Du Rififi chez les Hommes (1955)

Rififi is een erg sfeervolle 'heist' film in film-noir stijl, met zeer overtuigende criminelen, met hun harde Franse koppen en koelbloedigheid.

Tijdens de lange kruisroofscène viel me het zweet op de verbeten gezichten van de criminelen op. Let ook op de balletschoentjes die ze aan hebben!

Leuk om regisseur Jules Dassin als Cesar le Milanais te zien. Die man heeft een komisch hoofd (zou niet misstaan in Jiskefet) en als je het niet wist, zou je denken dat het inderdaad een italiaan was.

Het Rififi nummer in de nachtclub voegt veel toe. Zulke 'intermezzo's' passen perfect in dit soort films. Erg sfeerverhogend.

De eindscène is een van de mooiste die ik ooit in een film gezien heb. Kunst met een grote K! Deze scène is meesterlijk door de geniale montage, de shots van snel voorbijrazende bomen en het duizeleffect bij de Arc De Triomph. Magnifiek ook hoe het kereltje uit zijn dak gaat door de duizelingwekkende snelheid van de auto.

Wat een fantastische film.. Begon een beetje traag, maar na de magnifieke "heist" scene werd hij alleen maar beter..

Goed geacteerd, prachtig camera-werk en een climax om je vingers bij af te likken!

4,5

Sterke film.

Prachtig hoe de hoofdpersonages zich op het slechte pad begeven zonder allen tot in den treure uitgediept te worden. De aandacht voor de daadwerkelijke overval is belangrijker en wordt tot in de precisie met de kijker gedeeld. Schitterende zwart - wit fotografie soms, die mij wat deed denken aan de eveneens schitterende klassieker The Third Man. Zeer sfeervol hoe Dassin Parijs in zijn film uitbeeldt. Of het nou in de ochtend of avond is. De straatvegers die de straten schoon maken......Een voortrazende trein.....

Het verhaal is verder ook boeiend om 2 uur te vullen. Geen moment van verveling gekend. Kan ook niet anders, met die ijzingwekkende en spanningverhogende muziek op de achtergrond. De climax is inderdaad een beauty. Aangename kennismaking met Dassin. Dikke 4*

P.s. Verder ook een grote inspiratiebron voor een bekende actiefilm uit 2006.

Het middengedeelte met die ijzingwekkend spannende stilte !. Het einde is ook erg bijzonder.

Altijd al een voorkeur gehad voor de klassieke bank"inbraak"films en gevangenis"uitbraak"films. In beide groepen bevinden zich al een aantal van mijn favorieten, en Rififi hoort daar nu zeker ook tussen.

Ik had voor deze film al een aantal films van Dassin gezien, maar in Rififi komt daadwerkelijk alles samen, daarmee kan ik dit ook als hoogtepunt van zijn oeuvre beschouwen. De film is in drie delen te verdelen, waarbij het eerste deel zeer aardig is. Maar vanaf het tweede deel gaat de film naar een meesterwerkniveau. Enige minpunt is bij de overgang van deel 2 naar 3. Dat die delen nu net weer verbonden worden doordat die Italiaan een ring aan die vrouw geeft, en zij daarmee weer betrapt wordt. Dit voelde iets te clichématig aan, maar gelukkig werd dit beter opgevangen dan ik had verwacht.

De film is verrassend donker, hard en visueel krachtig. Dit alles zorgt ervoor dat het met de geloofwaardigheid van het verhaal wel goed zit. De waardering voor de ontknoping kan ik eigenlijk alleen maar bevestigen. Werkelijk meesterlijk gedaan. De film haalt bij mij net geen topwaardering doordat het eerste half uur niet zo goed is als de rest van de film en het eerder genoemde kritiekpunt.

