Food, Inc. (2008)

Scary.

Maar redelijk onopgemerkt langs ons heen getrokken. Niet zo verwonderlijk als je de inhoud mag geloven. Sterker nog, knap dat dit überhaupt is uitgebracht.

Niet hoogstaand gefilmd, en ook niet voorzien van een goede soudtrack. Allesbehalve prettige montage en simpelweg geen cinematografische euforie. Niets van dit alles. Inhoud en nog eens inhoud. Want deze waterval aan info is erg belangrijk, moeten de makers hebben gedacht. Zoveel mogelijk feitjes op een rijtje.

En gelijk hadden ze.

Ookal pakt e.e.a. niet altijd even goed uit en wordt, mede dankzij het weigeren van de multi-nationals om mee te praten, een aantal zaken nogal eenzijdig belicht.

Dat ze een tenekrommend einde hebben ingepland en dat deze rommelige docu de gemiddelde boerenlul waarschijnlijk amper weet te bekoren, zij ze dan maar even vergeven. Ze hadden makkelijk op de shock-tour kunnen gaan, maar doen dat niet. En zo mis je zowiezo een hoop publiek. De oplettende kijker echter zal een nageltje of twee bijten.

Zeer goed.

Vond dat in dit geval wel goed. Ze gaven aan hoe je op kleine schaal voor jezelf een verschil kunt maken. Niet als een 'ver-van-mn-bed hoe het beter moet' verhaaltje.

De docu zelf is natuurlijk schrijnend. Typisch zo'n onderwerp dat je wel bekend is, maar om het zo bij elkaar te zien geeft je toch een heel wrang gevoel. Je wordt er bijna pissig van als je ziet hoe veel macht die bedrijven hebben op zoiets belangrijks als dagelijks voedsel en de samenstelling en distributie daarvan.

You will never look at dinner the same way.

Ik had inderdaad er een beetje moeite mee vanochtend, gister avond eigenlijk al. Een zieke massaproductie, leven de moderne industrialisatie! Alles snel en effectief. Wat al veel hier vermeld is, is de film qua film niet erg bijzonder, er zitten soms tenenkrommende animatie stukjes tussen door en het camera werk is rommelig en alles behalve creatief. Er worden ook spelletjes gespeeld, zoals op The Killer Floor, dat de camera weg draait. Als kijker wil ik dit gewoon zien, al is het te erg voor woorden. Zelfs met een geheime camera, was het resultaat naar mijn idee best wel te kunnen filmen. Maar ach, dat zijn een van de kleine dingetjes waar ik me aan stoorden.

Het is niet zo zeer dat de docu heel veel nieuws op tafel legt, iedereen denkt wel iets te weten over hoe die slachthuizen in zijn werk gaan, hoe plastic onze pizzakaas is en dat tomaten niet het hele jaar door groeien. Toch zit je met open mond te kijken en weet je niet zo goed hoe je moet reageren. Ik schaamde me een beetje, dat je je zo erg toegeeft aan de maatschappij. Er zijn recent zo veel valkuilen dat je op een gegeven moment maar een muur optrekt en je je niet laat beïnvloeden door de coming outs van bepaalde takken. Zo heb ik dat met eten, ik eet het maar gewoon. Je weet dat het slecht is, maar het is zo lekker, goedkoop en daarbij is het overal te verkrijgen. Typering van onze maatschappij dus. Wat ik vooral erg vond was natuurlijk de vetweiderij en het schijnheilige gedrag tegenover de illegalen en de biologische boeren, die er wel iets mee willen doen. Eigenlijk is het allemaal wel interessant en daar doet de film ook zijn voordeel mee.

Toch had ik liever ook de burgers in beeld willen zien. Ik had zelf meer dan een paar losse zinnen op het eind nodig om me echt te overtuigen van een nieuwe manier van leven. Ik ga zeker bewuster eten, maar dat terzijde. Er wordt vooral bij de productie en de slachtoffer kant benadert, maar helaas word er niet aangeklopt bij een burger zoals ik, die het eet, het lekker vind. En op de hak op tak geconfronteerd word met de feiten. Dat leek mij juist een interessant gegeven, omdat de biologische boeren zoveel nadruk leggen op de consumenten, die het verschil kunnen maken.

Zeker iets wat veel mensen nog zullen kijken, raar dat het zo weinig stemmen heeft met toch wel zo'n belangrijk en actueel onderwerp. De boodschap (lol) is in ieder geval duidelijk en werkt ook in een positieve activerende manier. Uitwerking matig, maar toch een ruim voldoende. 3,5 ster

Niet de eerste documentaire die ik de laatste tijd gezien heb over dit onderwerp, dus erg nieuw was het allemaal niet voor me. Wel stuitend om te zien wat er toch allemaal mis is in Amerika en hun voedselindustrie.

