rede om deze film goed te vinden.

Maar wat een pretentieuze rommel is dit zeg. Wat een verschrikkelijke beelden, lelijk inspiratieloos en totaal nietszeggend. Saaie montages, lelijke kleuren, totaal nutteloze verouderde computer animatie.

Wie gaat hier nou anderhalf uur in de bios voor zitten? Dan moet je wel een heel slecht huwelijk hebben.

Koyaanisquatsi heeft prachtige muziek mooie beelden en sublieme montage, Powanisquatsi was al een stuk minder, maar enkele sterke shot maakt het nog net interessant genoeg, maar in deze beelde valt niets te zien. Werkelijk schandelijk, een belediging en minachting voor de kijker. Hoe durven ze dit te maken.

Elke amateur filmer of youtube gebruiker of sterker nog zelf ik kan nog beter beelden monteren op deze prachtige muziek. En dat zegt wat!

Alleen de cd luisteren AUB