Jules Dassin weet me opnieuw te verbazen met een visueel prachtige Film Noir die afsteekt tegen andere films binnen het genre. De Amerikaanse regisseur Dassin was eerder ook al verantwoordelijk voor Thieve's Highway, een film die ik vooral zo opwaardeerde vanwege zijn prachtige, onevenaarbare sfeer. Du Rififif chez les Hommes is niet veel anders, Dassin levert ook in deze film zeer mooie plaatjes af van een straatbeeld uit de jaren '50, ditmaal die van Parijs. Zijn films moeten het dan ook meer hebben van de visueel, knap geschoten scènes dan van het verhaal, hoewel het verhaal behoorlijk spannend en zelfs redelijk onvoorspelbaar was. Ondanks het feit ook dat de film ondertussen al door een hele hoop andere films nagedaan is, om die reden kon ik ook niet vermijden dat ik de hele tijd het gevoel had dat films als Lock, Stock and two Smoking Barrels hierop gebaseerd zijn. Verder verdient de muziekscore van Georges Auric ook wel aandacht, muziek die verfrissend en prachtig in de oren klinkt. Ook wel doordat de soundtrack van de meeste 'oudere' films niet veel voorstelt.

4.5 sterren

Wat een mooie rauwe harde film-noir is dit zeg, ik heb er echt van zitten genieten. Het begint allemaal erg rustig en Dassin is in het begin duidelijk bezig met de sfeerschepping en de opbouw van het verhaal. De muziek van de film is sterk, maar dan komt op een gegeven moment de heist met de ongekend lange stilte waardoor de spanning bij mij toch wel ongekend opliep. Het zag er allemaal zo sterk en vakkundig uit ejn ik heb zelden een roof gezien,die zo goed is uitgevoerd. Ondanks dat ik daarna wel dacht hoe het allemaal verder zou lopen werd ik toch nog enigszins verrast. Het einde is ook ongekend goed, in de eindscene waarbij Tony het kind nog net weet thuis te brengen en dan sterft. Fenomenaal gedaan en het geeft deze topper een einde, die de klasse van deze film nog maar eens onderstreept. Snel maar eens meer opzoeken van Dassin, want dit soort mooie filmpjes zijn helaas een zeldzaamheid.

4,5*

Getipt gekregen van iemand. Ik had hem al eens op het oog gehad, maar nooit echt werk van gemaakt. Jammerlijk eigenlijk, want het is een prachtige film. Zo'n film die alleen vroeger gemaakt kon worden, waarin het nog echt om de film ging en niet om de kosten/opbrengst die aan de film verbonden zijn.

Het verhaal kan je eigenlijk in 2 delen opsplitsen. De bankoverval en het gedeelte daarna met de kipnapping. Het zouden allebei op zichzelf staande films kunnen zijn. Met name deel 1 trok mij meer, waarschijnlijk ligt het onderwerp mij meer. Vooral het stukje waarin ze uitvinden hoe het alarm uitgeschakeld kan worden, was erg goed.
De overval zelf was goed, maar niet veel meer dan dat. Stiltes vind ik niet erg, maar dit is erg overdreven. Het hoort natuurlijk bij de film en de scène, maar een klein beetje geluid had niet misstaan. Al is het alleen maar de adem van iemand.
Het kwam op een gegeven moment zover dat ik ging kijken of het geluid misschien was weggevallen.
Het gedeelte daarna was vooral spannend door de gedachte erachter, met name de vraag vinden ze hem terug? Geen spannende achtervolgingen, maar precies zoals het moet. Vooral de scène waarin Tony naar huis rijdt met een kogelwond was prachtig. De muziek eronder en de beelden . Ik had eerlijk gezegd nog wat drama gehad, maar een 'happy' end volstond in dit geval wel.

4,5* voor een erg goede film waarbij het tempo er iets te vaak uit gehaald werd.

Prima film. Vooral de inbraak is mooi in beeld gebracht, beetje zoals in "le trou": stapje voor stapje word je als toeschouwer erbij betrokken.

Einde had van mij inderdaad IETS vrolijker gemogen . Misstaat echter niet.

Uiteraard een fijne strakke film, maar had er toch nog net wat meer van verwacht. Deed me erg denken aan een aantal films van Melville maar die zijn toch een stukje sfeervoller.