Ik vraag me nu wel af, naar aanleiding van alle Amerikaanse docu's en programma's, hoe het er in Nederland en Europa aan toegaat, en of Amerika hier alleen in staat, of de twijfelachtige eer heeft om koploper te zijn. Ik denk dat het bij ons zo erg nog niet is (wel wat dierenleed betreft, maar wat betreft bewerkt voedsel en de macht van grote bedrijven), maar misschien ben ik dan naief. Ik weet ook niet eens of wij bijvoorbeeld dingen uit Amerika geimporteerd krijgen.

In ieder geval is het een prettig wegkijkende documentaire, afgezien van het dierenleed, dat we gelukkig gewoon te zien krijgen zoals het helaas is. Tegen het einde van de documentaire vervalt het helaas wel wat teveel in droog economisch en juridisch gesteggel. Had dat wat over de film verspreid, of wat meer gedoseerd, en de film blijft ook prima kijkbaar voor 'de gewone man', die leuke graphics, grafiekjes en feitjes wil horen en zien.

4*

Ontluisterende docu over de amerikaanse voedselindustrie en de macht die een kleine groep bedrijven heeft over wat de gemiddelde amerikaan eet. De meer persoonlijke (en schrijnende) verhalen zijn het minst interessant; de documentaire is op zijn best wanneer de focus ligt op de multinationals die bepalen wat er wordt geproduceerd en wat er in de schappen van de supermarkt komt te liggen. Hier en daar wat gruwelijke beelden van slachtvee, maar alles wordt overwegend smaakvol (no pun intended) in beeld gebracht. Visueel overtuigend en knap gemonteerd, maar inhoudelijk soms net iets te subjectief, wat ten koste gaat van de impact.

Niks zo fijn dan om een druilerige zondagmiddag door te brengen met een documentaire over de Amerikaanse voedselindustrie. Echt schokkend nieuw is het allemaal niet, maar het herbevestigt het idee dat bedrijven teveel macht hebben over elk facet van ons dagelijkse leven.

Het lastige bij dit soort documentaires is dat ik simpelweg te weinig kennis heb om de zin en onzin van de gepresenteerde argumenten te volgen. Dan valt het vooral op dat hier erg sentimenteel te werk wordt gegaan om een boodschap over te brengen. Gevoelsmatig heeft het iets eenzijdigs om complexe materie als dit te verbuigen tot een simpele strijd tussen goed en slecht. Maar misschien is deze hoogst gekleurde aanpak ook daadwerkelijk nodig om maatschappelijke veranderingen door te voeren in hoe wij ons tot ons voedsel verhouden?!

Goeie documentaire over, zoals de titel al doet vermoeden, de voedselindustrie. Vanaf het begin is al evident dat de voedselindustrie er hier niet goed vanaf komt. Eigenlijk niks nieuws onder de zon, maar desalniettemin wel interessant (ook al gaat het hier alleen maar over Amerika). De documentaire kijkt gemakkelijk weg.

Een veelbesproken docu is dit en logisch! Het is schokkend om te zien hoe sommige bedrijven met voedsel omgaan en dat je dat als consument zomaar op je bordje krijgt. Al vraag ik me wel altijd af bij dit soort documentaires in hoeverre nou het gepresenteerde daadwerkelijk klopt. Een programma als Keuringdienst van Waarde gaat dieper in de materie, terwijl het hier lijkt alsof lukraak er wat klappen uitgedeeld worden aan de voedselindustrie. Zorgt toch voor wat minder impact helaas. Maar goed, het wist me toch best te boeien en ik ben ook razend benieuwd hoe het dan hier in Nederland gaat. De laatste tijd zijn er ook hier wat voedselschandalen geweest, dus zoveel zal het (helaas) niet schelen.

Foodstuff.

Nu elke bobo zowat een documentary kan maken, krijgen we veel van dit soort dingetjes. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van de makers, maar terwijl je zit te kijken begin je steevast meer en meer vraagtekens te zetten bij wat je voorgeschoteld krijgt, tot je onherroepelijk de juistheid van docus als deze in twijfel gaat trekken.

Dat er aan dierenwelzijn gewerkt moet worden zal best, dat bedrijven iets meer het welzijn van hun consumenten in het vaandel mogen dragen is ook geweten en dat rechtspraak niet altijd even logisch of rechtvaardig is, is ook al jaren geen geheim meer. Maar daarvoor hebben we deze docu niet nodig natuurlijk.

Op zich vond ik de informatie nog wel redelijk gepresenteerd, vooral ook door wat gematigdere standpunten aan het woord te laten (die kerel die liever voor meetbare verbetering zorgde ipv op z'n morele paard te blijven zitten bijv). Maar dan is het toch weer jammer dat die moeder erbij betrokken wordt. Hoe schrijnend zo'n situatie ook voor een gezin, in het grotere plaatje is het alleen maar gemelk dat op de gemoederen van de kijker dient te werken.

Ik weet ook nog steeds niet wat ik met meldingen als "bedrijf X wilde niet meewerken aan deze docu" moet. Ik kan me namelijk 10 andere redenen bedenken dan het uitgerolde "oh, dan hebben ze vast iets te verbergen!" reactie. Punt is ook gewoon dat het constanten zijn in docus als deze, waardoor de eenzijdigheid te hard gaat wegen.

