Le Coeur sur la Main (1949)

Knappe komedie met een verdrietig kantje. Bourvil speelt een Normandische koster en accordeonist, een brave sul met het hart op de tong. Het toeval brengt hem in een snobistisch Parijs milieu als begeleider van een zangeres. Hij doet er alles aan om bij haar in de gunst te vallen, maar zij ziet in hem slechts een naïeve boerenpummel.

De sterkste punten zijn het komische acteerwerk van Bourvil, de verhaalopbouw en het contrast tussen het katholieke plattelands- en het verwaande Parijse milieu.

Bourvil en zijn accordeon

Zo van tijd tot wijlen zie ik wel eens graag een Bourvil film. Van de drie grote Franse komieken (Louis de Funes, Bourvil en Fernandel) ligt hij me niet het meest, maar in tegenstelling tot Fernandel zijn het wel vaak films waar ik iets mee kan. Bij deze Le Coeur sur la Main had ik daar echter wel een beetje mijn twijfels bij aangezien het opnieuw een film was van de hand van André Berthomieu en die had me nog niet weten te overtuigen met Le Roi Pandore. Vreemd genoeg wel een link tussen beide films, naast het feit dat het dezelfde regisseur en hoofdacteur is, en dat is dat het hoofdpersonage telkens Leon Ménard heet.

Niet dat dat verder veel uitmaakt trouwens. Le Roi Pandore ligt al een tijdje achter me, maar daar ging het om een politieagent die de liefde volgt en van de ene situatie in de andere terecht komt. Voor een groot stuk dus eigenlijk wel dezelfde opzet als deze film maar hier gaat het over een koster (met accordeon) die naar het grote Parijs verkast om zijn grote liefde te volgen. Veel muzikale intermezzo's volgen en dan is het vooral interessant om te zien hoe zo'n gezette man als Bourvil toch een stukje kan dansen. Ik was vooral onder de indruk van zijn tapdansen, maar dat kan ook wel zijn omdat ik zelf het ritme van een goudvis heb. In ieder geval een ietwat voorspelbaar plot waarbij de humor vooral wordt gezocht in de situatie dat een brave jongen van den boerenbuiten terecht komt in een verderfelijke grootstad en daar te maken krijgt met vrouwen, geld en drank.

Er is ook iets met Bourvil waardoor hij er in slaagt om beide rollen met verve te spelen. Hij is geloofwaardig wanneer hij als schuchtere koster wat op zijn accordeon zit te spelen bij het plaatselijke café, maar hij is al even geloofwaardig wanneer hij eigenaar wordt van een club en daar de lakens uitdeelt. Berthomieu weet echter niet altijd de beste punten van Bourvil uit te spelen, zo is de scène waar hij tijdens een etentje aan zijn gezelschap een verhaal over hem en zijn collega muzikant vertelt vreselijk lang uitgerokken, en is het vooral genieten van de interactie met Michèle Philippe. Die speelt de zangeres Mary Pinson die het hoofd van Bourvil (en van de kijker) op hol brengt. Verder nog wat leuke bijrollen van Robert Berri en Jacques Louvigny als Alex en Martineau.

Beter dan Le Roi Pandore in ieder geval, maar nu ook niet zo enorm veel. Een leuke wegkijker op zich, maar je bent al veel vergeten eenmaal de aftiteling over het scherm loopt. Gelukkig is er nog Bourvil om de boel wat op te fleuren maar ook hij kan dit niet volledig redden.

2.5*