Lang uitgerekte en gedetailleerde heists doen het altijd wel goed bij me, maar de afwinkeling vond ik (buiten het slot) wat gewoontjes.

3.5*

Harde gangsterfilm, gedomineerd door Servais met z'n overschrokken blikken, maar gekenmerkt door de geweldige kraak. Ouderwets, minutieus (de schoentjes van César!) vakwerk om je aan te vergapen, want er wordt geen woord verspild en geen deuntje ingestart. Met zo'n buitengewoon sterke scène halverwege is het maar de vraag of het restant daar een acceptabel vervolg aan kan geven.

De plot doet daar niet moeilijk over en trekt het met een eenvoudige, doorzichtige draai weer op gang, maar zo staat de film wel meteen weer in z'n vooruit en kan de Franse onderwereld z'n meedogenloze gang gaan. Het levert een fascinerend en duizelingwekkend slot op door de Parijse straten. Er hangt een iets te nadrukkelijk misdaad loont niet-geurtje in de lucht, maar veel maakt dat niet uit.

Meesterlijke film met een perfecte (en perfect ogende) Jean Servais (die me aan zowel Jean Gabin als Harry Carey senior deed denken). Hoewel Jules Dassin naar het schijnt indertijd nog nooit van The asphalt jungle had gehoord en er pas achteraf op werd gewezen, moest ikzelf toch vaak aan die voorganger denken, en die vond ik zelf toch wat strakker, vooral omdat ik hier de hele plotlijn van de ontvoering wat minder interessant vond.

Ik ben nooit echte en liefhebber geweest van de film noir, maar deze Rififi heeft me wel enorm kunnen boeien. Deels ook door de combinatie met het spannende 'heist' verhaal. De film kent een wat trage opbouw die volledig in de film noir en maffia past. Gaandeweg komt het heist-gedeelte erbij en dat is een pak boeiender dan de Amerikaanse gelijkaardige prenten als Ocean's eleven of The Italian Job. Vooral de inbraak zelf is zenuwslopend. Geen nooit muziek of woord dialoog. En toch zit je gekluisterd aan het scherm.

Het verdere verloop wijkt mooi af van het Hollywood-parcours, te danken aan het feit dat de film in Frankrijk gemaakt is en niet onder het juk van de Amerikaanse filmwereld valt. Wat dan weer komt omdat regisseur Dassin op de zwarte lijst van Hollywood geraakte. Maar hij won er wel een prijs mee op Cannes.

Deze eindelijk na er jaren lang over gehoord te hebben afgelopen zaterdagnacht zitten kijken.
Het was een cadeautje en ik kon gewoon niet wachten tot de volgende ochtend.

Lekkere, sfeervolle film noir annex Heist film. Het is bekend: dit is DE film, met een 30 minuten lange inbraak scène, waarbij niets gezegd wordt en ook muziek ontbreekt, die sindsdien als voorbeeld dient voor alle Heist films, die er na zouden volgen.

Die bewuste inbraak scène is dan ook knap gedaan en toch.... had ik er meer van verwacht, omdat wat er gebeurt niet heel speciaal is, of dat er nou hele lastige of gevaarlijke hindernissen moeten worden overwonnen.
Latere films als Ad ogni costo, of Dassins eigen Topkapi hebben eigenlijk veel inventievere inbraak scènes, wanneer je heel eerlijk bent.
Tuurlijk DIT was de eerste en dat is sowieso origineel en een verdienste op zich, maar toch...

Verder vond ik het ook een nadeel dat de Heist in het eerste uur van de film zit. Daarna volgt er nog bijna een uur en dat vond ik persoonlijk iets te veel van het goede. Toegeven: de slotscène met Servais dodelijk gewond de auto besturend is geweldig, maar had zo'n gelijke scene toch liever sneller na de inbraak gezien. Het hele ontvoering verhaaltje boeide me niet echt en was ook te voorspelbaar.

