Ddongpari (2009)

Ik vond het echt een ijzersterke film. Behoorlijk hard, ruw (misschien soms wat té ruw zelfs), geweldige personages en een goede dosis humor tegen de achtergrond van parallele tragedies van 3 families die ook nog eens elkaar kennen of leren kennen. Mooi einde ook.

Uitstekend debuut. 4*

Belachelijke en weer typisch Koreaanse film. Constant gescheld en agressief gedrag, dit is dan ook meteen de volledige inhoud van de film. Dit constante gescheld zou grappig moeten zijn - maar als je constant dezelfde handeling (die je al kent van tig andere Koreaanse flicks) voorgeschoteld krijgt (shibaloma en een klap op het achterhoofd) begint het gewoon vreselijk te irriteren. Er wordt wel geprobeerd hierachter een soort van emotioneel verhaal te creeeren, waarbij de agressie van de personen de emotionele frustratie moet uitten; werkt niet en is zeer ongeloofwaardig. Zeer matige acteerprestaties en standaard regiewerk vullen dit nog aan tot een typische Koreaanse 'hollywood' film.

Ik kan nu echt stellen dat het overgrote deel van de Koreaanse cinema heel oppervlakkig is en zeer veel met dezelfde stijlen werkt, dit is daar één van. Die films zijn niet voor mij weggelegd. Gelukkig kent de Koreaanse cinema daarentegen een paar zeer goede stilistische films, echt het tegenovergestelde.

Super goeie gangster film. In het begin beetje moeizaam maar na drie kwartier komt de film los. Was erg onder de indruk van de acteer prestaties van de hoofdrol speler en het meisje. Einde was heel mooi! Aanrader voor iedereen.

De chemie tussen het schoolmeisje en Sang-hoon is gewoon prachtig om te zien. De film is hard en ongeslepen en blijft nog lang na werken , een mooie film.

Ddongpari

Poeh! Geen tegenvaller deze film!
Alleen het ''gescheld'' werd op een gegeven moment wel over the top!
Je ging er een beetje aan ergeren dat telkens hetzelfde werd gezegd.
Het verhaal zelf steekt redelijk in elkaar.
De verhalen en dialogen gaan door elkaar heen.
De drama is ook zeker in de film aanwezig.
Viel me wel op veel Koreanen die hun vrouwen slaan
Geen idee of dit tot de werkelijkheid behoort.
Voor een keer goed te doen! Vaker zal ik hem niet bekijken vermoed ik.

2.5 *

Een sterke maar harde film met veel opgekropte woede en verbale en fysieke agressie.

De eerste minuten zetten direct de toon van de film, wat rauw en direct is. Je maakt direct kennis met de Sang-hoon die laat zien met veel emoties te zitten en op dat moment maar één manier kent deze te uiten. In de meeste films met dit onderwerp wordt geweld niet geschuwd, maar deze film doet daar nog een klein schepje bovenop. Vooral het schelden is opvallend veel wat na een tijdje best irritant begon te worden.

Verrassend is het verhaal niet maar het drukke camerawerk en expliciete geweld houden de film boeiend en interessant tot het eind. Vooral de sobere shots van de vervallen buurten en de ellende van de verschillende personages maken dit geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet. Het is rauw en recht voor z'n raap en daar hou ik wel van.

3,5*

Misdaad- of gangsterfilm lees ik hier en daar, maar ik vind het veel meer een dramafilm, en een behoorlijk tragische. In het begin is het stroef met al het gemep en gescheld, later in de film wordt het door de grote hoeveelheid ervan steeds iets onprettiger en ben je er bijna toe geneigd om je ogen af te wenden van het huiselijk geweld (waar het voornamelijk om draait) en de afronselpraktijken. Het wordt er bijna letterlijk ingeramd bij de kijker.

Weinig muziek, weinig opvallende visuele verfraaiing, weinig vals sentiment, niet al teveel komisch gedoe; het is een ongepolijst, rauw drama (met dito einde) en goed acteerwerk over de hele linie. Wel een beetje jammer van het filmtypische gegeven van "de laatste dag die fout gaat" en het had een kwartiertje korter gemogen, maar verder is het een behoorlijk sterke film die eventjes moet bezinken (en dat had ik niet verwacht tijdens de eerste driekwartier van de film..).

Interessante film. Gaat vooral en boven alles over dat geweld geweld voortbrengt en laat dat, door ietwat geforceerde verhoudingen, dat wel, best knap zien in machtsverhoudingen. Het geweld wordt pas echt doorbroken als de machtsverhoudingen overhoop gehaald worden. Door die onderlinge verhoudingen krijg je als het ware de ontwikkeling van onschuld naar schuld te zien. Zo'n flashback was dan ook niet nodig en zelfs een beetje storend.

De film wint enorm doordat hij ongepolijst is. Zowel in de geweldsscenes als in de voorzichtig tedere scenes. De stijl is veel ruwer dan de meeste Koreaanse films. Met veel close ups en eigenlijk alleen in montagescenes muziek.

Ben wel benieuwd welke kant het op zal gaan met deze regisseur (en hoofdrolspeler, hij was al acteur). Richting genrefilms, richting mainstreamdrama of richting arthouse. Of een mengeling. Kan me alles wel voorstellen.

3.5*

Eens met Chuck Taylor.

Na 20 minuten en vier scenes waarin mensen zonder reden in elkaar worden gebeukt wilde ik de film bijna afzetten, maar goed, uiteindelijk maar besloten alleen de geweldserupties door te spoelen. Scheelde meteen, want de film is ook nog eens te lang.

Los van het belachelijke geweldsgebruik en de simplistische dialogen, met de woorden 'cunt' en 'bastard' in vrijwel elke zin, is het verhaaltje van Breathless flinterdun, de personages zijn ongeloofwaardig en de uitwerking is goedkoop. Dat alles komt samen in het tenenkrommende einde, waar beelden van luid jankende personages worden vermengd met de rooskleurige toekomst van het groepje mensen dat hoofdpersoon Sang-hoon nog heeft weten samen te brengen op z'n sterfdag. Yang Ik-Joon gooit alles in de strijd, slow-motion beelden en sentimentele muziek, een huilende kleuter, intens gelukkig lachende mensen en hij schrikt zelfs niet terug voor een scene waarin Sang-hoon nog even z'n afscheidswoorden kan prevelen om daarin alle mensen aan te duiden van wie hij houdt.

Allemachtig, wat een mierzoete bende, en het slimme is natuurlijk dat mensen door het harde geweld toch denken met een kwaliteitsfilm van doen te hebben. De vormgeving varieert van lelijk tot modaal (het is een beetje Dogme-stijl maar dan zonder achterliggend idee), het acteerwerk is matig en de muziek afgezaagd.

Eén woord hiervoor: wanproduct.