Villa Amalia (2009)

Het acteerwerk, de beelden en de muziek waren prima maar de film zelf was veel te langdradig, fragmentarisch en pretentieus waardoor de film geen blijvende indruk maakt en dat is met name erg jammer voor het talent van Huppert.

Tegenvaller.

Mysterieus en kabbelend Frans drama waar je wel een beetje liefhebber van dit soort Franse films moet zijn....en voor in de stemming moet zijn.
Gelukkig was ik dat dus...fenomenale rol van Isabelle Hupert die de sporen van haar verleden uitwist om via een reis zichzelf te hervinden.
En dat wordt gedaan via een oude jeugdliefde en de plots weer opduikende vader en lange scenes met nauwelijks dialoog.

Een redelijke dramafilm...
Franse film is mijn smaak niet...
Redelijk acteerwerk...
Zeker een langdurige verhaal...
Ze speelt pianiste, plotseling alles afzeggen, alles vernietigd over
haar leven, dan vind ik een rare verhaal...
Geen aanrader...

Over het algemeen gezien ben ik wel een sucker voor franse drama's met zo'n lekker loom sfeertje maar hier was ik toch niet echt van onder de indruk. Ik vond de actrice niet zo goed. Ze gebruikte erg weinig mimiek waardoor er weinig emotie van haar afkwam, ze sprak ook erg houterig en er vielen tijdens dialogen teveel stiltes die ik niet echt functioneel vond. Laten we het er op houden dat ik geen lekker ritme in haar acteerwerk kon vinden. Klinkt een beetje vaag maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Het verhaal vond ik ook erg vaag. We krijgen allemaal wel eens met een (flinke) teleurstelling in ons leven te maken maar ik vond het niet duidelijk uitgelegd waarom ze de beslissingen nam die ze nam. En het homo / lesbienne aspect kwam ook erg abrupt en kon ik niet plaatsen.Het verhaal word ook erg langdradig.

Aangename film met mooie beelden en een prettig tempo.

Erg fijn vind ik het dat de herrie die tegenwoordig bij films lijkt te horen, is vervangen door stilte.

Af en toe wat pianomuziek, waar ik overigens een liefhebber van ben en verder getjilp van vogels en het geluid van krekels. Ook het onderwerp spreekt me aan: het roer radicaal omgooien om anders te gaan leven.

Was ook in de stemming voor een dergelijke film zo net na een drukke werkweek.

Een halve ster voor de intrigerende cover die iets mysterieus lijkt te beloven.

Jammer genoeg blijft het ook een mysterie waarom deze film door sommige mensen beoordeeld wordt met meer dan een halve ster waardoor ik mijn tijd hopeloos verspild heb.

Deze film leende toch serieus bij Trois Couleurs: Bleu van Kieslowski. Erg veel elementen uit die film keren hier terug. Bleu vond ik echter pakken beter uitgewerkt. Niet op z'n minst de aanleiding. Bleu kroop echt onder de huid. Bij Villa Amalia heb ik dat veel minder.

Zag reeds een paar films van Benoît Jacquot en deze "Villa Amalia" is nu niet bepaald zijn beste.

Ondanks het feit dat Isabelle Huppert toch alweer uitstekend acteert en dat men zich toch geboeid afvraagt hoe het bizarre hoofdpersonage zich verder zal gedragen, is dit toch geen film om bepaald enthousiast over te doen.

Tja, ik ben wel een fan van Isabelle Huppert, ik vind haar echt een ras actrice. Maar het verhaal op zich vind ik echter een beetje saai, een beetje cliche. Het einde vind ik ook geen hoogtepunt.

Toch geef ik de film een 3, maar dat is puur door het natuurlijke spel van I.H.

Moeizame film.

Het verhaal wordt nogal sporadisch en homeopathisch verteld - het is de bedoeling kennelijk dat we zelf de gaten daarin invullen, of dat we het geheel alleen als een sfeertekening zien. Komt vooral onevenwichtig op me over, en behoorlijk grote stukken zijn eigenlijk domweg saai. Isabelle Huppert, toch een van mijn favoriete actrices, speelt wat vreemd - en vooral ook een erg vreemd en onverklaard karakter.

Positief punt is wel het huis waar de titel aan ontleend is. Mooi, ik zou er zo willen wonen.

Een vrouw is op de vlucht. Ze is vooral op de vlucht voor zichzelf. Ze geeft alles op wat ze heeft en gaat op reis. Totdat ze een huisje gevonden heeft op een Italiaans eilandje. In de jaren zeventig en tachtig werden dit soort vage kunstzinnige films nog wel regelmatig gemaakt. Maar daarna was er geen markt meer voor. En soms kom je er dan nog eens eentje tegen zoals deze. Het verhaal van de film ademt zelf een heerlijke nostalgie. En die loopt helemaal synchroon met de nostalgie die ik ook in deze film gevonden heb. Dit was genieten. En niet eens omdat het nou zo een bijzondere film was. Ook al wordt er wel uitstekend geacteerd. Ik genoot vooral omdat deze film nostalgie ademt. En daar heb ik soms behoefte aan met de films van tegenwoordig.