Wat de acteerprestaties betreft: hoofdrolspeler Servais is subliem en gemaakt voor dit soort films, helaas vond ik de rest van het groepje rond hem stukken minder. Zo vond ik Robert Manuel als Mario Ferrati wel erg aan het schmieren en vrij irritant. De andere "Italiaan" vond ik iets beter en kwam er pas na de film bekeken te hebben achter dat dit regisseur Dassin zelf was. Grappig!

En herkende ik daar in een bijrol een nog jonge Robert Hossein?! Nooit geweten dat hij hier ook in zat.

Toch houdt de film mij nu drie dagen na het kijken nog steeds bezig en da's altijd een goed teken. Ik ga hem zeker binnenkort nog een keer opzetten.

Voor nu een zeven, ofwel 3,5 ster.

Het is vooral de beruchte overvalscene (en de aanloop daar naartoe) die deze 'Rififi' goed maakt. Die zal ik niet snel vergeten. Wat een zenuwslopende gebeurtenis. Erg moeilijk is het niet, maar de goede regie + o.a. het knappe gebruik van stiltes laten dit wel zo lijken. Mooi gemaakt. Sowieso zorgt regisseur Jules Dassin voor een sfeervol geheel, met mooi geschoten plaatjes. Naar het einde toe duurde het me soms wat te lang. Maar.. erg leuk om de film te zien die een fundament heeft gelegd voor veel toekomstige heist films.

Misdaadfilms zijn niet echt mijn ding. Afgezien van de slotscène vind ik deze klassieker weliswaar degelijk, maar geen topper. Gedurende driekwart van de speelduur lijkt de film niet vooruit te branden. Dat geldt ook voor de veelgeroemde inbraakscène. Ik ben maar koffie gaan zetten, want ik wist van een vorige kijkbeurt jaren geleden, dat die eindeloos duurt en dat ik weinig zou missen. Ik heb de film nu twee keer gezien, maar nog steeds niet kunnen ontdekken wat er zo bijzonder aan is. Zal wel aan mij liggen.

Sterk toch wel, wat ik na het begin niet zo verwachtte. Ben ook geen groot noir-fan, maar wat Rififi goed doet is dat het meer biedt dan alleen een misdaadverhaal. Het gaat ook over het familieleven, over loyaliteit en vriendschap, over moraal. In de stijl zie je dat eveneens terug, met de muzikale uitstapjes en de tijd die er genomen wordt om de inbraak te registreren. Meer een totaalfilm dan een misdaadfilm dus, en wat mij betreft in die zin een soort voorloper van Heat.

Nomen est omen. Ook al doet zijn Frans klinkende naam anders vermoeden, Jules Dassin was toch echt een Amerikaanse regisseur. Verraden door zijn collega Edward Dmytryk kwam hij op de zwarte lijst in Hollywood en verkaste naar.... Frankrijk. Daar regisseerde hij met 'Du rififi chez les hommes' een meesterlijke film noir. Hij maakt dankbaar gebruik van de Europese vrijheid. Het geweld is net iets explicieter en harder dan dat in vergelijkbare Amerikaanse films en ook de dames geven zich net iets meer bloot. Het hoogtepunt wordt gevormd door een bijna 30 minuten durende dialoog- en muziekloze inbraakscene.

Degelijke film noir, maar wel eentje met opstartproblemen. Aanvankelijk kost het toch wat moeite om in het verhaal te komen. Het wordt nogal traag opgebouwd en de verschillende personages hebben vrij weinig diepgang. De inbraakscène, waarin geen woord wordt gesproken, steekt goed in elkaar, maar duurt ook wat lang en echt spannend is het nou ook weer niet. Na de inbraak komt de film echter wel op stoom en ontvouwt zich nog een zeer aardig verhaal. Ook het hoofdpersonage Tony le Stéphanois komt dan pas echt uit de verf. Al met al best degelijk, maar de trage aanloop zorgt er wel voor dat ik dit bepaald geen topper vind.

De prachtige scène van de inbraak verheft deze film een stuk boven het gemiddelde van dergelijke série-noir producten en heeft zijn gelijke niet.

