Le Doulos (1962)

Bijzonder saaie, eentonige vertoning.

Las na afloop dat de film grotendeels in filmstudio `s geschoten was. Nou, dat was te zien. Daar waar Le Samourai een en al sfeer uitstraalt dankij opnames van nachtelijk Parijs en van Parijs in de ochtendschemer. Speelt het hele verhaal zich hier vooral af binnenshuis. Ellenlange nietszeggende dialogen voeren de boventoon, wat voor een ernstig gebrek aan spanning zorgt. Tel daarbij nog eens de saaiige ongeïnspireerde zwart - wit beelden en het starre camerawerk.

Jean-Paul Belmondo maakt het geheel gelukkig nog een beetje het aankijken waard. Maar eigenlijk bekroop mij constant het gevoel dat ik mijn tijd zat te verdoen. Slechts een paar leuke scènes. Zoals de scène dat 2 mensen naar een pistool grijpen en deze gelijk op elkaar afvuren met wisselend succes. Het was een van de weinige actiescènes. Verder ook nergens grappig en de muziek was ook slecht. Wat dat betreft prefereer ik duidelijk The Killing van Kubrick boven deze. Om maar eens wat te noemen.

Las dat dit een van Tarantino `s favorieten was. En niet het stijlvolle Le Samourai! Vandaar dat de man ook nooit een meesterwerk zal maken.

Vreselijke miskleun van Melville! 1,5*

Le Doulos is een flinke voorproef wat wat hierna komen zou van Melville. De lange stille scènes zijn hier al aanwezig hoewel ze niet veel tijd van de film in beslag nemen. Le Doulos kenmerkt zich eigenlijk als het scheidinspunt tussen de vroege Melville en de latere Melville, de klassieke film noir waar dialoog en plot de drijfveer van de film zijn en zijn latere films waarin hij de tijd neemt ons een scène voor te leggen, waarin sfeer de voornaamste drijveer is. Laatstgenoemde is waar ik deze regisseur supersterk in vind. Films als Le Cercle Rouge en Un Flic bevatten hypnotiserend mooie scènes, scènes die hier in wat mindere mate aanwezig zijn, maar toch ook weer een genot zijn. Het acteerwerk is ook hier weer van hoog niveau, een aspect waar ik Melville's films al blind op vertrouw. Onvergetelijke rollen die van Delon, Yves Montand, Lino Ventura en in dit geval Belmondo. Le Doulos is eigenlijk de meest tekenende film van Jean Pierre Melville, een film waarin elk aspect uit zijn carrière in is verwerkt. Persoonlijk vind ik dit niet zijn sterkste, ik val meer voor zijn latere films, maar dat Le Doulos als een huis staat is een feit.

4*

Het is een mooi verstilde film. Dat kost de film echter ook aan spanningsboog, die had met meer muziek veel sterker kunnen zijn. Verder is de film niet altijd even boeiend. Mijn aandacht verslapte hier en daar, zodat ik het einde niet helemaal kon thuisbrengen. Het zit ook best in gewikkeld in elkaar, met erg veel personages.

Belmondo is niettemin geweldig, die scene in de nachtclub is ubercool. De autorijdende Maurice door de regen is ook prachtig, sowieso vind ik het een mooie film. Dat de film voor een groot deel in de studio is opgenomen merkte ik niet.

Belmondo speelt sterk in deze redelijk sfeervolle noir met mooie zwart/wit fotografie, vooral de set-up is sterk in beeld gebracht met een paar prachtige silhouet-shots.

Jammer van de vele auto-scènes, aan één zo'n brakke studio rij-scène zal ik mij niet snel ergeren, hier werd het toch tamelijk vervelend. Ook jammer dat Melville tegen het einde nog weer een paar extra wendingen voor ons heeft, dat Jean nog opgepakt wordt is bijvoorbeeld totaal overbodig. En het einde, tja.. zo professioneel en dan zo amateuristisch je in je rug laten schieten. Jammer.

3,5*

Regenjassen en hoeden in de hoofdrol. Zo eentje dus. Mooie mix van de Franse school en Amerikaanse noir. Het openingsstatement dreunt door de hele film heen en wanneer de eerste jazzy riedeltjes worden ingezet, terwijl een duister gestalte bezig is aan wat als een fatalistische wandeltocht voelt, heeft Melville de aandacht al te pakken. Een policier tjokvol intriges met thema's als trouw en verraad, waar vrouwen slechts als hulp- en verlengstuk dienen.

Opvallend hoe Melville hier en daar op rigoureuze wijze schakelt naar geweld en zelfs een keertje richting pure vernedering. Verder is hij van tijd tot tijd uiteraard druk in de weer met belichting en schaduwen, die de dubbelzinnigheid en innerlijke strijd van met name Maurice blootleggen. Belmondo zal destijds de ster zijn geweest, het rolletje van Reggiani heeft misschien wel wat meer vet om het lijf. Bij Silien is het vooral de narratieve structuur die zich laat gelden.

Nadeel daarvan is dat het nogal veel dialoog en uitleg nodig heeft. Dat in tegenstelling tot Melville's latere films, die meer op de zwijgzame en sfeervolle toer gaan. Daar is hier minder ruimte voor, zeker wanneer kort voor de finale eerst alles op z'n plek moet worden gezet om daarna weer op gang te komen. Kern zit te laat in het scenario om dat soepel te laten verlopen. Smetje op een gangsterprent die je verder als het beste van beide werelden kan bestempelen.

Een sfeervol en vooral ook erg stijlvolle misdaadfilm, geheel in de trend van Melville zijn andere films, die dat ook bijna allemaal wel hebben.