Weinig nieuws onder de zon. Een paar andere accenten die best interessant waren, maar verder niet echt overtuigend genoeg en vooral weer té sentimenteel doorzichtig en teveel éénrichtingsverkeer.

2.0*

I guess I’ll just stop eating, then?

Iets meer dan drie jaar geleden ben ik gestopt met vlees en vis te eten omdat de impact op het milieu veel te hoog was en omdat ik teveel van die beestjes houd. Als ik Food, Inc. zou mogen geloven dan eet ik vanaf nu enkel nog aarde.

All jokes aside, dit was erg pijnlijk om te zien. Van de manier waarop vee behandeld wordt tot hoe de boeren, medewerkers en consumenten worden behandeld. De monopolie die bedrijven hebben is walgelijk en het feit dat je zelfs sommige bio-merken niet kunt vertrouwen wegens greenwashing is ronduit walgelijk. Er wordt naar bijna elk aspect van de voedselindustrie gekeken en zo blijkt dat in die industrie niemand echt onschuldig is. Er is veel mis maar elk stapje in de goede richting telt.

Halverwege kakt het wat in met de politieke kant en het einde was ook wat underwhelming. Afgezien daarvan is dit een schoolvoorbeeld van hoe messed up de wereld eigenlijk is.

Ik ga niet zitten preken om te stoppen met vlees te eten want mijn dieet is het uwe niet. Ga alstublieft nog naar die gezellige bbq met een lekker stukje vlees en geniet nog steeds van je eten. Denk gewoon twee keer na en lees de etiketten voor je iets koopt.

Bedankt.

Op de vrijdagavond zo tussen de afleveringen van Breaking Bad seizoen 4 door ook nog even aan de documentaire met deze Food Inc over de Amerikaanse voedselindustrie.

En ik moet zeggen dat ik bij voorbaat sceptisch was over wat de documentaire ging vertellen, zouden er misstanden zijn rondom de bereiding van voedsel? Ongetwijfeld. Zal het allemaal heel gezond zijn? Waarschijnlijk niet. Maar de industrialisatie is toch simpelweg ook een gevolg van de stijgende wereldbevolking. Neem nu Amerika alleen al die sinds 1945 qua aantal keer drie is gegaan met bijna 350 miljoen mensen. Daar kan die dappere kippenboer in zijn tuintje te preken over gezondheid en werkwijze nooit aan voldoen natuurlijk, plus dat het inferieur werk is wat de meeste mensen niet willen doen, en zoals de meeste geïndustrialiseerde monotone robotachtige baantjes, wordt het niet best betaald. Het lijkt mij oorzaak en gevolg. Meer, sneller, goedkoper, want de gemiddelde Amerikaan heeft ook niet zoveel te besteden. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het gemiddelde consumentengedrag, waar de wereld in handbereik ligt maar het nooit genoeg is, net als de gemiddelde inspanning van de mens tegenwoordig met gebrek aan beweging, maar we moeten wel aan de kapsalon. Werken we het dan niet zelf ook een beetje in de hand?

Maar Food Inc gaat verder dan dat en kaart toch wel degelijk interessante dingen aan zoals de slechte behandeling van dieren, overmatig antibiotica gebruik waardoor een mens resistent wordt, en het uitbuiten van bijvoorbeeld de kippenboeren, ongeveer hetzelfde zoals in Nederland tussen de veeboeren en de zuivelindustrie. Zij maken winst en de boeren wordt afgekocht met een paar magere centen de liter. Natuurlijk is er sprake van corruptie en machtsmisbruik, maar dat gebeurt in iedere laag en ondernemingssector, maar Mosanta met zijn Roundup, gemodificeerd zaad, onderzoeksteams en rechtzaken zijn dan wel weer next level en doen me regelmatig denken aan de tabaksindustrie in The Insider waar de enkeling kansloos is tegen het grote machtige bedrijf. Bijzonder in dat licht is tevens dat je in sommige Staten kennelijk voedsel niet mag belasteren want dan kan je waarschijnlijk ook al rekenen op een dagvaarding.

En zo schetst Food Inc opzich een prima beeld van de voedselindustrie maar doet dat zo nu en dan wel op een beetje een rommelige wijze zoals in het intro te zien is. Daarnaast had deze docu voor mijn gevoel een mega zware aanklacht kunnen worden, zelfs walgelijke en wreed met meer getoond dierenleed, maar houd Food Inc zich op dat vlak aan de luchtige kant. Niet dat het heel slecht is maar het geheel mist wel wat impact. Afijn, aardig voor een keer maar niet heel bijzonder. Om te eindigen met de claim dat gezonder eten een keus is, maar wel een keus die niet voor iedereen weggelegd is omdat gezonder en biologisch eten duurder is dan het spul uit de industrie. Over een visuele cirkel gesproken die beide kanten opgaat.