Nu twee keer gezien maar het wil maar niet vlotten met mij en Rififi. Kijk, die waarlijk fantastische inbraak is natuurlijk om alle tien vingertjes bij af te likken, maar (met name) de eerste en toch ook de laatste akte zijn naar mijn smaak te uitgesponnen. Buiten Le Stéphanois interesseerden de karakters me ook niet echt. Kan dit in tegenstelling tot velen geen topper in het film noir genre noemen.

Njah.

Erg gewone heist film. Allicht dat deze één van de films is die de basis voor het genre gelegd heeft, maar zulke films teren toch een beetje op spanning (zeker de core heist films) en die zit er niet echt meer in. Alles verloopt perfect zoals je het verwacht, dan is 120 minuten een best lange zit.

Het is ook allemaal wat oubollig natuurlijk. Met beiteltjes en houtjes spiesjes enzo. Enige leuke is dat men af en toe nog wel creatief weet te zijn met oud spul (zoals het trucje met de paraplu). Er wordt wel redelijk gewichtig over gedaan, ook de soundtrack lijkt te denken dat het allemaal erg groots en belangrijk is, maar tegenwoordig schiet er alleen nog maar een flauw filmpje over.

Visueel is het eerder beperkt, acteerwerk is degelijk maar onopvallend, alleen de soundtrack is zit er echt wel naast. Héél slecht is het nu ook weer niet, maar het been there, done that gevoel overheerste wel heel sterk bij deze film.

1.5*

best wel genoten van deze franse film noir die verschillende episodes kent de voorbereiding , de kraak , en de ontvoering .
de kraak scene was mooi gedaan inderdaad zonder dialoog en soundtrack maar toch boeiend om te zien
dat was eigenlijk het hoogtepunt daarna word het wat minder en veert de film na de ontvoering van het kind weer op .
Geen happy end voor de krakers .
het acteerwerk is wel een stuk minder met emotie dan noir's die ik van hollywood gewend ben , dat is effe apart maar geeft de film ook weer zijn eigen charme om het maar zo te zeggen .

Gangster Tony neemt deel aan een winstgevende hold-up. Een rivale bende wil zich meester maken van de buit. Tegen het einde van de film draait alles uit op een wederzijdse uitmoording van de beide gangs.

Jules Dassin heeft dit klassieke film noir boeiend en zeer handig verfilmd. De prent valt vooral op door een meesterlijke sfeerschepping door het diepmenselijk accent en door de mooie fotografie. Hoewel de ontknoping een ullistratie vormt van de stelling "misdaad wordt altijd gestraft", vormt de film een gevaarlijk schouwspel wegens de gedetailleerde ontleding van een overval en het idealiseren van een bende.

4.5*

Rififi stond al een hele tijd op mijn lijstje. Prima film noir die ik in het Frans zonder ondertitels zag. Niet geheel alles is betreft dialogen tot me doorgedrongen, maar ik kon er toch net mee weg. Film die wel wat wegheeft van die andere klassieker zo'n 15 jaar later, Le Cercle Rouge (Film, 1970) waarbij ook die roof o zo bloedstollend mooi en tergend traag in beeld werd gebracht. Ook de idee om geen dialoog of muziek eronder te zetten, maakt deze scène extra krachtig. Een kwart van de film werd hieraan besteed, geen minuut te veel als je het mij vraagt.

Veel minder eer moet gehaald worden uit de franchise van Ocean's eleven in die zin dat ieder bevriend gangster zijn eigen specialiteit heeft. Maar ook The Italian job bvb kan je hier best aan linken, maar dan spreken we toch van een ander niveau.

Opmerkelijk ook hoe accuraat en authentiek die topscène wel niet is in die zin dat deze blijkbaar werd gebruikt door echte dieven. Prima film, uitstekend acteerwerk en montage. Een heist met een echte suspense op een hoog niveau. Een voorbeeld!