Ik vond het wel een leuk verhaaltje, dat door de sfeer en het fijne camerawerk zeer genietbaar is. Jean-Paul Belmondo speelt een prima hoofdrol. Fijn om hem weer eens te zien trouwens, want dat was al weer een behoorlijk tijdje geleden. Dat het grotendeels studiowerk is, was mij trouwens niet direct opgevallen. Het zag er allemaal vrij realistisch uit en het sfeertje verbloemde dat blijkbaar ook wel.

Richting het einde, zit er net een twist teveel in. Daarnaast vond ik de spanning op een gegeven moment ook wat wegvloeien. Waar dat precies door kwam, is moeilijk te zeggen, maar feit is wel dat het gebeurde. Al met al is het een fijne wegkijker, die mooi en sfeervol geschoten is, goed acteerwerk bevat, maar hier en daar net te kort komt, om echt tot de beste films van Melville te behoren, al zijn die dan ook wel heel goed. Desondanks is het een bovengemiddelde misdaadfilm.

3,5*

Ik vind die latere misdaadfilms van Melville stukken sterker. Met Le doulos levert ie een bekwaam werk af, maar het beklijft niet echt. Twee criminelen komend aan bod. De ene heet Maurice, komt net uit de gevangenis en gaat weer verder waarmee ie gestopt was, de misdaad dus. Dan is er nog zijn vriend Silien die eigenlijk vol valse streken zit. Ook de tofste acties kunnen op zijn conto gerekend worden. Het werd tegen het eind wat warrig met twists en andersoortige verwikkelingen. Anyway, ik geef het toch een ruime voldoende, want enige coolheid had deze film wel!

Jean-Pierre Melville zet zich in het filmnoir-genre door met deze "Le Doulos" die aanvankelijk wat verward overkomt (de uitleg komt vast veel later) door dat er onderzoek wordt gedaan naar een moord en personages die voorheen in het stuk nog niet voorkwamen.
Een film over het gangstermilieu, bijwijlen heel klasrijk vertoond, met een prima sfeerweergave en waarin niemand echt te vertrouwen is.
Film krijgt beslist een boost wanneer Belmondo de volle aandacht opeist (al vind ik de sterfscène zeer flauw) maar in zijn totaliteit weet hij mij toch niet al te zeer te bekoren.
In ieder geval, kenden we ondertussen al enkele Franse misdaad-jargonwoorden, met doulos komt er nog éénje bij. Het is hij die een hoed draagt. Vooruit dan maar.

Hiervan de regio A blu ray van Kino Lorber ontvangen en gisteravond bekeken.

Le Doulos ofwel "de verklikker" is een interessante en bij wijlen spannende misdaad thriller met Reggiani en Belmondo in de belangrijkste rollen.

Film begint met de focus op Reggiani, maar al gaande het verhaal trekt Belmondo de film steeds meer en meer naar zich toe. Verhaal gaat dat Melville Belmondo pas tegen het einde van de draaitijd vertelde dat hij de verklikker was, maar dat is toch wel ietwat moeilijk te geloven, daar er nog al wat scènes bij zitten, waar hij duidelijk als zodanig over komt, dan zouden die allen op het einde pas moeten gedraaid zijn.

Ik vond deze film verschillen van Melvilles latere werk, namelijk hier in dat de personages en ook de film in zijn geheel stukken minder afstandelijk overkomen dan in zijn bekendere latere films, er valt hier en daar zelfs iets van emotie te bespeuren. Dat vond ik opvallend.

Verder prachtige zwart/wit fotografie, veel gebruikmakend van schaduwen en figuren die er plots uit te voorschijn komen. Ook de in zijn auto naar het huis van Belmondo racende Reggiani in een harde plensbui is werkelijk prachtig gedaan, ondanks (of misschien zelfs wel dankzij) de achtergrondprojectie.

Kortom: een fijne, spannende typisch Franse misdaad thriller, die zeker de moeite waard is.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Het is een feit dat Herman Melville - de auteur naar wie Melville de regisseur zijn pseudoniem gekozen heeft - in de 19e eeuw een roman genaamd Doulos heeft geschreven. Een boek over vriendschap en trouw. Het kan toch bijna geen toeval zijn dat JP Melville vervolgens zijn film Le Doulos noemt. Is eveneens een film over vriendschap, en dan ook wel over verraad/trouw. Maar inhoudelijk staat het verder los van mekaar.

Visueel is de film erg mooi vormgegeven met een spel van licht en schaduw geïnspireerd door film noir. Ook inhoudelijk is het een film noir. Het speelt zich af in de Franse onderwereld waar duistere zaakjes gebeuren en de politie een slag hoopt te slaan. De plot was me naderhand toch complexer dan op het eerst zicht overkwam. Ook dat hoort erbij natuurlijk. Het is een film die ik zeker nog eens wil herbekijken, heeft genoeg te bieden met frisse rollen van Belmondo en Reggiani.

Mooie film weer van Melville- geen idee eigenlijk waraom ik deze nu pas zag want heb hem al jaren in de kast liggen en vind zijn meeste films erg goed. Afijn, Le Doulos beviel goed, vooral Serge Reggiani is hier top, en hoewel ik geen fan van Belmondo ben, zijn zijn vroege rollen toch goed te pruimen. De film begint vooral erg goed, en lange tijd wordt je als kijker op het verkeerde been gezet om dan pas tegen het eind te weten te komen hoe alles precies zit. En dan volgt ook nog een slotakte waarin alles nog helemaal misloopt. Jammer dat het middenstuk (de scenes met de politie) nogal sleept, daar had de editing van mij wat meedogenlozer mogen zijn.