Villa Amalia (2009)

Trailer (YouTube)

Ja lichtelijk nieuwsgierig nu.

Behoorlijk pretentieuze film
Het gepingel op de piano, de zgn. diepzinnigheid met betrekking tot het thema 'vluchten', het gekunstelde weerzien met de vader, de bizarre, onvoorstelbaar nepperige blik van de Italiaanse vrouw op Ann, het onverklaarbare homoaspect - Ann is ineens lesbiënne en ook Georges zegt ineens dat hij "te oud is voor de jonge jongens", is hij ook ineens homo..? - het hangt allemaal als los zand aan elkaar en jammer genoeg kunnen zelfs de sublieme acteerprestaties van Isabelle Huppert de film niet naar een acceptabel niveau tillen.

2*

Isabelle Huppert is indrukwekkend als de emotioneel afgesloten pianiste Ann. Ook ik had problemen toen ineens de vader opdook en de film even de Almodovar-kant op dreigde te gaan. Maar het wederzien werd subtiel en doorleefd gebracht.
Voorlopig 3,5*

De film heeft wat vreeme wendingen maar kijkt toch redelijk weg, dankzij de acteeerprestatie van Isabelle.

Vond de film een beetje saai en toch heel erg indringend ! Prima acteertalent van Isabelle Huppert ..

Het acteerwerk, de beelden en de muziek waren prima maar de film zelf was veel te langdradig, fragmentarisch en pretentieus waardoor de film geen blijvende indruk maakt en dat is met name erg jammer voor het talent van Huppert.

Tegenvaller.

'Een dromerige, lome film' las ik. Maar het verhaal kabbelt wel heel erg voort en mede door de symboliek, die te sterk vertegenwoordigd is, alle filosofie, treurigheid en eenzaamheid, wordt de film langdradig. Daar kan het uitstekende spel van Huppert weinig aan veranderen.

Sommige zaken blijven soms onbelicht. Vader-dochter relatie is echt te weinig uitgediept.

Toch voelde ik wel wat de bedoeling van de regisseur was.

3, 3 naar boven afgerond 3, 5 ster.

Mysterieus en kabbelend Frans drama waar je wel een beetje liefhebber van dit soort Franse films moet zijn....en voor in de stemming moet zijn.
Gelukkig was ik dat dus...fenomenale rol van Isabelle Hupert die de sporen van haar verleden uitwist om via een reis zichzelf te hervinden.
En dat wordt gedaan via een oude jeugdliefde en de plots weer opduikende vader en lange scenes met nauwelijks dialoog.

Een redelijke dramafilm...
Franse film is mijn smaak niet...
Redelijk acteerwerk...
Zeker een langdurige verhaal...
Ze speelt pianiste, plotseling alles afzeggen, alles vernietigd over
haar leven, dan vind ik een rare verhaal...
Geen aanrader...

Over het algemeen gezien ben ik wel een sucker voor franse drama's met zo'n lekker loom sfeertje maar hier was ik toch niet echt van onder de indruk. Ik vond de actrice niet zo goed. Ze gebruikte erg weinig mimiek waardoor er weinig emotie van haar afkwam, ze sprak ook erg houterig en er vielen tijdens dialogen teveel stiltes die ik niet echt functioneel vond. Laten we het er op houden dat ik geen lekker ritme in haar acteerwerk kon vinden. Klinkt een beetje vaag maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Het verhaal vond ik ook erg vaag. We krijgen allemaal wel eens met een (flinke) teleurstelling in ons leven te maken maar ik vond het niet duidelijk uitgelegd waarom ze de beslissingen nam die ze nam. En het homo / lesbienne aspect kwam ook erg abrupt en kon ik niet plaatsen.Het verhaal word ook erg langdradig.

Begon aardig maar werd naarmate de tijd vorderde steeds trager en saaaaaaier. Voor de liefhebber op een troosteloze regenachtige zondagmorgen.

De eerste helft van de film vind ik juist saai en bij vlagen zelfs deprimerend, halverwege de speeltijd van de film begint het avontuur voor Ann (Isabelle Huppert).

De tweede helft van de film is meer opgewekt en speelt zich af in een mooie omgeving.

Ik ga hier verder niet te veel schrijven.

.

Aangename film met mooie beelden en een prettig tempo.

Erg fijn vind ik het dat de herrie die tegenwoordig bij films lijkt te horen, is vervangen door stilte.

Af en toe wat pianomuziek, waar ik overigens een liefhebber van ben en verder getjilp van vogels en het geluid van krekels. Ook het onderwerp spreekt me aan: het roer radicaal omgooien om anders te gaan leven.

Was ook in de stemming voor een dergelijke film zo net na een drukke werkweek.

Een halve ster voor de intrigerende cover die iets mysterieus lijkt te beloven.

