Hua Chi Liao Na Nu Hai (2008)

Kwam Hua Chi Liao Na Nu Hai onlangs bij toeval tegen en bleek een prachtige verassing te zijn.

De film deed me op eerste gezicht enigszins denken aan Tokyo.Sora, de omgeving, personages, de rust en sfeer die de film uitstraalde en de vele shots van de lucht. Hua Chi Liao Na Nu Hai bleek echter wat vlotter en spraakzamer dan Tokyo.Sora te zijn, wat mij net wat beter ligt.

Vier prachtige verhalen over (lesbische) vrouwen in Taiwan, zowel als inhoud als vorm. Zo nu en dan wat abstract, wat prikkelend werkt en in een zin ook de sfeer creëert. Relatief weinig dialoog, maar de emoties spatten van het scherm.

Krachtig hoe je telkens weer bij een nieuw verhaal direct in het verhaal word getrokken. De eerste drie verhalen zijn emotioneel en serieus getint. De eerste drie bevatten een bepaalde rust en sfeer met een sterk thema die op dezelfde wijze in beeld zijn gebracht.

Bij het vierde en laatste verhaal belandde je echter in een totaal andere sfeer en stijl. Luchtiger en komischer, wat erg wennen was na het zien van de eerste drie verhalen. De stijl was op zichzelf leuk, maar moet zeggen dat het een beetje een 'mood killer' was. Is eigenlijk ook m'n enige punt van kritiek wat me dan ook weerhoud van de volle score.

Eenmaal gewend aan de verandering in stijl en sfeer werd de stijl en sfeer weer omgegooid naar voorheen. Waar ik eigenlijk wel blij mee was, want dit resulteerde in een sfeervol, krachtig en toch serieus

einde.

4,5*

Jammer dat de kwaliteit van de afzonderlijke filmpjes nogal durft te verschillen. Leek wel het werk van aparte regisseurs te zijn. Zonde, want hier wou ik wel een hogere score aan kwijt.

FIlmpje één herinner ik ondertussen al niet veel meer van. Ik vond het daar spijtig dat het zo fragmentarisch gemonteerd was. Het ging van intiem in de douche naar een theehuisje en plots zie je iemand met een scheermesje tegen de pols. Ah ok dan... En wat gebeurde hiertussen allemaal? Kon me niet echt binden hierdoor.

Tweede filmpje met het verlegen meisje en de enthousiaste dame deed me het meest. Dat en het derde filmpje, met de karaokechicks die besluiten elkaar een tijdje niet meer te zien. Deze sprongen eruit, en zo had ik graag de hele film gezien; met de glimlach gekeken, zoefde zo snel voorbij en houd ik een aangenaam gevoel aan over.

Vierde filmpje was dan weer zo'n mindere, en de vreemde eend in het kwartet. Geen idee hoeveel relaties hier nu eigenlijk aan bod kwamen, maar het ging van de ene naar de andere, en was dus niet echt leuk om volgen. Wat er wel leuk aan was, was de speelse aanpak van het filmpje. Oh, en gekleurde pruiken doen me wel iets.

Algemeen gezien visueel wel de moeite, en muzikaal zit het ook wel snor.

Toch 3.5*, maar dit grotendeels dankzij #2 en #3 en enkele aantrekkelijke lesbians.

Leuk.

Had op zich wel op iets meer gehoopt, Hung-i Chen is toch de regisseur van één van m'n lievelingsfilms. Anderzijds is het wel grappig om te zien hoe alles wat ik gaaf vond aan Honey PuPu hier z'n bron al kent, alleen dan niet zo geraffineerd.

Vier aparte verhaaltjes (inplaats van een raamvertelling), het eerste en het vierde duidelijk het mooist. Het eerste straalt vooral een heerlijke rust uit en doet zijdelings inderdaad een beetje aan .sora denken. Het vierde is vooral erg quirky en modern met erg leuke accenten en probeerseltjes.

Tweede short is wat gewoontjes, ook de derde deel me qua drama niet zoveel. Het zijn nog steeds wel leuke filmpjes maar de magie is af en toe wat zoek. Hung-i Chen laat duidelijk al z'n talent zien in deze film, maar zou nog een jaartje of drie nodig hebben om alles te laten rijpen tot één overweldigende film.

Wel een fijn en mooi tussendoortje met genoeg mooie momenten, alleen als geheel schiet het af en toe nog een beetje te kort.

3,5*