La Vieille Fille (1972)

Wat vaartloos en ook wel voorspelbare komedie (eigenlijk valt er weinig te lachen) waarin Annie Girardot haar uiterste best doet om haar rol van introverte vrouw te spelen. Onze Annie heeft echter zoveel gedecideerdheid in haar ogen...en op haar tong dat ze amper als een bedeesde verschijning kan doorgaan.

Naar het einde toe wordt het wat diepzinniger en gevoeliger en bewijzen beide hoofdacteurs beslist hun dramatisch talent.

De ouwe vrijster.

De film heeft het tempo van de vakantie in een andere tijd. Vier weken op dezelfde plek, en 8 dagen wachten tot je auto gerepareerd is. Best lang, zelfs als het er eigenlijk maar 6 zijn volgens mijn telling. Nouja, ergens daar in de buurt moest ik een paar jaar geleden nog drie dagen wachten op het vervangen van een lekke band, dus zo lang geleden is het kennelijk ook nog niet. En goedbeschouwd duurt het nou ook weer niet zo heel lang vanaf de onsmakelijke haring totdat Noiret dan toch in een goed boekje staat bij Girardot, of hoe zeg je dat. Van allebei misschien niet hun beste film, en het laatste kwartiertje is verreweg het leukste. Nouja, afgezien van het ontbijt op bed van de mooie Keller dan. Nog wat mooie bijrolletjes - Michael Lonsdale, als de halfgare pastoor met zijn knettergekke wijf - en dat is Edith Scob. Maria Scheider als de helft van de twee verbrande meisjes - en ja, deze film is uit hetzelfde jaar als haar meest beruchte rol. Dan is dit toch een heel andere film, ver van de drang om te shockeren. Wellicht fijner kijkvoer, maar ook wel een stuk sneller weer vergeten.

Ja fijne film inderdaad en herkenbaar.

Ik ben fan van Annie Girardot en Philippe Noiret. Hun aarzelingen, gestuntel en voorzichtig aftasten zijn leuk om te zien.

Ik vond die restaurantscènes sterk, je kon bijna zintuigelijk waarnemen wat er zich allemaal in het restaurant afspeelde.

Een vakantiefilm met een heel fijne sfeer. Die gekke vrouw en haar man in het restaurant is een leuk stel.

En een leuke collectie bijzondere 70s brilmonturen.