Jammer genoeg blijft het ook een mysterie waarom deze film door sommige mensen beoordeeld wordt met meer dan een halve ster waardoor ik mijn tijd hopeloos verspild heb.

Huppert speelt een type, waarvoor ze (te) vaak gecast wordt. Het levert een film op die de eerste drie kwartier zo allemachtig vervelend is omdat ze een verschrikkelijk mens speelt (nog erger dan soms) en lachwekkende dialogen heeft met haar (ex-)man: 'je hebt je hart vergrendeld' etc. Je vraagt je werkelijk af waar dit toe leidt en waar het voor dient (en waarom je in hemelsnaam zelf hiernaar zit te kijken). Maar het tweede deel veert de film op - hoewel het zwakheden blijft hebben. De laatste twintig minuten zijn dan toch behoorlijk de moeite.

Deze film leende toch serieus bij Trois Couleurs: Bleu van Kieslowski. Erg veel elementen uit die film keren hier terug. Bleu vond ik echter pakken beter uitgewerkt. Niet op z'n minst de aanleiding. Bleu kroop echt onder de huid. Bij Villa Amalia heb ik dat veel minder.

Een ijzersterke actrice Isabelle Huppert.

Als zij meespeelt is de film altijd de moeite waard !!

Zag reeds een paar films van Benoît Jacquot en deze "Villa Amalia" is nu niet bepaald zijn beste.

Ondanks het feit dat Isabelle Huppert toch alweer uitstekend acteert en dat men zich toch geboeid afvraagt hoe het bizarre hoofdpersonage zich verder zal gedragen, is dit toch geen film om bepaald enthousiast over te doen.

Tja, ik ben wel een fan van Isabelle Huppert, ik vind haar echt een ras actrice. Maar het verhaal op zich vind ik echter een beetje saai, een beetje cliche. Het einde vind ik ook geen hoogtepunt.

Toch geef ik de film een 3, maar dat is puur door het natuurlijke spel van I.H.

Moeizame film.

Het verhaal wordt nogal sporadisch en homeopathisch verteld - het is de bedoeling kennelijk dat we zelf de gaten daarin invullen, of dat we het geheel alleen als een sfeertekening zien. Komt vooral onevenwichtig op me over, en behoorlijk grote stukken zijn eigenlijk domweg saai. Isabelle Huppert, toch een van mijn favoriete actrices, speelt wat vreemd - en vooral ook een erg vreemd en onverklaard karakter.

Positief punt is wel het huis waar de titel aan ontleend is. Mooi, ik zou er zo willen wonen.

Ik had de film opgenomen van de Vpro maar deze kwam niet verder dan 80 minuten, terwijl de film 95 minuten duurt.....Dus waarschijnlijk het einde gemist...Bof...Onzinnig verhaal, zeer slechte cameravoering.Ontzettend veel nietszeggende fills waarin je haar voortdurend ziet wandelen , klimmen zwemmen, staren. En of het niet genoeg is ligt Isabellle ineens in bed met een jongere vrouw. Ook haar platonische vriend blijkt ineens belangstelling te hebben voor de eigen soort......Er is meer voor nodig om alles op te geven, wanneer je partner hem buiten de deur hangt. En DAT komt niet uit de film. Tweede uur flink doorgezapt...en het einde wat ik heb gemist?? Je m'en fou. Film om heel snel te vergeten..Niet alles wat uit het land van de wijn, brie en De Gaulle komt ,is goed.

Een goedkoop, gemakkelijk filmpje, niet eens om bij weg te dromen. De helft van de scènes zijn geluidloos, louter beelden van haar trip. Je ziet haar per trein naar Tongeren rijden, dan stapt ze in Tienen uit. Precies 'Vlaanderen Vakantieland' zonder commentaarstem. En Huppert speelt andermaal de gestoorde pianiste, deze keer zonder zichzelf seksueel te verminken, wat een verademing is. Maar dat is dan ook werkelijk het enige positieve dat ik hierover te melden heb, behalve die muziek in de eindgeneriek. Was dat Haendel ?

Een vrouw is op de vlucht. Ze is vooral op de vlucht voor zichzelf. Ze geeft alles op wat ze heeft en gaat op reis. Totdat ze een huisje gevonden heeft op een Italiaans eilandje. In de jaren zeventig en tachtig werden dit soort vage kunstzinnige films nog wel regelmatig gemaakt. Maar daarna was er geen markt meer voor. En soms kom je er dan nog eens eentje tegen zoals deze. Het verhaal van de film ademt zelf een heerlijke nostalgie. En die loopt helemaal synchroon met de nostalgie die ik ook in deze film gevonden heb. Dit was genieten. En niet eens omdat het nou zo een bijzondere film was. Ook al wordt er wel uitstekend geacteerd. Ik genoot vooral omdat deze film nostalgie ademt. En daar heb ik soms behoefte aan met de films van tegenwoordig.