If I Had a Million (1932)

Geweldige, vlotte film die geen seconde heeft verveeld.

De film bestaat uit de weergave van de belevenissen van een reeks uiteenlopende personages die onverwacht miljonair worden. In de eerste helft van de film had ik de verwachting dat bepaalde verhaallijnen van de personages zouden samenlopen maar dat bleek niet het geval; het gaat om een opeenvolging van op zich staande gebeurtenissen. Het is zeker een film met een originele insteek maar betwijfel toch of ik hem ooit nog zal herbekijken, daarvoor glijdt het te veel van me af. Voor mij is het eerder een leuk tussendoortje te vergelijken met een praline: je geniet van de smaak op je tong en 5 minuten later ben je het alweer vergeten.

Een film bestaande uit segmenten die allen opgebouwd zijn rond het feit wat mensen (kunnen) doen als ze een miljoen te spenderen hebben of hetgeen ze kan overkomen met zoveel geld op dat moment in hun leven. De fragmenten China Shop, Violet, Road Hogs, The Clerk en Grandma zijn gewoonweg magnifiek. Richard Bennett als de miljonair is prachtig, vooral in de fragmenten waarin hij uithaalt naar de wereld en de pennenlikkers om hem heen. De hoofdrolspelers uit genoemde fragmenten zijn uitstekend en geven goed acteren weer. De rol van Charles Laughton als Phineas V. Lambert in het segment The Clerk mag dan klein zijn, maar hij speelt magnifiek en laat zien een geweldige karakterspeler te zijn. Zeker niet de beste rol van Gary Cooper!

Deze anthologiefilm bestaat uit acht episoden binnen een raamvertelling. In de raamvertelling zien we hoe miljonair John Gidden er toe komt om aan acht willekeurige personen een miljoen dollar te geven. De acht episoden zoomen vervolgens in op de acht gelukkigen. Een filmpje begint steeds bij de overdracht van de cheque van een miljoen dollar door Gidden, de weldoener.

De meeste verhaaltjes zijn humoristisch van aard. Twee zijn dat niet. Twee verhaaltjes springen eruit. Beide humoristisch. "The Clerk" van Ernst Lubitsch en "Violet" van Stephen Roberts en Joseph L. Mankiewicz.

The Clerk heeft slechts twee minuten nodig om zijn boodschap te vertellen. Zonder tekst. Een briljant filmpje. Een man. Een bureau. Een trappenhuis. Een paar deuren. De laatste deur. Een korte blik op de directeur. Hilarisch. Een fantastisch filmpje en een fantastische pointe.

Viollet doet het ook in twee minuten. Binnen die tijd is het verhaal verteld, is het personage geschetst en is de pointe geplaatst. Ook zonder woorden. Ook briljant.

Twee hoogstaande filmpjes, die verheven staan boven de andere. Dat wil niet zeggen dat de rest onaardig is. Nee. Integendeel. Bijzonder aardig zelfs. Elk verhaaltje is vermakelijk en wordt steeds mooi en verrassend afgerond met een leuke pointe.

Nou ja, dat is niet helemaal de waarheid. Niet elke episode is aardig. Eén uitzondering is er. "Death Cell“ wordt volledig verpest door zijn hoofdrolspeler. Het verhaaltje is eigenlijk wel ok. Gene Raymond speelt de hoofdrol en is niet ok. Hij moet diverse emotionele stadia laten zien (afgrijzen, blijdschap, hoop), maar doet dat erg slecht. Zo slecht dat het verhaaltje samen met zijn optreden de mist in gaat.

If I Had a Million is een leuke film met twee toppers en een mislukking. Dan resteren vijf episoden. Die zijn alle aangenaam zonder heel exceptioneel te zijn. Gewoon leuk, grappig of raak met hier en daar nog een opvallende acterende naam.

Dat is het wel.