Bij vlagen erg spannende, in fraai zwartwit geschoten misdaadfilm over een ambitieuze juwelenroof, uitgevoerd door een viertal uiteenlopende karakters. De roof zelf vormt het absolute hoogtepunt van de film, minutieus in beeld gebracht in volledige stilte. De aanloop van de film is stroperig en niet bepaald boeiend, maar gelukkig is het gedeelte na de roof zeer onderhoudend. Mooi einde ook.

Gisteravond nog even aan de slag zoals iedere vrijdagavond betaamt met de Top 250 en na enige tijd zoeken belandde ik bij deze Du Rififi Chez Les Hommes waarvan het de vraag werd wat het ging worden ook al leek het wel snor te zitten met het genre. En ondanks de erg slechte kwaliteit op Dailymotion bleek dit toch een prima te volgen en zelfs sterke film te zijn.

Het verhaal is maar al te duidelijker met exbajes klant Tony, terug in het normale leven, met de nodige rekeningen te vereffenen, en uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan samen met zijn makkers waar een volgende kraak niet zo zeer een keus is als onvermijdelijk. Desalniettemin is de opening even aftasten waar Tony eerst niet echt warm loopt en waar de aandacht een beetje uitgaat naar relationele besognes, verhoudingen en vijanden. Duidelijk is dan al dat Tony een coole gast is en voor de duivel niet bang ondanks het vijandige criminele milieu.

De film timmert ondanks de afleiding in het begin goed aan de weg met een fraai tijdsbeeld in de zin van Franse straten, auto's en kleding en de fraaie aankleding met decors, reclames en weet wat meer. Duidelijk is dan toch zeker de kwaliteit die deze film herbergt en verder uitgebouwd wordt met de minutieus voorbereiding en op de ouderwetse manier de boel verkennen en het testen van het alarm. Het doet me één van de weinige minpunten, in de vorm van cabaret met zang en dans, praktisch vergeten en door de vingers zien, hoewel het qua muziek er eigenlijk ook wel weer bij past.

De film zet zichzelf voort op de weg die reeds ingeslagen was met een eveneens minutieuze kraak die uitermate sterk en degelijk in beeld gebracht wordt andermaal met mooie en interessante ouderwetse methodes en vindingrijkheid. Daarna is het vooral afwachten wat de kink in de kabel gaat worden want zoals een 'heist' film betaamt ligt er altijd ellende op de loer uiteraard vanuit het milieu zelf. De hoek waaruit dit komt is wel een beetje voorspelbaar maar dat kan film niet deren die een uitstekende indruk maakt als misschien wel de moeder aller 'heist' films waar heel veel leentje-buur op is gepleegd en dat is begrijpelijk. Want Du Rififi Chez Les Hommes, een titel waar ik overigens de betekenis niet helemaal van begrijp of het moet zo simpel zijn als de vertaling dat Tony uiteraard Rififi is en weer uit de bajes dus onder de mensen is, gewoonweg een uitstekende en zelfs een klassefilm is.

Trage klassieker met goed uitgewerkt plot. Krachtig spel van Servais. Mooie shots en vooruitstrevend voor die tijd. De inbraak met minutenlang zwijgen is een juweeltje.

Herzien. Blijft toch wel een van de beste heistfilms, met schitterende rol van Jean Servais als oude gangster. De heist zelf is spannend maar niet overdreven spectaculair, en de rustige opbouw werkt prima toe naar het intense deel na de heist, als alles in het honderd loopt- en dat allemaal door een ring. De slotakte, met de stervende Tony die met zijn laatste krachten het jongetje thuisbrengt, terwijl het jochie het allemaal als een groot avontuur ziet en niets door heeft, is prachtig.

Degelijke film, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Wat we te zien krijgen is een nogal standaard heist film, al wordt de kraak zelf wel goed gebracht. De mannen wisselen geen woord met elkaar uit, waardoor de spanning wel te snijden is. Na de heist wordt er nog een verlengstuk aan de film gebreid met de ontvoering van het kind, maar het niveau wordt hiermee niet echt verhoogd. De autorit in de straten van Parijs was dan weer wel een erg mooie en spannende afsluiter.

3*