Envoyés Très Spéciaux (2009)

Grappige situaties! De geloofwaardigheid van de media over de hekel gehaald met twee radio-journalisten die door een blunder niet naar Irak kunnen om hun reportage te maken. Ze zenden daarom maar ondergedoken uit vanuit een flat in Parijs en faken een gijzeling die een nationale geldinzameling uitlokt.

Je moet het hen nageven, de Fransen hebben talent voor komedies. Het duo Lanvin - Jugnot komt soms hilarisch uit de hoek. Jugnot, na enkele ernstiger rollen, is helemaal terug in een soort typetje dat hem vijfentwintig à dertig jaar geleden bekend maakte. Kaprisky blijft een schoonheid en ook Omar Sy, de grote held uit "Intouchables" heeft een bijrol. Leuk dus, maar het gevoel dat er meer uit dit idee kon gehaald worden overheerst.

Al te gekke kijk op de ernst van de Franse journalistiek maar het leidt tot heel wat echt plezierige momenten in deze film waarin het samenspel Lanvin-Jugnot verbluffend goed geslaagd is. Vooral de veelzijdige Jugnot is heel goed in zijn sas.

Zeer goed in de film is zeker de scherpe kijk op hoe de bevolking opgaat in gebeurtenissen als gijzelingen maar hoe anderzijds de hypocrisie kan domineren bij verantwoordelijken en hoe veelal de commercialiteit niet te bannen valt. (De minister, de redactiechef, de zanger....de media).

Niet onbenullig dit filmpje en zeker grappig.

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.