Dikkertje Dap (2017)

Ik vond dit een volstrekt ongeloofwaardige film. Om te beginnen was er een giraffe die kon praten. Hij was bevriend met een jongetje van vier dat Dikkertje heette. Zo noem je je kind niet. Dat is een vorm van kindermishandeling. Eerst dacht ik dat Dikkertje zo hard gepest werd om zijn naam, dat hij volledig verknipt was en zich alleen maar voorstelde dat die giraffe kon praten. Later werd duidelijk dat ook zijn opa en de juf en zijn vriendje Yous dat beest konden verstaan. Het is natuurlijk mogelijk dat ook dat allemaal een verzinsel van Dikkertje was, maar de film zelf gaf geen aanleiding om dat zomaar aan te nemen.

De giraffe en Dikkertje waren goede vrienden. Ze waren precies even oud. Ze gaven elkaar kusjes. Dat lijkt onschuldig, maar je moet er rekening mee houden dat de giraffe een giraffe is. Een mensenjaar staat gelijk aan vijf giraffenjaren. Dikkertje is vier. Reken maar uit. Noem mij conservatief, maar ik kreeg er een erg ongemakkelijk gevoel bij.

Een iets mindere kinderfilm vergeleken wat er allemaal de laatste jaren nog meer uit is gekomen,want nederland maakt wat dat betreft best leuke kinderfilms.

Deze film is wat aan de saaie kant in mijn ogen...er gebeurt niet zoveel en de humor is ook ver te zoeken.

Dikkertje Dap [Liam de Vries] staat bepaald niet te trappelen om naar school te gaan. Want dat betekent dat hij veel minder tijd kan doorbrengen met zijn beste vriend, de giraf Raf [stem: Yannick van de Velde]. Raf vraagt zich bovendien af waarom hij zelf niet naar school hoeft. Gebaseerd op het gedicht en kinderliedje van Annie MG Schmidt is dit een pretentieloze, maar inhoudelijk ook wat magere familiefilm geworden over de eerste grote verandering in het leven van de meeste kinderen met goed spel van De Vries en een aangenaam luchtige benadering.

Ik ben de afgelopen jaren best een fan van de Nederlandse jeugdfilm geworden, maar Dikkertje Dap is dan weer een behoorlijke teleurstelling. Als een kind dit leuk vindt is de missie natuurlijk gewoon geslaagd, want dat is uiteindelijk de doelgroep, maar voor de iets oudere kijker lijkt mij dit al gauw te simpel, met kleurloze personages, flauw spel (met uitzondering van Liam de Vries en Dolores Leeuwin), weinig plot, en een tamelijk doodse animatronic die door Yannick van de Velde ook nog eens van een heel kleurloze stem wordt voorzien. Het misverstand tussen opa en juf zorgt voor een glimlach, en de scène met de eerste schooldag van Dikkertje is mooi en heel goed navoelbaar gefilmd, maar meer goeds kan ik hier niet in ontdekken, en het mist zéker de Schwung van de Mees Kees-verfilmingen van deze regisseur.